Tibetan
ད་དུ་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་མེད་པ་ཡིན་ཡང་ཡུལ་འཛིན་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་སོ་སོར་ངེས་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་རེ་རེ་ནས་བརྩལ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་འགའ་ཡང་མི་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་ཀུན་རྫོབ་པའི་མཚན་ཉིད་འདིས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་གསལ་བ་ཁོ་ནར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ངོ་བོར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཁོ་བོ་ཅག་གི་ལྟ་བ་ཁོ་ན་གཞུང་བཙུགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་སྐད་དུ་འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་མདོ་ལས། །བློ་ཡིས་རྣམ་པར་གཞིགས་རྣམས་ཀྱི། །ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ངེས་མི་ཟིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་དག་བརྗོད་མེད་དང༌། །ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ངེས་པར་བསྟན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་དག་ན་རེ་དོན་བྱ་བ་བྱེད་ནུས་པའི་དོན་དེ་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་ཀྱི། གཞན་དུ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པའོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་འདིར་གལ་ཏེ་ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱིས་པ་རྣམས་གཟུང་བའི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་བརྗོད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་འདི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ལས་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་ཡོད་དུ་ཟད་མོད་ཅེས་བཤད་དོ། །འོན་ཏེ་གཅིག་ཁོ་ནར་དོན་དམ་པར་ཡོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་དོན་དམ་པར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་སྔར་དཔྱད་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་མི་སྲིད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་ན་རེ་ཤེས་པ་ལ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པོ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་མེད་པའི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་བརྗོད་པར་འདོད་ན་ནི་དེ་མེད་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ལས་མ་གཏོགས་པ་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་གཞན་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟོན་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་རྒྱུ་ཅི་ཞིག་ཡིན་པར་འགྱུར་སྙམ་དུ་སེམས་ན། དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་དེར་ལྷན་ཅིག་འབྲེལ་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་དང་གཉིས་སུ་མེད་པ་ནི་ལྷན་ཅིག་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་འབྲེལ་པ་ཡང་མེད་དེ། བདེན་པ་དང་བདེན་པ་མ་ཡིན་པ་དག་ནི་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ
Chinese
现在，虽然由于与概念的自性相同而无相，但由于不能确定所执持的境各不相同。因此，即使努力从各种知识的自性，即外境的意义出发，逐一分析各种相，也因为无法把握任何自性而变成世俗谛。如果是这样，那么仅凭这世俗谛的特征，就能证明一切事物都只是显现为世俗的自性，因此只有我们的观点才能成立。如《圣楞伽经》中所说：‘智慧所分别的，自性不能确定，因此它们是不可言说的，自性是必须确定的。’另一些人说，能够实现目的的意义是胜义谛，否则就是世俗谛。如果在这里，依靠真实的世俗谛，为了引导孩童，而说成是胜义谛的特征，那么这才是合理的。因此，正如它本身存在的那样，它就被解释了。然而，如果说只有一种是胜义谛的特征，那么，胜义谛中一切事物的作用都无法成立，就像之前分析的那样。因此，这个特征是不可能的。另一些人说，知识中空无能取和所取的相，那就是真如。两者都是世俗谛。如果想要表达不存在的自性为空性，那么这个不存在就是真如。然而，如果它不是自性，那么除了二取显现之外，其他的知识自性无法通过量成立，因此这无法显示真如。如果认为，如果二取识的无二特征不是胜义谛，那么二取显现的原因是什么呢？这并不合理，因为不能成立它与它的同时关联。二和无二是无法同时以其自性关联的，因为真和非真互相排斥。
English
Now, although it is without characteristics because it is the same in nature as conception, it is not permissible to ascertain separately the objects that are held. Therefore, even if one strives to analyze each of the various aspects from the nature of various knowledges, which is like external objects, because one cannot grasp any nature, it becomes conventional truth. If that is the case, then by this characteristic of conventional truth alone, it will be proven that all things are merely manifest as the nature of conventional truth, therefore only our view will be established as the doctrine. As it is said in the Sutra of the Descent into Lanka: 'The natures of those discriminated by wisdom cannot be ascertained. Therefore, they are inexpressible, and the nature is to be ascertained.' Others say that the meaning that can accomplish a purpose is ultimately existent, but otherwise it is conventionally existent. If here, relying on the true conventional truth, one speaks of the characteristic of being ultimately existent in order to guide children, then this is reasonable. Therefore, it is said that it exists just as it is. However, if one says that only one is the characteristic of being ultimately existent, then the function of all things in the ultimate truth will not be established, just as it was analyzed before. Therefore, this characteristic is impossible. Others say that the emptiness of the aspects of grasper and grasped in knowledge is the suchness. The two are conventional truths. If one wants to express the nature of non-existence as emptiness, then that non-existence is the suchness. However, if it is not the nature, then since another nature of knowledge other than the appearance of duality is not established by valid cognition, this cannot show the suchness. If one thinks, 'If the non-dual characteristic of consciousness is not ultimately existent, then what will be the cause of the appearance of duality?' That is not reasonable, because the simultaneous connection between it and that is not established. Two and non-two cannot be connected simultaneously by their nature, because truth and non-truth are mutually exclusive.
Tibetan
་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། བདེན་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་གང་ལས་ཀྱང་འབྱུང་བར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་རི་བོང་གི་རྭ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འདི་གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ནར་འགྱུར་གྱི། ཀུན་བརྟགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་འབྲེལ་པ་མེད་ན་རི་བོང་གི་རྭ་བཞིན་ཏེ་སྣང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་གཉིས་པོ་མ་གཏོགས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་གཞན་ཞིག་ཡིན་གྱི་གཉིས་པོ་ནི་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་གཉིས་པོ་བདག་ཉིད་སྣང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། གང་བདག་ཉིད་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གསལ་བ་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་ལ། གསལ་བར་མ་བྱས་པར་ཡང་མི་འདུག་སྟེ། ནམ་མཁའི་ངོས་དང་མར་མེའི་སྙིང་པོའི་འོད་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པོ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བས་འདི་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པར་མི་རིགས་སོ། །གཉིས་པོ་ཤེས་པའི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་དེ་ཡང་བརྫུན་པ་ཡིན་ན་ནི་ཤེས་པ་ཉིད་བརྫུན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསལ་རབ་ཏུ་སྨྲས་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་ཤེས་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་བདེན་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་རེ་ཞིག་རྟག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། སྔར་རྟག་པའི་དངོས་པོ་རྒྱས་པར་བསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་པ་ནི་ཁྱད་པར་དུ་བྱར་མེད་པའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་གོམས་པ་ལ་སོགས་པས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་ལས་ཐར་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱིས་འབད་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དོན་དམ་པར་ནི་མི་རྟག་པར་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་དང་རྒྱུ་མེད་པར་སྐྱེ་བ་བཀག་པའི་ཕྱིར་ལ། མ་སྐྱེས་པར་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་པས་སོ། །དངོས་པོའི་ངོ་བོ་གཞན་ཡང་ཡོད་ པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་དང་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་རིགས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། ཆོས་ཀུན་རྟག་ཏུ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང༌། །རྒྱལ་བའི་སྲས་རྣམས་དངོས་པོ་རྣམ་པར་འབྱེད། །སྲིད་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་སྟོང༌། །ཉི་ཚེ་སྟོང་པ་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཀྱི། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤང་བར་འདོད་པ་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ལམ་འདི་ཁོ་ན་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། སྒྲིབ་པའི་རྩ་བ
Chinese
是故以安住之相违故。彼所生之相亦非有，以非真实者从任何处生皆不应理故，譬如兔角。若不如是，则此唯成他起之体性，而非遍计所执。是故若与识不相联，则如兔角，不应显现。又若除二者外，有异于识之自性，然二者即非有，则彼时二者自身不应显现，以非是识之自性故。识之自性唯此，即为显明自性之故，不观待于他明，亦不居于不明，如虚空之面与灯芯之光。二者亦与之相同，故此不应非是识之体性。若二者成为识之体性亦是虚妄，则明显宣说识即是虚妄。又说识之无二体性是真实，此亦暂可认为恒常之体性，以先前已广破恒常之事物故。恒常者以无有差别之故，瑜伽串习等亦不能稍作利益，故求解脱者之勤作将成无义。胜义中亦不应是无常，以彼已遮遣有因与无因之生故，且未生者亦不应是无常故。事物之异体亦非是有，是故以无自性性遍及一切事物之故，且以量成立之故，于胜义中是应理的。是故薄伽梵说：诸法恒时以自性空，胜者之子分别诸事物，一切有为法以一切方式空，少分空性是外道之见。如是，欲断烦恼与所知障，具足证悟者当修持此一切法无自性之道，以是遮障之根。
English
Therefore, it is contradictory due to the characteristic of abiding. The characteristic of being produced from that is also not existent, because it is not reasonable for something that is not true to arise from anywhere, like a rabbit's horn. If it is not like that, then this would only become the nature of being dependent on others, and not the completely imputed. Therefore, if it is not connected with consciousness, it will not appear like a rabbit's horn. Furthermore, if there is another nature of consciousness other than the two, but the two are indeed non-existent, then at that time the two themselves should not appear, because they are not the nature of consciousness. The nature of consciousness is only this, that is, for the sake of clarifying itself, it does not rely on other clarity, and it does not remain unclear, like the face of the sky and the light of the wick of a lamp. The two are also the same as that, so it is not reasonable that this is not the nature of consciousness. If the two become the nature of consciousness and are also false, then it will be clearly stated that consciousness itself is false. Furthermore, saying that the non-dual nature of consciousness is true, this can also be temporarily considered as the nature of permanence, because the permanent things have already been extensively refuted before. Because the permanent has no difference, yoga practice and so on cannot do even a little benefit, so the efforts of those who seek liberation will become meaningless. In the ultimate sense, it should also not be impermanent, because it has already refuted the arising with and without cause, and it is not reasonable for the unborn to be impermanent. The other nature of things is also not existent, therefore, because the nature of selflessness pervades all things, and because it is established by valid cognition, it is reasonable in the ultimate sense. Therefore, the Bhagavan said: All dharmas are always empty of self-nature, the sons of the Victorious One distinguish things, all conditioned existence is empty in every way, a partial emptiness is the view of the heretics. Thus, those who desire to abandon afflictions and cognitive obscurations, endowed with realization, should cultivate only this path of the selflessness of all dharmas, as it is the root of obscurations.