Tibetan
་དེ། །ཐུང་བའམ་དབུས་ན་མེད་ན་ནི། །རང་གི་ཞིབ་མོའི་མི་དག་གིས། །དེ་ཉིད་ཚུལ་དེ་རྟོགས་ཏེ་སྨྲོས། །འདི་ལྟར་བདག་ཉིད་ཀུན་གྱིས་ནི། །དེ་གཉིས་ཇི་ལྟར་བར་མ་ཆད། །སྐད་ཅིག་པ་རྣམས་དུས་གཅིག་ཕྱིར། །བསྐལ་པའང་སྐད་ཅིག་ཙམ་དུ་འགྱུར། །དེ་ཚེ་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། །འགྱུར་བ་ཉེ་བར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །བར་མེད་འཇུག་པའི་རྒྱུན་དག་ལ། །དབུས་ན་གནས་པའི་སྐད་ཅིག་གི །བདག་ཉིད་དང་ནི་སྔ་མ་རུ། །བར་ཆད་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། །གང་གིས་འདོད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང༌། །དེ་དང་འོག་མར་ཡང་ཡིན་ན། །དེ་ཚེ་མ་སྐྱེས་འདས་པ་ཡི། །སྐད་ཅིག་རྣམས་ཀྱིས་དབུས་གནས་པའི། །སྐད་ཅིག་དང་ནི་དུས་གཅིག་ལ། །བཟློག་མེད་འོན་ཏེ་བདག་ཉིད་ལ། །གཞན་གྱིས་བར་ནི་མ་ཆོད་ན། །སྐད་ཅིག་གཅིག་ཉིད་ཉམས་པར་འགྱུར། །འབྲས་བུའི་ ཕྱིར་ན་རྒྱུ་མེད་ཕྱིར། །མེད་དང་ལྷན་ཅིག་ཐམས་ཅད་དུ། །བར་མ་ཆོད་པའི་བསམ་པ་ཉིད། །མི་རིགས་སྙམ་དུ་སེམས་ན་ཡང༌། །ཁྱེད་ཀྱིས་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་བར་ན། །དུས་གཞན་ཡོད་པར་མི་འདོད་ན། །དེ་ཚེ་མེད་པ་དེ་མི་རུང། །དེ་གཉིས་བར་ནི་མ་ཆོད་པར། །ཁྱེད་ཅག་མངོན་མི་འདོད་ནའང༌། །རྒྱུ་དང་བར་མེད་འབྲས་བུ་ཞེས། །རྨོངས་ཏེ་ཅི་ཞིག་རྗོད་པར་བྱེད། །རེག་དང་བར་ནི་མ་ཆོད་དང༌། །མཇུག་ཐོགས་དང་ནི་བར་མེད་པ། །རྣམ་གྲངས་ཡིན་ཏེ་ནམ་དུ་ཡང༌། །དོན་གྱི་དབྱེ་བ་འགའ་ཡང་མེད། བར་མེད་ཡིན་པར་མངོན་འདོད་ནའང༌། །དེ་ཅི་བདག་ཉིད་ཀུན་གྱིས་སམ། །དེ་ཉིད་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་འདོད་ཅེས། །དེ་ཚེ་བསམ་པར་མི་འགྱུར་རམ། །གཉི་གའང་སྐྱོན་འདིར་འགྱུར་བ་ནི། །སྔར་ནི་ཉེ་བར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །རྣམ་པ་གཉིས་ལ་མ་གཏོགས་པར། །བར་མེད་ཚུལ་ནི་ཡོད་པ་མིན། །རྒྱུ་དང་མ་ཆོད་པར་ཡོད་པ། །འབྲས་བུ་ཡིན་ཞེས་ཉེར་བརྗོད་ལ། །དེ་ཡང་བར་ཆད་མེད་པར་ནི། །མ་ཡིན་ཞེས་པ་དགེ་བར་གསུངས། །འབྲས་བུའི་ཚེ་ན་རྒྱུ་མེད་ནའང༌། །དེ་ནི་གང་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར། །མེད་ན་ད་ལྟར་མ་ཡིན་ཕྱིར། །ཞིག་པ་ལས་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཡོད་ན་བར་ཆད་མེད་ལ་སོགས། །དེ་ཚེ་བསམ་པར་ཅིར་མི་འགྱུར། །དེ་ལྟ་མིན་ན་མ་ཞིག་ལས། །འབྲས་བུ་ཁྱེད་ནི་ཇི་ལྟར་འདོད། །འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་དུས་ན་ནི། །རྒྱུ་ཡོད་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། །དེ་ཡོད་དུས་ན་དེ་དག་ནི། །ཞིག་པའི་ཕྱིར་ན་གནས་པ་མེད། །དེས་ན་མ་ཞིག་པ་དག་ལས། །འབྲས་བུ་ཡིན་ནའང་སྐྱེ་བ་ལས། །ཡོད་པ་ཐ་དད་མེད་པ་ཉིད། །སྐྱེ་བ་བསྐྱེད་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །དེ་
Chinese
彼若短或无有中，自之细微人等彼，如是了知而宣说。如是自性诸皆彼，二者如何无间断，刹那诸法一时故，劫亦成唯刹那顷。尔时一切皆俗谛，转变已近示讫矣。无间趣入相续中，处于中间之刹那，自性与彼先前时，即是无有间断性。何者所许彼亦然，彼与随后亦复然，尔时未生已逝去，刹那诸法中间住，刹那与彼同一时，无返然于自性上，他者若无有间断，唯一刹那即坏灭。果故无有因之故，无与俱时一切处，无间断之思念性，若谓不应理思念，汝谓彼即不应理，因与果二中间处，若不欲有异时者，尔时无者即不容。彼二中间无间断，汝等虽不欲现见，然谓因与无间果，愚昧何为而宣说。触与中间无间断，最后与彼无间者，是为异名然何时，意义差别亦全无。虽欲现见为无间，彼岂自性诸皆耶，抑或唯彼一方欲，尔时岂非应思择。二俱成此过失者，先前已曾近示讫。除却二种之外余，无间之理即非有。因与无间而有者，是果如是而重述，彼亦无有间断性，非是如是善说矣。果之时中虽无因，彼从何者生起耶，若无以是今非故，从坏灭者生起耶。若有无间断等者，尔时岂非应思择。若不如是未坏灭，汝欲如何成果耶。果生之时若有因，岂非欲有彼耶耶。彼有时中彼等者，坏灭之故即非有。是故从彼未坏灭，虽是果然从生起，有者无异即是彼，生是所生性故耶。
English
If it is short or has no middle, let those subtle people of your own understand and speak of it in that way. Like this, how are those two without interruption by all of themselves? Because momentary things are simultaneous, even a kalpa becomes just a moment. At that time, it has already been shown that everything is close to changing into conventional truth. In the continuous stream of uninterrupted entry, the nature of the moment that dwells in the middle and the previous moment is without interruption. If what is desired is also that, it is also the same with the following. At that time, the moments of the unborn and the past, the moment that dwells in the middle, and the moment that is at the same time, without reversal, but on the nature itself, if there is no interruption by others, then the one moment itself will perish. Because of the fruit, there is no cause. Together with nothingness, in all places, the thought of uninterruptedness, even if you think it is unreasonable, you say that it is unreasonable. Between the two, cause and effect, if you do not want there to be another time, then that which is non-existent is not allowed. Even if you do not want to see those two without interruption, what do you ignorantly say, "cause and uninterrupted effect"? Touch and uninterruptedness in the middle, the last and the uninterrupted, are different names, but at no time is there any difference in meaning. Even if you want to see it as uninterrupted, is that all of your own nature? Or does only one side want it? At that time, shouldn't you consider it? The fault that both become this has already been shown. Apart from the two kinds, there is no way to be uninterrupted. That which exists without interruption from the cause is the fruit, as it is repeated. It is also said that it is good that there is no interruption. Even if there is no cause at the time of the fruit, from what will it arise? If it does not exist, it is not now, so will it arise from destruction? If there are uninterrupted things, etc., then why shouldn't you consider it at that time? If it is not like that, how do you want the fruit from the undestroyed? At the time when the fruit arises, don't you want there to be a cause? At the time when it exists, those things do not exist because they are destroyed. Therefore, even if the fruit is from those that are not destroyed, it is from arising. The existing is not different, it is the same, because arising is the nature of being produced.
Tibetan
ཚེ་འབྲས་བུ་རྒྱུ་མེད་འགྱུར། །དེ་གཉིས་ཕན་པ་མི་བྱེད་ཕྱིར། །འབྲས་བུ་བསྐྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ཡི། །འབྲེལ་པ་འདི་ཡང་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །དེ་བས་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ལ། །འབྲས་བུ་སྐྱེ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན། །དེ་ཡི་དུས་ན་རྒྱུ་ཡོད་ཕྱིར། །དེ་གཉིས་དུས་ནི་གཅིག་པར་འགྱུར། །ཡང་དག་བརྟགས་ན་སྲང་མདའ་ཡི། །དཔེ་ཡང་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཆ་ཤས་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་དང༌། །ཆུང་དུ་བསགས་པ་འདི་མི་རིགས། །གཅིག་ལ་འགལ་བའི་ལས་རྣམས་ནི། །འཐད་པ་མེད་ ཕྱིར་ཆ་ཅན་མེད། །ཆ་ཤས་མེད་པའི་རྡུལ་ཕྲན་ཡང༌། །བསགས་པར་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་སྣང་བའི་ངོ་བོ་ཡི། །སྲང་མདའི་དོན་དམ་ཉིད་དུ་ན། །ལུས་ཅན་མིན་ན་མཐོན་དམན་དུ། །འགྱུར་བ་མ་གྲུབ་རྣམ་པ་ཡང༌། །བརྫུན་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་མི་སྲིད། །དེ་བཞིན་རྒྱུ་འབྲས་དངོས་པོ་འདི། །ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་བསྒྲུབས་པར་གྱུར། །ཡང་དག་ཉིད་ནི་དེ་མ་ཡིན། །དེ་བཞིན་དྲི་མ་ཆུང་ལ་སོགས། །ཡང་དག་པར་ནི་གྲུབ་པ་མེད། །དེ་དང་ཆོས་ནི་མཐུན་པའི་ཕྱིར། །རྒྱུ་འབྲས་ཡང་དག་ཉིད་མི་འགྲུབ། །བདག་ཉིད་ཀུན་དང་ཕྱོགས་གཅིག་གིས། །བར་མེད་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ན། །ཕྱོགས་གཅིག་ཉིད་དང་ཆ་ཤས་ཀྱི། །སྐྱོན་འགྱུར་འདིར་ཡང་མཚུངས་པ་ཡིན། །དངོས་མ་གྲུབ་ན་དངོས་མེད་པའང༌། །གང་དུ་འགའ་ཡང་གྲུབ་པ་མེད། །དེས་ན་ཞིག་པའི་དཔེ་དག་ནི། །དེ་སྒྲུབ་པ་ལ་མི་རིགས་སོ། །འདི་ལ་ཡང་ནི་དེ་བཞིན་དུ། །བར་ཆད་མེད་པ་དཔྱད་ན་ནི། །དུས་གཅིག་ཉིད་དང་ཆ་ཤས་བཅས། །ཐལ་བར་འགྱུར་བ་བཟློག་ཏུ་མེད། །སྐད་ཅིག་མ་ལས་རིང་དུ་འདི། །དངོས་མེད་ཉི་ཚེ་ཟད་ཡིན་གྱི། །འདི་དང་བར་ནི་མེད་པ་འདི། །ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་མེད། །དེས་ན་བར་ཆད་མེད་སོགས་འདིར། །དེ་བཞིན་བསམ་པ་འཇུག་པ་མེད། །བར་མ་ཆོད་པར་འབྲས་བུ་དག །ཡོད་ན་བསམ་པར་རིགས་པ་མིན། །དེས་ན་འདི་ལ་གཞན་དག་ལས། །སྐྱེ་མི་རིགས་ཞེས་གནོད་བྱེད་པ། །གཞན་ཕྱིར་ཞེས་པ་ཡོད་པ་བཞིན། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཏན་ཚིགས་རིགས། །གང་དུ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་ལ། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་གནོད་བྱེད་མེད། །དེ་དག་ལ་ནི་གཞན་ཉིད་ཀྱིས། །གླེན་པ་ལ་སོགས་སྒྲུབ་མི་ནུས། །སྐྱེ་བ་དགག་པར་བསྒྲུབ་བྱ་ལ། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་གནོད་བྱེད་པ། །ཇི་སྐད་སྨོས་བཞིན་ཡོད་པ་ཉིད། །འདིར་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། །གཞན་ཉིད་ལ་སོགས་སྒྲ་རྣམས་ནི། །གང་དག་དངོས་པོའི་རྒྱུ་རྐྱེན་འདོད། །དེ་ལ་སུན་འབྱིན་སྨྲས་པ་ནི། །དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་སོགས་ཡིན། །སྒྲ་དེའི་དོན་
Chinese
如果果是无因产生的，那么这两者就不会互相作用。因此，所谓“产生果”的关系也无法成立。所以，只能说果是从已存在的事物中产生的。因为在那个时候，因是存在的，所以这两者在时间上是同时的。如果仔细观察，天平的例子也无法成立，因为具有部分的事物的本质，以及逐渐积累变小是不合理的。对于一个事物来说，相互矛盾的行为是不合理的，因此它不是由部分组成的。即使是没有部分的微尘，也是不能积累的。如果知识是显现的本质，那么在天平的究竟意义上，如果不是有形体的，就无法变成高低，这种状态也是虚假的，因此是不可能的。同样，因果事物也被证实是世俗的，而不是真实的。同样，微小的污垢等等，也不是真实存在的。因为它和那个性质相同，所以因果的真实性无法成立。如果用自身全部或一个方面来无间断地进行分析，那么与一个方面本身和部分相关的过失，在这里也是一样的。如果事物不存在，那么非事物也无法在任何地方成立。因此，那些关于毁灭的例子，不适合用来证明这一点。对于这个，如果同样地进行无间断的分析，那么同时性和具有部分，这些过失是无法避免的。从刹那间延长，这只是非事物的一点点耗尽。这个和中间没有间隔的，所谓毁灭是什么呢？因此，无间断等等，在这里，同样的思考是无法进行的。如果不间断地存在果，那么思考是不合理的。因此，对于这个，从其他事物产生是不合理的，就像“因为是其他”这样的妨害一样。智者们对于想要证明的论证，对于不一致的一方没有妨害。对于那些，不能用“因为是其他”来证明愚蠢等等。对于想要证明产生的否定，对于不一致的一方进行妨害，就像前面所说的那样，在这里对于颠倒没有怀疑。“因为是其他”等等的词语，对于那些想要事物的原因和条件的人，对他们说反驳，就是“事物”等等。那个词的意义
English
If the result is produced without a cause, then these two will not interact with each other. Therefore, the relationship of "producing a result" cannot be established either. So, it can only be said that the result is produced from something that already exists. Because at that time, the cause exists, so these two are simultaneous in time. If observed carefully, the example of the balance scale cannot be established either, because the essence of things with parts, and gradually accumulating to become smaller is unreasonable. For one thing, contradictory actions are unreasonable, so it is not composed of parts. Even if it is a particle without parts, it cannot be accumulated. If knowledge is the essence of manifestation, then in the ultimate meaning of the balance scale, if it is not corporeal, it cannot become high or low, and this state is also false, so it is impossible. Similarly, cause and effect things are also proven to be worldly, not real. Similarly, tiny dirt and so on are not real either. Because it has the same nature as that, the reality of cause and effect cannot be established. If analyzed without interruption with oneself entirely or with one aspect, then the faults related to one aspect itself and parts are the same here as well. If things do not exist, then non-things cannot be established anywhere either. Therefore, those examples about destruction are not suitable for proving this. For this, if analyzed without interruption in the same way, then simultaneity and having parts, these faults cannot be avoided. Extending from a moment, this is just a little bit of exhaustion of non-things. This and the one with no interval in between, what is called destruction? Therefore, uninterruptedness and so on, here, the same thinking cannot be carried out. If the result exists without interruption, then thinking is unreasonable. Therefore, for this, it is unreasonable to arise from other things, just like the hindrance of "because it is other." For the argument that the wise want to prove, there is no hindrance to the inconsistent side. For those, one cannot use "because it is other" to prove foolishness and so on. For wanting to prove the negation of arising, hindering the inconsistent side, just like what was said before, here there is no doubt about reversal. The words "because it is other" and so on, for those who want the cause and condition of things, to say refutation to them is "things" and so on. The meaning of that word