Tibetan
ཞིག་གཞན་གྱི་དངོས་པོ་དེ། །དེ་ཡི་མིང་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ཇི་སྟེ་ཆོས་དེ་སྔ་ན་ཡོད། །ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་དེ་མི་སྣང༌། །ཅི་སྟེ་མི་སྣང་ངོ་བོ་འདི། །ཕྱི་ནས་ཅི་ཕྱིར་འདི་སྣང་ཡིན། །སྒྲིབ་ནའང་སྣང་ཤར་དེ་ཡི་ཚེ། །འོ་མ་ལ་ཞོ་ཅིས་མ་མཐོང༌། །དེ་ནི་རྣམ་པར་འདྲེས་པར་ལྟོས། །ཞོ་ལས་ཐ་དད་མ་ཡིན་ཕྱིར། །འོ་མའང་བསྒྲིབས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཕྱི་ནས་ཞོ་ལ་སྒྲིབ་པ་ཡང༌། །སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར། །དེ་བས་གསལ་དང་འགྱུར་སྒོ་ནས། །རང་ལ་སྐྱེ་བར་ཕ་རོལ་པོས། །བརྟག་པ་གང་དེ་དག་གི །རྨོངས་པ་ཆེན་པོའི་རློམ་པ་ཡིན། །གཞན་ལས་ཀྱང་ནི་དངོས་པོ་རྣམས། །ཡང་དག་སྐྱེ་བར་རིགས་མིན་ཏེ། །གཞན་ལས་འགྱུར་ན་རྟག་པའམ། །མི་རྟག་པ་ལས་དེ་འགྱུར་གྲང༌། །རིམ་དང་ཅིག་ཅར་འཇུག་པ་ཡིས། །རྟག་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མེད། །དེ་བས་དངོས་རྣམས་སྐྱེ་མེད་པ། །མཁའ་ཡི་མེ་ཏོག་སོགས་བཞིན་རིགས། །རྟག་པར་རང་ཉིད་ནུས་ན་ཡང༌། །དེ་ནི་གཞན་ལ་ཅི་ཕྱིར་ལྟོས། །བྱར་མེད་པ་ནི་འདི་ཡིན་ན། །གཞན་ལ་ལྟོས་པ་གང་ཡང་མེད། །དེ་བས་འདི་ནི་ལྟོས་མེད་ཕྱིར། །རིམ་གྱིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་མི་རིགས། །རྒྱུ་རྣམས་མ་ཚང་མེད་པའི་ཕྱིར། །འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའམ་རིགས་མི་དམིགས། །ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་སྐྱེད་ནས་ནི། །ཇི་སྟེ་ཕྱི་ནས་མི་སྐྱེད་ན། །ཕྱི་མ་བཞིན་དུ་ནུས་མེད་ཕྱིར། །སྔར་ཡང་སྐྱེད་པ་མ་ཡིན་འགྱུར། །རང་ལས་མེད་པའི་ནུས་ པ་ཡི། །རང་གི་ངོ་བོ་རྗེས་འབྲང་ན། །སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྐྱེད་བྱེད་པ། །རྟག་པར་འགྱུར་གྱི་ལྡོག་མི་འགྱུར། །ཐ་སྙད་དུ་ཡང་ནུས་མེད་ཕྱིར། །དེ་བས་རྟག་པའི་དངོས་དོན་མེད། །དངོས་པོ་དེ་ཡི་མཚན་ཉིད་ནི། །ནུས་པ་ཡིན་ཞེས་མཁས་པ་སྨྲ། །མི་རྟག་པ་ཡང་ཞིག་པ་ལས། །མེད་ཕྱིར་དངོས་པོ་སྐྱེ་མི་རིགས། །ཡོད་པ་ལས་ཀྱང་མི་རིགས་ཏེ། །འདས་པ་རྣམས་ཡང་ཡོད་པ་མིན། །བྱེད་པ་ཞིག་ཕྱིར་དེ་ཡིན་ནའང༌། །འདས་པ་རང་གི་དངོས་པོ་མེད། །གཞན་དག་ཞིག་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར། །གཞན་དག་འདས་པར་ཇི་ལྟར་རིགས། །ཇི་སྟེ་བྱིས་པ་གཞན་ཞིག་པས། །བྱེད་པའང་འཇིག་པར་འགྱུར་ན་ནི། །གནས་པ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །བྱེད་པ་རྣམས་ལ་མཐའ་མེད་འགྱུར། །འོན་ཏེ་བྱེད་པ་རང་ཁོ་ན། །ཞིག་པ་ཉིད་དུ་རྟོག་ན་ནི། །དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ། །རྣམ་པར་འཇིག་པར་ཅིར་མི་འགྱུར། །ཐ་དད་ན་ནི་དངོས་པོ་དང༌། །བྱེད་པར་འབྲེལ་པ་མི་གཉིས་འགྲུབ། །གཅིག་པ་ཡིན་ན་བྱེད་པ་བཞིན། །དངོས་པོ་རང་ཉིད་ཞིག་པར་ཡོད། །བྱེད་
Chinese
彼之他物者，如何成彼名？ 若法先已存，何故彼不见？ 若此不见性，后何故此显？ 虽障显现时，何故不见酪？ 彼观为杂乱，故与酪非异。 乳亦成所障，后于酪之障， 如前亦成过，是故由明变。 于自生彼计，彼等诸观察， 乃是大愚者，增上之慢心。 由他物等法，真实生非理， 由他若转变，是常或无常？ 由次第俱时，不能生常法。 是故诸法者，无生如空花。 常时自具力，何故观待他？ 此是无作故，不观待于他。 是故此无待，不应次第生。 因等不全故，不见生果理。 若已一时生，后何故不生？ 如后无力故，前亦非能生。 不由自生力，随逐自性者， 如前能生故，常故无有退。 名言中亦无，是故无常事。 彼物之自性，智者说为力。 无常由坏故，无故物不生。 由有亦非理，过去非为有。 若是作者坏，过去无自物。 余者坏灭故，云何知他过？ 若由余童坏，作者亦成坏， 由无有住故，作者成无边。 然若唯作者，自坏而思择， 如是诸物者，何故不灭坏？ 若异物与作，二者无连属。 若一如作者，物自坏灭有。 作
English
That other thing of his, how does it become its name? If the dharma already exists, why is it not seen? If this unseen nature, why does it appear later? Even if obscured, when appearance arises, why is curd not seen in milk? It is seen as mixed, therefore it is not different from curd. The milk also becomes obscured, and the obscuration on the curd later, Like before, it also becomes a fault, therefore, from the aspect of clarity and change, Those who contemplate that it arises from itself, those observations, are the arrogance of great fools. It is not reasonable for things and other dharmas to truly arise from others, If it changes from others, is it constant or impermanent? By gradual or simultaneous application, it cannot produce a constant dharma. Therefore, all dharmas are unborn, like sky flowers. Even if it always has its own power, why does it depend on others? This is because it is unmade, it does not depend on others. Therefore, since this is independent, it should not arise gradually. Because the causes are not complete, the reason for the fruit to arise is not seen. If it has already arisen simultaneously, why does it not arise later? Like later being powerless, it also becomes unable to produce before. The power that does not arise from itself, that follows its own nature, Like before, it can produce, therefore it is constant and does not regress. Even in name, it is powerless, therefore there is no constant thing. The characteristic of that thing, the wise say, is power. Impermanence also arises from destruction, because it is non-existent, things do not arise. It is also not reasonable from existence, the past is not existent. Even if it is because the maker is destroyed, the past has no self-nature. Because others are destroyed, how can one know the fault of others? If another child is destroyed, the maker also becomes destroyed, Because there is no abiding, the makers become endless. However, if only the maker himself is thought to be destroyed, Likewise, why do all things not become destroyed? If the thing and the maker are different, the two have no connection. If they are one, like the maker, the thing itself is destroyed. Act
Tibetan
པའང་འདས་པ་ཉིད་ཡོད་པར། །དངོས་པོ་བཞིན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར། །བྱེད་པ་བརྗོད་དུ་མེད་ཡིན་ནའང༌། །བརྟག་པར་འགྱུར་གྱི་ཡང་དག་མིན། །མ་འོངས་མ་ཞིག་པ་ལས་ཀྱང། །འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་མི་རིགས་ཏེ། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་མ་ཐོབ་ཕྱིར། །མོ་གཤམ་བུ་ལས་ཇི་བཞིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་དངོས་པོའི་ཞིག་པ་ཉིད། །བྱེད་པའི་དབང་གིས་མི་རིགས་པ། །དེ་བཞིན་མ་འོངས་དངོས་པོ་ཡང༌། །དེ་ཡི་དབང་གིས་རྟག་ཏུ་མེད། །དེ་ལྟར་ལས་ཀྱང་འབྲས་མིན་ཏེ། །དུས་གཅིག་རྣམ་པར་རྟོག་ན་ནི། །རྒྱུ་བཞིན་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། །དེ་ལྟ་མིན་ན་དུས་གཅིག་མིན། །ཐ་དད་དུས་ཀྱང་འབྲས་བུ་ནི། །ཇི་སྟེ་མ་འོངས་པ་ནས་སྔ། །དེ་ཚེ་དེ་ལྟར་མི་རིགས་པར། །དེ་ནི་སྔ་རོལ་ཉེ་བར་བསྟན། །སྐད་ཅིག་གཞན་གྱིས་བར་བཅད་ནས། །ཕྱི་ནས་འབྱུང་ནའང་དེ་ཡི་ཚེ། །འདས་པ་དག་ལས་དེ་འབྱུང་བས། །དེ་ཡང་སྔར་བསལ་ཟིན་པ་ཡིན། །འོན་ཏེ་བར་ནི་མ་ཆོད་པར། །འབྲས་བུ་འབྱུང་ན་དེ་ཡི་ཚེ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཉི་ག་ཡང༌། །དུས་གཅིག་ཁོ་ནར་འགྱུར་བ་ཡིན། །འོན་ཏེའང་སྐད་ཅིག་ཉིད་ཀྱིས་ན། །འབྲས་བུའི་དུས་ན་རྒྱུ་མི་གནས། །ཅིག་ཅར་འགྱུར་ བར་ཐལ་བར་ནི། །དེ་ཕྱིར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །འཇིག་དང་སྐྱེ་བ་དུས་མཉམ་པ། །སྲང་མདའི་མཐོ་དམན་བཞིན་དུ་ཡིན། །དེས་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས། །དུས་གཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་མེད། །ཇི་ལྟར་ཆུ་བོ་དྲག་པོའི་རྒྱུན། །གང་ཚེ་ཆུ་གཞན་ནུས་པ་ན། །དེ་ཚེ་ཆུ་གཞན་འབབ་པ་ཡིན། །དེ་བཞིན་འཇིག་དང་སྐྱེ་བུས་མཉམ། །གང་ཚེ་རང་གི་སྔ་མ་འདོར། །དེ་ཚེ་ཅིག་ཤོས་འོང་བ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་གྲིབ་མས་ཉི་མའི་ཡུལ། །སེལ་བའི་དངོས་པོའི་གནས་སྐབས་དང༌། །དངོས་དང་བར་དག་མ་ཆོད་པར། །འཇིག་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཡང་ན། །དུས་གཅིག་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པ། །དེ་བཞིན་འབྲས་བུ་ལྟ་བར་གྱིས། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ། །མ་བརྟགས་པར་ནི་གྲུབ་པ་ཡིན། །ཇི་སྟེ་འདོད་རྒྱལ་འདི་སྨྲ་ན། །གཞན་དག་ལ་ནི་སྨྲ་ལ་རག །སྐབས་འདི་ཉིད་ནི་ཡང་དག་པའི། །དོན་ལ་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ཡིན། །ཞི་བ་མོར་དཔྱོད་པར་མཁས་པ་ལ། །འདོད་རྒྱལ་སྨྲ་བར་རིགས་པ་མིན། །འདི་ལྟར་བར་ནི་མ་ཆོད་པར། །འབྲས་བུ་ཡིན་ཞེས་ཁྱེད་ཀྱིས་བརྗོད། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་དག་བརྗོད། །རྣམ་པར་དཔྱོད་ན་ཕྱོགས་མེད་བྱ། །བར་མེད་པར་ནི་འདོད་ན་ཡང༌། །དེ་ཚེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག །དུས་གཅིག་འགྱུར་བ་མ་གཏོགས་པར། །གཞན་དུ་འགྱུར་བར་ཡོད་དམ་ཅི། །རྣམ་པར་ཆད་པར་བྱེད་དུས
Chinese
而且过去已经存在， 就像事物一样会成为过失。 即使不能说作用， 也会被考察，但不是真实的。 从未来未坏灭的事物中， 也不应产生结果， 因为没有获得它的自性， 就像石女的儿子一样。 就像事物的坏灭本身， 不能由作用所支配一样， 同样未来的事物也， 不能由它所支配而恒常不存在。 因此，业也不是果， 如果设想为同一时间， 就像因一样完全成立之故， 如果不是那样，就不是同一时间。 不同时期的果， 如果从未来先产生， 那时那样是不合理的， 那已在前面接近地显示过了。 如果被其他刹那所间隔， 从后面产生也是一样， 因为它从过去产生， 那也已经事先驳斥过了。 然而，如果中间没有间隔， 果产生时， 因和果两者， 都会变成同一时间。 然而，如果仅以刹那， 在果的时间因不存在， 就会变成同时转变， 因此，那是不合理的。 坏灭和产生同时， 就像天平的高低一样。 因此，因和果两者， 不会变成同一时间。 就像猛烈的河流， 当其他水有能力时， 那时其他水才会流淌。 同样，坏灭和产生同时， 当舍弃自己的先前时， 那时另一个才会到来。 就像影子遮蔽太阳的地方， 消除事物的状态和， 事物和中间没有间隔， 无论如何坏灭， 都不是同一时间转变， 同样，要观察果。 因和果本身的体性， 未经考察就已经成立。 如果这样说只是随己意， 对其他人来说，说话取决于。 这个场合本身是真实的， 是对意义进行辨析。 对于善于寂静思考的人来说， 不应说随己意。 像这样，中间没有间隔， 你说有果。 智者们会说那些， 如果辨析，就要不偏袒。 即使想要没有间隔， 那时因和果， 除了变成同一时间之外， 还有其他转变吗？ 在进行辨别时
English
And also the past already exists, Like things, it would become a fault. Even if the action cannot be spoken, It will be examined, but it is not real. From the future un-decayed things, It is also not reasonable to produce a result, Because it has not obtained its own nature, Like the son of a barren woman. Just like the destruction of things themselves, Cannot be dominated by action, Similarly, future things also, Cannot be constantly non-existent by its power. Therefore, karma is also not a result, If conceived as the same time, Because it is completely established like a cause, If it is not like that, it is not the same time. The fruit of different times, If it is produced earlier from the future, At that time, it is unreasonable, That has been shown closely in front. If interrupted by other moments, It is the same even if it comes from behind, Because it comes from the past, That has also been refuted in advance. However, if there is no interval in the middle, When the fruit arises, Both cause and effect, Will become the same time. However, if only by a moment, At the time of the fruit, the cause does not exist, It will become a simultaneous transformation, Therefore, that is unreasonable. Destruction and generation are simultaneous, Like the high and low of a balance. Therefore, the two of cause and effect, Will not become the same time. Like a violent river, When other water has the ability, At that time, other water will flow. Similarly, destruction and generation are simultaneous, When abandoning one's own previous one, At that time, the other will come. Like the place where the shadow covers the sun, The state of eliminating things and, Things and the middle are not separated, No matter how it decays, It is not a simultaneous transformation, Similarly, observe the fruit. The nature of cause and effect themselves, It is established without investigation. If saying this is just according to one's own will, For others, speaking depends on. This occasion itself is real, It is an analysis of meaning. For those who are good at peaceful thinking, It is not appropriate to speak according to one's own will. Like this, there is no interval in the middle, You say there is a fruit. The wise will say those, If analyzing, one should be impartial. Even if wanting no interval, At that time, cause and effect, Apart from becoming the same time, Is there any other transformation? When distinguishing