Tibetan
སྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་མདོའི་དོན་ནི་སྣང་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུའོ། །མི་སྣང་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་དོན་དམ་པར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་མངོན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་དམ་བཅས་པའི་དོན་མི་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་ཡང་དོགས་པར་མི་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་རེ་ཞིག་དངོས་པོ་རྣམས་རང་ལས་སྐྱེ་བར་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོའི་རྒྱུ་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་ན། ཡོད་པའམ་མེད་པ་ཞིག་ཡིན་གྲང་ན། རེ་ཞིག་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བྱར་མེད་པའི་ཕྱིར་རི་འབིགས་བྱེད་དང་གངས་ཅན་བཞིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་གྲུབ་པ་དེའི་ཚེ་ཉིད་ན་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཡང་གྲུབ་ཟིན་པས་དེ་ལས་རྒྱུའི་བྱ་བ་མེད་དེ། ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གྲུབ་ན་གང་ཞིག་མི་འགྲུབ་པ་དེ་ནི་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་པར་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ན་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་ཐ་དད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་འབྲས་བུའོ་འདི་ནི་རྒྱུའོ་ཞེས་དེའི་ཐ་སྙད་མ་འཆོལ་བར་འདོགས་པར་མི་འགྱུར་གྱི། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཞེས་མིང་བཏགས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་བར་ཟད་དེ། མིང་ལ་ནི་བརྩད་པ་མེད་དོ། །ཅི་སྟེ་གནས་སྐབས་ཐ་དད་པ་རྒྱུ་ཡིན་པར་རྟོག་པར་བྱེད་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་རྒྱུར་མི་འགྲུབ་སྟེ། གནས་སྐབས་རྣམས་དང་གནས་པོ་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་སྐབས་ཐ་དད་པར་ཁས་ལེན་ན་ནི་དེ་དང་འདྲ་བར་གནས་པོ་ཡང་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྣ་ཆ་གདུབ་ཀོར་ལ་སོགས་པ་རྒྱུའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་གསེར་གྱི་རྫས་ཀྱང་གཞན་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། དཔུང་རྒྱན་ལ་སོགས་པ་འབྲས་ བུའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཡང་གཞན་ཁོ་ན་ཡིན་ན། རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་རྒྱུར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཅི་སྟེ་གནས་པོ་དང་འདྲ་ན་ནི་གནས་སྐབས་གཉིས་ཀྱང་གཅིག་པའི་ངོ་བོར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་སོ་ན་འདུག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གནས་པོ་དང་གནས་སྐབས་རྣམས་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། དེ་གྲུབ་པ་དང་བདེ་བ་གཅིག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཐ་དད་པར་ཁས་ལེན་ན་ནི་གནས་སྐབས་དག་ཁོ་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་འགྱུར་གྱི། རང
Chinese
说应当安住。对此，经部的意义是，显现的体性是世俗谛，不显现的体性是胜义谛，这样显示。因此，像这样暂时立誓的意义是不相违背的。也不应怀疑理由不成立，像这样，暂时诸事物从自身产生是不合理的，因为自己的本体是有或无，作为自己的因是不合理的。如果事物的因是自己的本体，那么是有还是无呢？暂时有是不合理的，因为对于它来说，丝毫作用也没有，就像凿山者和雪山一样。当事物的自己的本体成立之时，就在那时，因为与它无有差别，事物也已经成立了，所以从它那里没有因的作用，因为会变成无穷无尽的过失。如果成立了，什么不成立，那么它也不是它的自己的本体，因为会变成非常过分的过失。即使不是他体，也不是因和果的事物，因为这两者的因是他体。如果不是这样，因为没有它的因，所以“这是果，这是因”这样的名称不会不混淆地安立，只会变成因和果的命名而已，对于名称是没有争论的。如果认为不同的状态是因，如果那样，那么自己的本体就不能成立为因，因为状态和有者无有差别。如果承认状态是不同的，那么就像那样，有者也会变成不同的，因此，耳环、手镯等等作为因的状态的金子的物质也是其他的，臂钏等等作为果的状态也是其他的，自己的本体怎么会成为因呢？如果和有者相同，那么两种状态也会变成一个本体，因此，过失只是各自存在而已。如果不是那样，那么有者和状态就只会变成他体，因为它的成立和安乐不是一体的。又如果承认是他体，那么状态本身就会变成因和果，而自
English
It is said that one should abide. Regarding this, the meaning of the Sutra is that the nature of appearance is the conventional truth, and the nature of non-appearance is the ultimate truth, thus it is shown. Therefore, the meaning of temporarily vowing in this way is not contradictory. One should also not doubt that the reason is not established, for like this, it is unreasonable for things to arise from themselves, because it is unreasonable for one's own essence, whether existent or non-existent, to be the cause of oneself. If the cause of things is one's own essence, then is it existent or non-existent? It is unreasonable for it to be temporarily existent, because there is no action whatsoever for it, just like a mountain carver and a snow mountain. When the own essence of a thing is established, at that very time, because it is non-different from it, the thing is also already established, so there is no action of cause from it, because it would become an infinite fault. If something is established, and something is not established, then it is also not its own essence, because it would become a very excessive fault. Even if they are not different entities, it is also not reasonable for them to be cause and effect, because the cause of these two is a different entity. If it is not like that, because there is no cause for it, the designation of "this is the effect, this is the cause" will not be established without confusion, it will only become the naming of cause and effect, and there is no dispute about names. If one thinks that different states are the cause, if that is the case, then one's own essence cannot be established as the cause, because the states and the possessor are non-different. If one admits that the states are different, then like that, the possessor will also become different, therefore, earrings, bracelets, etc., the substance of gold in the state of cause is also other, and armlets, etc., in the state of effect are also other, how can one's own essence become the cause? If it is the same as the possessor, then the two states will also become one essence, therefore, the fault is only that it remains in its own place. If it is not like that, then the possessor and the states will only become different entities, because its establishment and happiness are not one. Furthermore, if one admits that they are different entities, then the states themselves will become cause and effect, and the self
Tibetan
་གི་ངོ་བོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ངོ་བོ་ཉིད་འདྲ་བ་གཞན་དང་གཞན་འབྱུང་བས་བསླུས་པ་ནི་གསེར་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐ་སྙད་འདོགས་ཀྱི། དེ་ཉིད་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མཐོང་ནས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ནི་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་དང་གཞན་ནི་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ནི་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ན་གཞན་ཉིད་རྣམ་པར་བཅད་ནས་ཡོངས་སུ་གཅོད་ལ་གཞན་ཉིད་ཀྱང་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་བཅད་ནས་ཡོངས་སུ་གཅོད་དོ། །དེ་ལས་བཟློག་པའི་རྣམ་པར་བཅད་ན་ནི་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །གང་རྣམ་པར་བཅད་པ་མེད་པར་གང་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་མེད་པ་དེ་གཉིས་ནི་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། གང་དག་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཆོས་ཅན་གཅིག་ལ་ཅིག་ཅར་འདུར་མི་རུང་བ་སྟེ། དཔེར་ན་ལུས་དང་ལུས་མེད་པ་ཐ་དད་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་རྫས་གཅིག་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དེ་ཉིད་གཞན་དུ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་རྨོངས་པ་རབ་ཏུ་མང་པོས་སྤུངས་བསྐྱེད་པར་ཟད་དོ། །གཞན་ཡང་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་ཞིག་ཡིན་ན། ངོ་བོ་སྔ་མ་ཡོངས་སུ་བོར་ནས་སམ། ཡོངས་སུ་མ་བོར་ནས་འགྱུར་གྲགས་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་དག་གམ། ཆོས་ཅན་ཞིག་འགྱུར་གྲང་ཞེས་རྣམ་པར་བརྟག་སྟེ། དེ་ལ་གལ་ཏེ་ཡོངས་སུ་བོར་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་ནི་ཆ་ཤས་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔ་མའི་ངོ་བོ་ནི་བདག་ ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཞིག་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་འགའ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་བ་ག་ལ་ཡོད། འོན་ཏེ་ཡོངས་སུ་མ་བོར་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་ཡིན་ན་ན་དེའི་ཚེ་གནས་སྐབས་འཆོལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་རྒན་པོ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་ནའང་བུས་བ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་དག་ཀྱང་འགྱུར་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་པས་ཆོས་ཅན་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་བཞིན་དུ་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ལ། ཆོས་ཅན་ཡང་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་པས་ཆོས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དག་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཆོས་སྔ་མ་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་ཁོ་ནར་འཇིག་ལ། སྔོན་མེད་པའི་ཆོས་ནི་འབྱུང་བས་གང་ཞིག་འབྱུང་བར་འ
Chinese
的自性不是。因此，由于出现其他相似的自性而被迷惑，就说这是黄金等等，而不会在看到它变成其他东西之后这样说。它不会变成其他东西，因为“那”和“其他”是互相排斥而存在的性质。就像这样，在完全确定事物的“那”时，会区分“其他”，然后完全确定；而“其他”也会区分“那”，然后完全确定。如果反过来区分，那就只会变成不完全确定。凡是没有区分的，凡是没有完全确定的，这两者是互相排斥而存在的性质。凡是互相排斥而存在的性质，那些也不能同时存在于一个有法上，比如身体和无身是不同的。如果不是这样，一切都会变成唯一的实体，因此会陷入同时产生和毁灭的境地。因此，所谓“那”变成“其他”，这只会增加极多愚痴的堆积。另外，如果完全会变化，那么是舍弃了之前的自性，还是没有舍弃之前的自性而变化呢？同样，法或者有法会变化吗？应该这样分别。如果说是舍弃了之前的自性，那么因为事物是没有部分的，如果之前的自性完全被自身毁灭，那么怎么会有任何随之而来的自性呢？如果说没有舍弃之前的自性，那么就会出现状态混乱，因此在年老等状态中也会显现出年幼等状态。法也不可能是变化的，因为它们与有法是无二无别的，有法与其自身的自性一样是唯一的自性。有法也与法无二无别，因此会陷入像法的自身自性一样产生和毁灭的境地。如果不是这样，那么法和有法就会完全不同，那样的话，之前的法就会无因地毁灭，而之前没有的法就会产生，那么什么会产生呢？
English
is not its nature. Therefore, being deceived by the appearance of other similar natures, one labels something as "this is gold, etc.," but not after seeing it transform into something else. It does not transform into something else, because "that" and "other" are characterized by existing in mutual exclusion. Just as when completely determining the "thatness" of a thing, one distinguishes the "other" and then completely determines it; and the "other" also distinguishes the "that" and then completely determines it. If one distinguishes in the opposite way, then it will only become an incomplete determination. Whatever is without distinction, whatever is without complete determination, these two are characterized by existing in mutual exclusion. And those that are characterized by existing in mutual exclusion cannot simultaneously exist in one subject, just as body and bodilessness are different. If it were not so, everything would become a single substance, and therefore it would follow that they arise and perish simultaneously. Therefore, the statement that "that" transforms into "other" only increases the accumulation of extreme ignorance. Furthermore, if something completely transforms, does it transform by abandoning its previous nature completely, or by not abandoning it? Similarly, does a dharma or a subject of dharma change? One should analyze in this way. If it is said that it transforms by abandoning its previous nature completely, then because a thing is without parts, if the previous nature is completely destroyed by itself, how could there be any subsequent nature? But if it is said that it transforms without abandoning its previous nature, then there will be confusion of states, and therefore in the state of old age, etc., the state of youth, etc., will also be perceived. Dharmas also cannot be reasonably said to change, because they are non-different from the subject of dharma, and the subject of dharma is of one nature, like its own nature. The subject of dharma is also non-different from the dharma, and therefore it would follow that it arises and perishes like the dharma's own nature. If it were not so, then dharmas and the subject of dharma would be completely different, and in that case, the previous dharma would perish without cause, and the dharma that did not exist before would arise, so what would arise?