Tibetan
སྐྱེད་འདོད་པས། །དེ་ཚེ་གཏན་ཚིགས་དཔེ་དག་ནི། །རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་ནམ། །རང་ལ་དེ་ངེས་བྱེད་པ་ན། །གྲུབ་མཐའ་ཁས་ལེན་སྔར་མ་ཡིན། །དེ་བཞིན་གཞན་རྟོག་དེ་བྱེད་པ། །ལུང་ལ་ཇི་ལྟར་རྟེན་པར་འགྱུར། །ཐ་སྙད་དུ་ཡང་ཆོས་ཅན་སོགས། །འགའ་ཡང་གང་ལ་མ་གྲུབ་པ། །དེ་ཚེ་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་སོགས། །རྩོད་པར་སྦྱོར་བ་རིགས་པ་ཡིན། །མི་འཁྲུག་པ་ཡི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་གྲུབ་ཀྱང༌། །གྲུབ་མཐའ་ཁས་བླང་དགོས་ཕྱིར་རོ། །མི་འགྲུབ་ཅེས་པ་གཞུང་རེ་ཆེ། །དེ་བས་གྲུབ་མཐའ་ལས་གྲུབ་པའི། །ཆོས་ཅན་ལ་བརྟེན་མཁས་མི་བྱེད། །དེ་ལྟ་བུ་ཡི་རྣམ་པ་ནི། །ཀུན་ལ་ཕན་ཚུན་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །གཞི་མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་དང༌། །དེ་བཞིན་བསྒྲུབ་བྱ་རྗེས་འགྲོ་མེད། །རྒོལ་བ་དེ་དང་སླར་རྒོལ་བ། །གཉི་ག་ལ་ཡང་འབྱུང་བར་འགྱུར། །སྒྲ་སོགས་ཆོས་ཅན་བདེ་གཤེགས་པས། །འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་ལ་སོགས་པར། །ཇི་ལྟར་འདོད་པ་དེ་བཞིན་དུ། །གྲངས་ཅན་གཞན་སོགས་དེ་འདོད་མེད། །དེ་བས་གཞུང་ལུགས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི། །བྱེ་བྲག་ཆོས་ཅན་རྣམ་གསལ་ནས། །གནག་རྫི་ཡན་ཆད་གྲགས་པ་ལ། །བརྟེན་ནས་ཚད་མ་ལ་སོགས་པ། །ཡང་དག་རྟོགས་པར་འདོད་པ་ཡི། །མཁས་པ་ཀུན་གྱིས་དེ་སྐད་བརྗོད། །དེ་བཞིན་བདག་གི་གཟུགས་སྒྲ་དང༌། །རོ་ལ་སོགས་པ་གྲགས་པ་ལ། །ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་གྲགས་པ་ཡི། །རྟོག་པར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས། །དོན་དམ་པ་ལ་འཇུག་བྱའི་ཕྱིར། །ཡང་དག་བསམ་པ་རྒྱས་པར་བྱེད། །དེས་ན་གྲུབ་མཐའ་ལས་གྲུབ་པའི། །ཆོས་ཅན་དག་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། །གཞི་མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ། །རྒོལ་བ་ གང་ཡིན་དེ་འབྲེལ་མེད། །གཞན་ཡང་དངོས་པོ་ངོ་བོ་ནི། །ཡིན་པའི་སྒོ་ནས་གང་དུ་སྒྲུབ། །དེ་ལ་ཆོས་ཅན་དངོས་པོ་ཡི། །ངོ་བོ་ཡིན་ཞེས་བརྩལ་བའི་རིགས། །དེ་མ་གྲུབ་ན་བསྒྲུབ་བྱ་བ། །རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་བགེགས་བྱེད་ཕྱིར། །གཞི་མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའི། །སྐྱོན་ཡང་དེར་ནི་རྗོད་པར་བྱེད། །རྟག་པ་ལ་སོགས་སྒྲོ་བཏགས་པའི། །དངོས་པོའི་ཆོས་ནི་དགག་པ་ལ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་དང་འགལ་བ་ཡི། །ཆོས་ཅན་དངོས་གྱུར་ཅི་སྟེ་འདོད། །བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དང་རྗེས་མཐུན་པ། །རིགས་པ་ཤེས་པས་ཆོས་ཉིད་དུ། །རྟག་ཏུ་བྱེད་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །མཁས་པས་རང་གི་ཆོས་ཅན་སྨོས། །དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས། །བསྒྲུབ་བྱའི་བདག་ཉིད་རྗེས་མཐུན་པའི། །དངོས་པོ་མེད་ཉིད་ཆོས་ཅན་ཡིན། །དེ་བས་འདི་མ་གྲུབ་པ་མིན། །འདི་ལྟར་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པའི། །རྟག་
Chinese
སྐྱེད་འདོད་པས། །彼时理证诸例非为善合耶？ 自身以此定之时， 立宗先前未曾有。 如是他人作此想， 云何能依于圣教？ 名言中，有法等， 何者亦不于谁成， 彼时有法不成等， 施设于诤乃合理。 无错乱之理证， 虽能成立所立义， 然为必须许立宗。 不成之说论甚多， 是故不应依立宗， 所成有法而行事。 如是之相者， 谓于一切互不许， 故有基不成之理， 以及所立无随行。 彼立敌者与返敌， 于二者亦皆能生。 声等有法善逝， 谓从生所成等， 如其所欲如是， 数论等他非如是欲。 是故由论典所生， 差别有法极明了， 乃至牧牛童所共许， 依于量等而欲， 正确了知诸智者， 一切皆作如是说。 如是，我之色声与， 味等共许之法上， 如其世间共许之， 以作思择之理证， 为入胜义谛之故， 增长正确之思惟。 是故依于立宗成， 诸有法上而施设， 基不成等之
English
When desiring to generate (understanding), At that time, aren't the examples of valid reasoning well-combined? When one ascertains that for oneself, There was no prior acceptance of a philosophical position. Likewise, if others make that assumption, How can they rely on scripture? Even in conventional terms, such as the subject of debate, If nothing is established for anyone, Then it is reasonable to apply the argument of an unestablished subject of debate. Even if the meaning to be proven is established by an unmistaken reason, It is still necessary to accept a philosophical position. The statement that it is not established is a very large doctrine. Therefore, the wise do not act by relying on the subject of debate that is established from a philosophical position. Such an aspect is Because it is not mutually established for all. Therefore, there is a reason with an unestablished basis, And likewise, there is no subsequent concomitance of what is to be proven. That opponent and counter-opponent, Will occur to both of them. The subject of debate, such as sound, is said by the Sugata to be produced from the elements, etc. Just as they wish, so too, the Samkhyas and others do not wish that. Therefore, from the distinct subject of debate generated by the scriptures, From the fame up to the cowherds, Relying on valid cognition and so forth, All the wise who wish to realize correctly say that. Likewise, on the commonly known forms, sounds, and tastes of myself, Just like the commonly known worldly ones, With the reasoning that makes discrimination, In order to enter the ultimate truth, One expands correct thought. Therefore, relying on the subjects of debate established from philosophical positions, The basis is not established, and so forth, The opponent
Tibetan
པ་ཉིད་སོགས་དགག་པ་ལ། །ཅིག་ཅར་སྒྲ་སོགས་རྒྱུ་ཡིན་ཉིད།། གཏན་ཚིགས་རིགས་པ་ཤེས་པས་སྨྲས། །ལྡོག་པ་ཙམ་གྱིས་ངོ་བོ་ཡི། །གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་དེར་གྲུབ་པས། །དངོས་མེད་ངོ་བོའི་ཆོས་ཅན་ལ། །འདོད་པ་འགྲུབ་པའི་བགེགས་ཡོད་མིན། །དེ་བཞིན་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པའི། །ངོ་བོ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ། །བྱིས་པ་དངོས་པོ་ཉིད་ལ་སོགས། །སྒྲོ་འདོགས་བྱེད་པ་གང་མི་མཁས། །དེ་དག་ཡང་དག་འཇུག་བྱའི་ཕྱིར། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཐ་སྙད་དུ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་སོགས་ལ། །ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་བཀག་ཕྱིར་དང༌། །ནུས་པ་ལ་སོགས་བཀག་པ་ཡིས། །དངོས་པོ་ཉིད་སོགས་སྒྲོ་བཏགས་པ། །དེ་ལྟ་མིན་ན་གཞན་དག་གིས། །བརྟགས་པའི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི། །དངོས་པོ་དགག་པ་ཇི་ལྟར་བྱ། །རེ་ཞིག་ཡོད་པ་ཚད་མ་ཡིས། །དགག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་དགག་པར་མི་བྱ་ནའང༌། །གཏམ་གྱི་རྒྱུན་དེ་ཆད་པར་འགྱུར། །གཅིག་མིན་དུ་མ་ཡིན་པས། །ཡུལ་གྱི་རྡུལ་ཕྲན་ཤིན་ཏུ་ཆུང༌། །དེ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་དོན། །ཇི་ལྟར་དགག་པ་བརྗོད་པར་བྱ། །སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ཡོད་པ་ཡིན། །རིམ་དང་རིམ་མིན་དེ་འགལ་ཏེ། །ནུས་པ་བཀག་པའི་སྒོ་དག་ནས། །མུ་སྟེགས་ངན་པས་བརྟགས་པ་ཡི། །རྟག་པའི་དངོས་པོ་དགག་པ་དང༌། ། ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་དགག་པ་ལ། །གཞི་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན། །ཐལ་བར་སྒྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་པས། །ཇི་སྟེ་དེ་འདིར་མི་འབྱུང་ན། །ཚད་མ་མེད་ན་དེ་ཡི་ཚེ། །མེད་པའི་ཐ་སྙད་འདིར་མི་འགྱུར། །ཐལ་བའང་ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི། །འདི་ལ་དེ་སྐྱོན་ཅིར་མི་འབྱུང༌།། རང་དགའི་དབང་གིས་ཕུལ་རྟག་ཏུ། །རིགས་པར་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡང་ནི་དེ་ལ་བཞི། །བློ་ཡོད་པ་ཉིད་ཆོས་ཅན་ཡིན། །ཕྱི་དང་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པས། །དེ་ལ་བསྐྱེད་བྱ་ཉིད་འགོག་ན། །དེ་ལྟར་ཡིན་ན་དེ་དགག་ཕྱིར། །ནུས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་ནི། །གཅིག་དང་དུ་མ་བྲལ་ལ་སོགས། །དེ་ལྟ་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་འགྲུབ། །གཏན་ཚིགས་རང་ཉིད་མ་གྲུབ་པར། །དེ་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་མི་བྱེད། །གྲུབ་ནའང་དེ་བཞིན་བློ་ཉིད་ཀྱང༌། །རང་བཞིན་མེད་པར་ཅེས་མི་འགྱུར། །སོ་སོར་བརྟགས་པའི་འགོག་ལ་སོགས། །ཇི་སྟེ་བྱེད་རྒྱུར་ཀུན་བརྟགས་པ། །དེ་དགག་པ་ལ་ཇི་ལྟར་བློ། །ཆོས་ཅན་ཉིད་དུ་བརྟགས་པར་བྱ། །ཕྱི་དང་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པས། །དེ་ལ་བསྐྱེད་བྱ་ཉིད་བཀག་ཀྱང༌། །ཕྱི་རོལ་ལ་སོགས་སྟོང་པ་ཉིད། །ཇི་ལྟར་གཅིག་ཏུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །འོན་ཏེ་ཐོག་མ་མེད་པ་ཡི། །རང་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ། །རྣམ་རྟོག་མཐར་
Chinese
驳斥自性等观点时，刹那之声等是因，以通达理性的正理而说。仅仅是反驳，对于自性的，因等在那里成立。在非实有自性的有法上，没有实现愿望的障碍。同样，对于幻象等的一切事物，孩童等对于事物本身等，妄加分别，有谁不擅长呢？为了使他们正确理解，智者们在名言中，对于因果的事物等，为了遮止普遍存在，以及遮止能力等，而安立了事物本身等。如果不是这样，其他人如何驳斥所臆测的常法等事物呢？暂时存在的事物，是无法通过量来驳斥的。因此，即使不驳斥，言谈的延续也会中断。既不是一，也不是多，极小的外境微尘等，如何驳斥外境之义，请说出来。不是刹那，而是存在的，次第和非次第是相违的。从遮止能力的途径中，驳斥外道邪见所臆测的常法事物， 以及驳斥功德等时，存在着基不成之过失。因为是确立过失本身，如果这在这里不出现，如果没有量，那时，不存在的名言在这里就不会出现。如果过失也是量，那么这在这里为何不会出现过失呢？以自以为是的力量，永远地，不合乎道理。或者，对于那四种，具有智慧本身是有法。如果以外和主物等，遮止在那里的生起，如果是那样，为了驳斥那，能力空性以及，远离一和多等，那样如何成立量？在因本身未成立时，在那上面，所要成立的不会成立。即使成立，同样智慧本身，也不会变成无自性。对于分别臆测的遮止等，如果一切都被臆测为能作者，如何将智慧，臆测为有法呢？如果以外和主物等，遮止在那里的生起，外境等空性，如何能成为一体呢？或者，从无始以来，从自己的种子中产生的，分别念的尽头
English
When refuting self-nature and other views, momentary sound and so on are the cause, spoken with the correct reasoning that understands rationality. Merely refuting, for the self-nature, the cause and so on are established there. On the subject that is not truly self-existent, there is no obstacle to fulfilling the wish. Similarly, for all things such as illusions, children and others, with respect to things themselves, who is not skilled at making false distinctions? In order to make them understand correctly, wise people, in conventional terms, for things such as cause and effect, in order to prevent universal existence, and to prevent abilities and so on, establish things themselves and so on. If it were not like that, how would others refute the permanent phenomena and other things that are conjectured? Temporarily existing things cannot be refuted by valid cognition. Therefore, even if not refuted, the continuation of speech will be interrupted. Neither one nor many, extremely small external dust particles and so on, how to refute the meaning of external objects, please tell. Not momentary, but existing, sequence and non-sequence are contradictory. From the path of preventing abilities, refuting the permanent phenomena conjectured by heretical views, and when refuting qualities and so on, there is the fault of the basis not being established. Because it is establishing the fault itself, if this does not appear here, if there is no valid cognition, then the term "non-existent" will not appear here. If fault is also valid cognition, then why would this not appear as a fault here? With the power of self-assertion, forever, it is not reasonable. Or, for those four, having wisdom itself is the subject. If by external and primary things and so on, the arising there is prevented, if that is the case, in order to refute that, the emptiness of ability and, being separated from one and many and so on, how is valid cognition established in that way? When the cause itself is not established, on that, what is to be established will not be established. Even if established, similarly wisdom itself will not become without self-nature. For the separately conjectured prevention and so on, if everything is conjectured as the agent, how should wisdom be conjectured as the subject? If by external and primary things and so on, the arising there is prevented, how can the emptiness of external objects and so on become one? Or, from beginningless time, arising from its own seed, the end of conceptual thought.