Tibetan
བ་ན་ནི། །ཐ་སྙད་དེ་ནི་བསྒྲུབ་ལ་རག །དེ་ཡང་མ་གྲུབ་སྔར་བསྟན་ཟིན། །དེ་ཡི་ཐ་སྙད་ཙམ་དག་ནི། །བསྒྲུབས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ཡང་དག་པའི། །དངོས་པོ་མི་ འགྲུབ་དེ་ཡིས་འདིར། །ཁྱབ་པ་གང་དུའང་མ་གྲུབ་བོ། །གཞན་ཡང་དེ་ཡི་དུས་ན་ནི། །འགྲོ་བ་མ་ལུས་ཡོད་ན་ཡང༌། །འབྲས་བུ་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །དེ་ཡི་འབྲས་བུར་བསྒྲུབ་པ་ལ། །མ་ངེས་པ་ཡི་གཏན་ཚིགས་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་དེ་ཡོད་ན་ནི་མཐོང༌།། དེ་མེད་གྱུར་ན་མ་མཐོང་བ། །དེ་བཞིན་མཚུངས་པའི་དུས་རྣམས་ཀྱི། །ཡོད་དང་མེད་པའང་དེ་དང་མཚུངས། །དེ་ནི་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་རྒྱུན་རྣམས་ལ། །བརྟེན་ཏེ་རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པ་ཉིད། །ངེས་པ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། །སྐད་ཅིག་པ་ནི་མ་གཏོགས་པར། །གང་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད། །གང་དུའང་སྨན་པ་ཁ་ཅིག་གིས། །ནམ་ཡང་གཟུང་བར་ནུས་པ་མེད། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡི། །ཡང་དག་པ་ནི་སྤྱད་པ་ཡི། །སྐབས་འདི་ཡིན་ཏེ་སྐད་ཅིག་ལས། །གཞན་དུ་རྒྱུན་ནི་ཡང་དག་མེད། །སྐད་ཅིག་པ་ཉིད་འབྲས་བུ་དང༌། །རྒྱུ་ཡང་ཡང་དག་ཡིན་གྲང་ན། །དེ་མ་གྲུབ་ན་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི། །ཡང་དག་ཉིད་ནི་ཇི་ལྟར་འགྲུབ། །འོན་ཏེ་ཡང་ནི་རྒྱུན་གཅིག་པར། །འབྱུང་བ་རྣམས་ལ་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི། །སྐད་ཅིག་རྒྱུན་ནི་ཐ་དད་པར། །འབྱུང་བ་རྣམས་ལ་མ་ཡིན་ན། །ཐ་སྙད་དེ་ཡང་མཐོང་ནས་ནི། །དེ་ཚེ་དེ་ནི་སྒྲུབ་ལ་རག ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་རྟོགས་པ་ཡི། །དངོས་པོ་ཞིག་ན་གང་དུ་བསྒྲུབ། །ཇི་སྟེ་དེ་དང་འདྲ་བ་ཡི། །གཞན་གྱི་དངོས་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་ན། །ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་སྟེ། །ཡང་དག་དངོས་དེ་འགྲུབ་པ་མེད། །མི་དམིགས་པ་ཡི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས། །དངོས་པོ་དེ་ནི་ངེས་མེད་དེ། །གང་ཕྱིར་དེ་ཡིས་ཡོད་མི་སྒྲུབ། །འགོག་པ་ཁོ་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད། །མངོན་སུམ་ཉིད་དང་མི་དམིགས་པས། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་བྱེད་ཅེས། །གང་སྨྲས་འདིར་ནི་མངོན་སུམ་ལས། །མ་གཏོགས་མི་དམིགས་ཡོད་པ་མིན། །སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་དེ། །ཐ་སྙད་དུ་ན་གསུངས་པ་དག །དེ་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཁོ་ན་ཞེས། །རྒྱས་པར་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཡིན། །མཐོང་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་དག །མ་མཐོང་བ་ལས་གང་ན་ཡོད། །གང་དུ་སྣང་དེ་རྗེས་འགྲོ་ལས། །གང་དེ་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར། །བརྗོད་པ་དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ནི། །ལྡོག་ པ་མེད་དེ་གཞན་དག་གི །རྒྱུ་ལས་ཡིན་པར་དོགས་པའི་ཕྱིར། །དེ་ན་དེ་ཡོད་པས་སམ་ཅི། །འོན་ཏེ་རྒྱང་རིང་ག
Chinese
如是，彼之名言乃待成办。彼亦未成办，先前已宣说。彼之唯名言，虽已成办，然真实之事物不 成办，由此于此，任何周遍亦未成办。复次，于彼之时，一切有情虽皆有，然以有果故，于成办彼之果，成为不定之因。如是，若彼有则见，若彼无则不见。如是，相同之时之，有与无亦与彼相同。彼乃为成办之故，于因与果之相续，依止而随行、逆行之，决定之言说，岂非耶？除刹那之外，任何因与果，于任何处，某些有益者，亦不能于何时取受。因与果之事物之，真实者乃受用之，此时也，于刹那之外，余处相续非真实。若刹那即是果，因亦是真实者，若彼未成办，则因果之，真实性如何成办？然则，于一相续，生起者则成办彼，于刹那相续，各别生起者则非耶？彼之名言亦见已，尔时彼乃待成办。于了知因与果之，事物处，于何处成办？若彼与相似之，他之事物作成立者，则成极度之太过，真实事物彼不成办。由不见之因，事物彼乃不定，何以故？以彼不成立有，唯成立遮止。由现量与不见，说因与果为成立者，于此处，除现量外，不见非有。阿阇梨等之成立彼，于名言中，所说为善。彼乃唯成立者，广为善说。见之体性者，于不见中何处有？于何处显现，彼从随行，何者彼是果也。于成立因与果性，说彼有犹豫者，无有逆 行，以疑为从他之，因所生故。于彼处，以彼有耶？抑或，于远处耶？
English
Thus, that term depends on accomplishment. That also has not been accomplished, as previously stated. Even if only that term is accomplished, the real thing is not accomplished, and therefore no pervasion is accomplished here. Furthermore, even if all beings exist at that time, since there is a result, it becomes an uncertain reason for accomplishing that result. If it exists, it is seen; if it does not exist, it is not seen. Likewise, the existence and non-existence of the same times are also the same as that. In order to accomplish that, relying on the continuity of cause and effect, the statement of certainty is not the same as following and reversing. Apart from the moment, any cause and effect, in any place, some beneficial ones, can never be taken. The reality of the cause and effect is the time of enjoyment, and apart from the moment, the continuity is not real. If the moment itself is the result, and the cause is also real, if that is not accomplished, how can the reality of cause and effect be accomplished? However, for those that arise in one continuum, it is accomplished, but for those that arise separately in the momentary continuum, it is not? That term is also seen, and at that time it depends on accomplishment. In the place of understanding cause and effect, where is it accomplished? If one establishes it on another thing that is similar to it, then it becomes too extreme, and that real thing is not accomplished. By the reason of non-perception, that thing is uncertain, because it does not establish existence, but only establishes negation. By perception and non-perception, it is said that cause and effect are established, but here, apart from perception, non-perception does not exist. The establishment of the teachers is well said in terms of terms. That is the only establisher, which is well explained in detail. Where is the nature of seeing in the unseen? Where it appears, it follows, and whatever is the result. There is no reversal in saying that there is doubt in establishing cause and effect, because it is suspected to be born from another cause. Is it there because of that? Or is it far away?
Tibetan
ཞན་གྱིས་སམ། །མི་སྣང་འདྲེ་ལ་སོགས་པས་སམ། །ཞེས་ནི་ཐེ་ཚོམ་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཟླ་བ་ལ་སོགས་རིང་གནས་པ། །རྒྱུར་ནི་ཁས་མི་ལེན་པའང་མེད། །འདྲེ་ལ་སོགས་པ་འབབ་ལ་སོགས། །བྱེད་པ་དག་ཀྱང་མེད་དམ་ཅི། །མ་མཐོང་ཙམ་ལས་འདི་དག་གི །སྔ་ནས་ཡོད་པ་ཉིད་འགོག་གི །གཞན་དག་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་གྲུབ་པ། །དེ་ལ་གང་གིས་ཟློག་པར་བྱེད། །དེ་ན་ཡོད་ན་གང་ཡོད་པར། །འགྱུར་བ་ཉིད་ནི་དེ་དག་ཀྱང༌། །འདོད་རྒྱལ་བར་ཡང་སྲིད་པར་ནི། །དོགས་པ་དེ་བཞིན་འབྱུང་བར་འགྱུར། །འདོད་རྒྱལ་ཉིད་ནི་མི་སླུ་བ། །གང་གིས་སྐད་ཅིག་མང་པོ་ལས། །འོན་ཏེ་རྟག་པར་ངེས་པ་དེ། །ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ལན་ཅིག་མཐོང་བའི་དོན་རྣམས་ཀྱང༌། །གཞན་དུ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །གཞན་དུ་མཐོང་ལ་གཞན་དག་ལ། །བརྟགས་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་ཡོད་ལས་གང་ཕྱིར་ཕྱིར། །གང་མི་འབྱུང་བ་དེ་དག་ནི། །དེ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་སྨྲས། །ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་འབྲས་བུ་དེ། །སྒྲུབ་པ་གང་ཡིན་དེ་ལ་ཡང༌། །གཞན་དག་མེད་པར་གྱུར་པས་ན། །དེ་མ་བྱུང་ཞེས་དོགས་པའི་ཕྱིར། །ཐེ་ཚོམ་དེ་བཞིན་གནས་པ་ཡིན། །གཞན་དག་ནུས་པ་ཡོད་པ་ཡི། །རྒྱུ་ཞེས་བྱེ་བྲག་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །དེ་ནི་གཞན་དག་ལོག་པར་ནི། །དོགས་པ་མེད་ཅེས་འདོད་ན་ཡང༌། །དེ་ནི་མི་རིགས་རྒྱུ་དེ་ཉིད། །བྱེ་བྲག་ཡོད་པར་ག་ལས་གྲུབ། །གཞན་གྱིས་ཡང་ནི་རྒྱུ་ཡི་ཞེས། །འདི་ནི་རྗོད་པར་ཡང་བྱེད་ཅིང༌། །དེ་དག་ལོག་ཉིད་ཅེ་ན་ཡང༌། །དེ་ཚེ་དེ་ནི་གནས་པ་མེད། །དེས་ན་མ་ངེས་པ་ཡི་ཕྱིར། །བྱེ་བྲག་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་འབྲས་ཅི་ཞེས་ཐེ་ཚོམ་ཟ། །མ་གྲུབ་ཅེས་ཏེ་གྲུབ་བྱའི་ཕྱིར། །དེ་དག་ཉིད་ལ་ཀུན་བརྟེན་ནས། །གྲུབ་པར་རྟོག་པ་ངོ་མཚར་ཆེ། །དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང༌། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གྲུབ་པ་མེད། །སྐྱེ་བ་རྨི་ལམ་སྐྱེ་བཞིན་ཞེས། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་མཁས་པས་བརྗོད། །རྟག་པའི་ངོ་བོ་བདག་ཉིད་ཀྱང༌། །མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་རྟོག་པ་མེད། །བདག་སོགས་ཤེས་པ་གང་དུ་ཡང༌། །ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མྱོང་མེད་ ཕྱིར། །དེ་ནི་རྟག་ཏུ་མ་བྲལ་ལ། །དེ་ཡོད་ཙམ་ལས་ཤེས་པ་འབྱུང༌། །དེ་རྟོག་རྣམས་ཀྱིས་དུས་རྟག་ཏུ། །དེ་ཡི་བདག་ཉིད་བཞིན་ཡོད་འགྱུར། །ཕན་པ་དག་ནི་མི་བྱེད་ན། །ཡུལ་དུ་བརྟགས་པར་མི་རིགས་ཏེ། །དེ་རྟོག་བྱེད་ནའང་ཉེས་པ་འདིར། །སྔ་མ་བཞིན་དུ་ལྡོག་པ་མེད། །དེ་ཡི་རྣམ་ཤེས་རྗེས་འབྲང་ན། །དེ་དང་འབྲེལ་ཕྱིར་དེ་བདག་བཞིན། །ཤེས་པ་དེ་ཡང་རྟག་ཡོད་འགྱུར། །ཡུ
Chinese
是由于疾病吗？还是由于非人鬼怪等吗？这样就会产生怀疑。对于月亮等长久存在的事物，也不会不承认是原因。鬼怪等降临等，难道也没有吗？仅仅因为没有看见，就否定这些事物从一开始就存在吗？其他事物如果是原因已经成立，那么用什么来反驳呢？如果存在，那么存在于何处呢？变化本身也是那些事物。如果也可能存在于随心所欲之中，那么同样的怀疑也会产生。随心所欲本身不是欺骗，凭借什么从众多刹那中，或者确定为恒常呢？稍微存在的情况是没有的。即使是曾经见过的事物，也不会以其他方式显现。看到其他事物，却推测其他事物，是不合理的。其他事物存在，因为什么原因呢？那些不出现的事物，就说是结果。通过相反的方式，对于结果，证明是什么，对于那个，因为其他事物不存在，所以怀疑它没有出现。因此，怀疑仍然存在。其他事物具有能力，因为有作为原因的差别。如果认为对于其他事物的颠倒，没有怀疑，这也是不合理的，那个原因本身，凭借什么成立为具有差别呢？或者说其他事物也是原因，这也是可以说的。如果说那些是颠倒的，那么那时它就不存在。因此，因为不确定，所以差别是不成立的。原因和结果是什么，产生怀疑。因为没有成立，所以是为了成立。完全依赖于那些事物本身，认为成立是非常奇怪的。这样，通过推论，原因和结果也是不成立的。产生就像梦中产生一样，因此智者这样说。恒常的自性本身，也不会认为是现量。在任何地方，对于我等知识，甚至在名言中也没有体验过。 ཕྱིར། །དེ་ནི་རྟག་ཏུ་མ་བྲལ་ལ། །དེ་ཡོད་ཙམ་ལས་ཤེས་པ་འབྱུང༌། །དེ་རྟོག་རྣམས་ཀྱིས་དུས་རྟག་ཏུ། །དེ་ཡི་བདག་ཉིད་བཞིན་ཡོད་འགྱུར། །ཕན་པ་དག་ནི་མི་བྱེད་ན། །ཡུལ་དུ་བརྟགས་པར་མི་རིགས་ཏེ། །དེ་རྟོག་བྱེད་ནའང་ཉེས་པ་འདིར། །སྔ་མ་བཞིན་དུ་ལྡོག་པ་མེད། །དེ་ཡི་རྣམ་ཤེས་རྗེས་འབྲང་ན། །དེ་དང་འབྲེལ་ཕྱིར་དེ་བདག་བཞིན། །ཤེས་པ་དེ་ཡང་རྟག་ཡོད་འགྱུར། །ཡུ
English
Is it due to illness? Or is it due to non-human spirits, etc.? Thus, doubt will arise. For things that last a long time, such as the moon, it is not that one does not acknowledge them as causes. Are there no such things as spirits descending, etc.? Just because one has not seen them, does one deny that these things have existed from the beginning? If other things are established as causes, then what can refute them? If they exist, where do they exist? Change itself is also those things. If it is also possible to exist in whatever way one pleases, then the same doubt will arise. Willfulness itself is not deceptive; by what means can one determine it as constant from among many moments? There is no such thing as existing even slightly. Even things that have been seen once do not appear in other ways. It is not reasonable to see other things and then speculate about other things. Other things exist, for what reason? Those things that do not arise are said to be the result. Through the opposite way, for the result, what is the proof? For that, because other things do not exist, one doubts that it has not arisen. Therefore, doubt remains. Other things have the ability, because there is a distinction as a cause. If one thinks that there is no doubt about the reversal of other things, this is also unreasonable; by what means is that cause itself established as having a distinction? Or one might say that other things are also causes; this can also be said. If one says that those are reversed, then at that time it does not exist. Therefore, because it is uncertain, the distinction is not established. What are cause and effect? Doubt arises. Because it is not established, it is for the sake of being established. Relying entirely on those things themselves, it is very strange to think that it is established. Thus, even through inference, cause and effect are not established. Arising is like arising in a dream, therefore the wise say this. The nature of permanence itself is not thought of as direct perception. In any place, for knowledge such as self, even in conventional terms, there has been no experience. Therefore, it is never separate. Knowledge arises only from its existence. Those thoughts always exist in the same way as its nature. If they do not bring benefit, it is not reasonable to consider them as objects. Even if one thinks about it, this fault does not reverse as before. If its consciousness follows, because it is connected to it, it is like its self. That knowledge will also always exist. Yo