Tibetan
པ་མ་ལུས་ཐམས་ཅད་དང༌། །འགྲོ་བ་གསུམ་པོ་དག་ལ་ཡང༌། །དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་ངོ་བོ་ཉིད། །ཇི་ལྟར་སྣང་བཞིན་མངོན་སུམ་སྟེ། །འཇིག་རྟེན་པ་དག་མངོན་སུམ་ནི། །ཇི་ལྟར་སྣང་བཅས་སྣང་མེད་ཤེས། །དེ་བཞིན་ནུས་པ་བསམ་ཡས་ཕྱིར། །རིག་སྟེ་དེ་བས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན། །ཡང་དག་དོན་བསྒོམས་ལས་བྱུང་བའི། །ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་རྣམ་མི་རྟོག །ཆོས་རྣམས་སྣང་མེད་གང་ཡིན་པ། །དེས་ན་ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་བརྗོད། །དེས་ན་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཡི། །མི་གནས་མྱ་ངན་འདས་པ་གྲུབ། །རྣལ་འབྱོར་ཀུན་ཤེས་ཡང་དག་ཤེས། །རྣམ་པར་གཞག་པ་འགལ་བ་མེད། །རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་བདེན། །གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་གཞན་དག་མིན། །འདོད་པ་དེ་ནི་སྔར་བཤད་པའི། །སྐྱོན་དུ་རབ་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་པ་རྣམས་ནི། །འདི་ལྟར་གཉིས་སྣང་ཐ་དད་མེད། །ཤེས་པའི་ངོ་བོ་སྤོང་བར་ཡང༌། །དེ་ལས་གཞན་བཞིན་ཅིས་མི་བྱེད། །ཇི་སྟེ་གནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཁྱེད་ཅག་དེ་ནི་མི་བྱེད་ན། །ཡང་དག་དོན་དང་དབྱེར་མེད་པས། །གཉིས་པོའང་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཆོས་ལ་བདག་མེད་བསྒོམ་པ་རྣམས། །དོན་མེད་འགྱུར་ཏེ་གཉིས་ལས་གཞན། །ཀུན་བརྟགས་ཆོས་ནི་ཡོད་པ་མིན། །འོན་ཏེ་གང་ཞིག་ཉོན་མོངས་ཅན།། གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལུང་མ་བསྟན། །དེ་དང་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་དག །བཅས་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་སྤོང༌། །བདེན་པར་སྒྲོ་འདོགས་སྤངས་པའི་ཕྱིར། །སྐྱོབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་བཏང་ཡང༌། །རྣམ་པར་དག་ནའང་གཉིས་སྣང་བ། །འགྲོ་ལ་ཕན་དང་བདེ་བྱེད་དེ། །སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་ ཤུགས་དག་ལས། །ཐུགས་རྗེ་གོམས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འབྱུང༌། །གང་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཁོ་ན་ཡིན། །དེ་བས་རྣལ་འབྱོར་ལ་སོགས་འགྲུབ། །རྟག་ཏུ་ཐུབ་པ་མི་རྟོག་པར། །ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་བཞིན་བཞུགས་ཏེ། །འགྲོ་བ་མ་ལུས་ཕན་མཛད་པར། །གང་དག་སྨྲ་བ་དེ་ལ་ཡང༌། །གཉིས་པོ་དག་གི་རྣམ་པ་ལས། །རྟོག་པའི་ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་པའི། །རང་གི་ངོ་བོ་དེས་སྤངས་ཀྱང༌། །བཟློག་པ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན། །འོན་ཀྱང་སྨོན་ལམ་མཐུ་རྣམས་དང༌། །ཚོགས་ཀྱི་ཤུགས་ཀྱིས་ཐུབ་པ་ནི། །འཁྲུལ་པ་མ་ལུས་རྣམ་སྤངས་ན། །དྲི་མེད་བསྟན་པ་གཉིས་སུ་མེད། །ཡེ་ཤེས་དག་པ་འབྱུང་བ་དེ། །རྟག་ཏུ་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་བཞིན། །སྐལ་བ་ཇི་བཞིན་མ་ལུས་དོན། །བྱ་བ་མཛད་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན། །གྲུབ་ཅེས་བརྗོད་པ་དེ་བས་ན། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་སོགས་རྣམ་པར་གནས། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཐུབ་པ་ཡི། །གཉིས་སུ་གནང་བ་བརྫུན་ཡིན་ཡང༌། །ཇི་སྟེ་འདོད་ན་བྱང་ཆུ
Chinese
所有肢体以及三有众生， 胜义世俗自性， 如其所显现般现量， 世间众生之现量， 知晓如何显现及无显现， 如是能力不可思议故， 了知，因此是遍知。 从真实义禅修中生起之， 彼智慧是无分别。 诸法无显现为何， 因此宣说真实智慧。 因此大自在之， 不住涅槃得以成就。 瑜伽士尽知且如实知， 安立无有相违。 证悟之自性为何真实， 非是二者之异相。 彼希求乃是先前所说之， 过失极度增长之因。 瑜伽行者们， 如此二显无有差别。 舍弃知之自性时， 为何不似彼等一般行事？ 若因无有损害之故， 汝等不如此行持， 因与真实义无别， 二者亦不应行持。 于法修习无我者们， 将变得无意义，异于二者。 周遍计度之法非有， 然而是何者具烦恼？ 二者之自性未授记， 彼与证悟之自性， 俱全，瑜伽士们舍弃。 为断除于真实之增益， 救护者们虽已完全舍弃， 纵然清净亦有二显现， 利益有情，带来安乐， 从往昔之愿力， 及串习之大悲心中生起。 何故唯是如此， 因此瑜伽等得以成就。 恒时能仁无分别， 如如意宝般安住， 利益所有众生， 如是宣说者， 从二者之相， 与证悟自性无别之， 以其自性舍弃， 亦是唯一不相违。 然愿力之威力等， 及资粮之力，能仁， 若已完全断除一切错乱， 无垢教法无二。 清净智慧生起之彼， 恒时如如意宝般， 如其根器，无余义利， 成办事业，遍知一切。 因说成就之故， 遍知等如是安住。 若如是，能仁之， 二者之允许是虚妄， 若如是希求菩提
English
All limbs and the three realms of beings, The nature of ultimate and conventional truth, Manifest as they appear in direct perception, The direct perception of worldly beings, Knowing how things appear and do not appear, Likewise, because of immeasurable power, Knowing, therefore all-knowing. That wisdom arising from meditating on the true meaning, Is non-conceptual. What is the non-appearance of all phenomena? Therefore, it is called true wisdom. Therefore, the great self-master, The non-abiding nirvana is accomplished. The yogi knows everything and knows it truly, The establishment is without contradiction. What is the nature of realization that is true? It is not a different aspect of the two. That desire is what was said before, As a cause of greatly increasing faults. The practitioners of yoga, Thus, dualistic appearances are not different. When abandoning the nature of knowing, Why not act like them? If it is because there is no harm, You do not do it, Because it is inseparable from the true meaning, Both should not be done. Those who meditate on selflessness in the Dharma, Will become meaningless, different from the two. The imputed phenomena do not exist, But who is afflicted? The nature of the two is unpredicted, That and the nature of realization, Complete, yogis abandon. Because of abandoning the imputation of truth, Although the protectors have completely abandoned it, Even if pure, there is dualistic appearance, Benefiting beings and bringing happiness, From the power of past aspirations, And the habituation of compassion arises. Why is it only like that? Therefore, yoga and so on are accomplished. Always the capable one, without conceptualization, Abiding like a wish-fulfilling jewel, Benefiting all beings, Those who speak thus, From the aspect of the two, Inseparable from the nature of realization, Even if abandoned by its own nature, It is only unopposed. However, the power of aspirations and so on, And the power of accumulation, the capable one, If all delusions have been completely abandoned, The stainless teaching is non-dual. That arising of pure wisdom, Always like a wish-fulfilling jewel, According to their capacity, without remainder of meaning, Accomplishing activities, knowing all. Because it is said to be accomplished, Omniscience and so on abide thus. If so, the capable one's, The permission of the two is false, If so, desiring enlightenment
Tibetan
བ་ཀྱང༌། །དབྱེར་མེད་དེ་བཞིན་འདོད་པར་གྱིས། །བརྫུན་པ་དག་ནི་རབ་སྤངས་ཀྱང༌། །ཐུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་མཐུ་རྣམས་ལས། །འབྱུང་ན་དེ་ཚེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི། །བདེན་པར་མངོན་ཞེན་གང་ཞིག་ཡིན། །མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་གང་ཡིན་པ། །དེ་ཡོད་པ་ནི་སེལ་མི་བྱེད། །འོན་ཀྱང་ཡང་དག་དངོས་པོ་ཉིད། །དེ་ནི་འགྲུབ་པར་ཉིད་མི་འགྱུར། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་ག་ལས་འགྲུབ། །གཉིས་སུ་རྣམ་རྟོག་སྤངས་པ་ཡིས། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་དེ་འདོད་ནའང༌། །རང་གི་དངོས་ལ་རྣམ་རྟོག་འདི། །གང་གིས་བརྩལ་བ་སྨྲ་བར་གྱིས། །དེ་ལ་སུན་ནི་མ་ཕྱུང་བར། །རྣམ་པར་རྟོག་དེས་སྤོང་བ་མེད། །དངོས་པོར་འཛིན་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། །མཐའ་ཉིད་དུ་ནི་རབ་ཏུ་བསྟན། །སྐྱོབ་པའི་མ་འདྲེས་ཆོས་རྣམས་དང༌། །དེ་བཞིན་བྱམས་པ་ཐུགས་རྗེ་སོགས། །གསུངས་པ་གང་ཡིན་དེ་དག་ནི།། མི་རྟོག་འདི་ཡིན་བསྒྲུབ་པར་དཀའ། །ཇི་སྟེ་འདུལ་བ་དེ་བཞིན་དུ། །སོ་སོར་སྣང་ཞེས་རྣམ་རྟོག་ན། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཀུན། །ཀུན་བརྟགས་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར། །གནས་སྐབས་ཀུན་ཏུ་རྟག་པར་ཡང༌། །རྟོག་བཅས་མི་རྟོག་པའང་རུང༌། །ཡོང་ཡེ་བསམ་ པར་མི་ནུས་ཕྱིར། །རྣམ་པ་ཀུན་ནས་ཐམས་ཅད་རིག །དེ་ནི་སྐལ་བ་ཇི་བཞིན་དུ། །ལུས་ཅན་ཀུན་གྱི་འདོད་པའི་དོན། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཅེས་འཆད་ན་ནི། །ཐམས་ཅད་འགལ་བ་མེད་པ་ཡིན། །རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཡང་དག་པ། །དེ་བས་མངོན་སུམ་གྲུབ་པ་མེད། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དེ་དག་ཀྱང༌། །དེ་མ་གྲུབ་ན་དེ་འགྲུབ་མེད། །ཐ་དད་དུས་ཀྱི་བདག་ཉིད་གཉིས། །དེས་ནི་སོ་སོར་མི་མྱོང་ཕྱིར། །རང་རིག་པ་ཡི་མངོན་སུམ་ལས། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་རྟོགས་པ་མེད། །བདག་ཉིད་གཅིག་གི་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མི་སྲིད། །དེ་ནི་ལྟོས་པས་ཐ་དད་ནའང༌། །ཀུན་བརྟགས་ཡིན་གྱིས་ཡང་དག་མིན། །ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཐ་དད་ཕྱིར། །རང་རིག་པ་ཡིས་འཛིན་པ་མེད། །དེ་མ་བཟུང་ན་དེ་མི་འགྲུབ། །ལྟོས་པ་དེ་ཡང་ཀུན་བརྟགས་ཡིན། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་འཛིན་པ་ནི། །སོ་སོར་རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་ལས། །རྣམ་པར་རྟོག་དེ་མཚམས་སྦྱར་ནས། །དེ་གཉིས་གསལ་གྲུབ་མ་ཡིན་ནམ། །དེ་མི་རིགས་ཏེ་རྣམ་རྟོག་ཀྱང༌། །རང་རིག་པ་ཡི་མཐར་ཐུག་པས། །གཞན་དངོས་ལན་འགའང་མ་མཐོང་ན། །དེ་ན་ཇི་ལྟར་མཚམས་སྦྱོར་བྱེད། །སེམས་ཅན་དག་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱང༌། །རང་གི་ངོ་པོ་རྟོགས་ཕྱིར་དང། །དྲན་པའང་བདག་ཉིད་མཐར་ཐུག་ཕྱིར། །དེ་ལ་དྲན་པའང་མི་འགྲུབ་བོ། །གཞན་དུ་འཛིན་པའི་དོན་དག་ནི། །གཞན
Chinese
又，请您同样地认为无别。即使完全断除了虚假，如果从能仁的方便威力中产生，那时对于菩提的真实，又有什么执着呢？凡是不分别的智慧，它的存在不会被消除。然而，真正的实事本身，它也不会因此而成就。不分别如何成就呢？通过断除二取分别。即使您想要不分别，对于自己的事物，这个分别是由谁发动的，请说出来。如果不去除那个过失，就无法通过分别来断除它。执着于实有，是佛陀所明确开示的边见。救护者的不共之法，以及慈爱、悲心等等，凡是所说的那些，很难证明这就是不分别。如果像调伏一样，认为是各自分开显现的分别，那么诸佛的一切功德，都将变成遍计所执。在一切情况下，无论是常还是无常，有分别还是无分别都可以。因为完全无法思考，所以从各方面来说，都是全知。如果说，那会按照各自的福分，成办一切有情众生的愿望，那么一切都不会有矛盾。通达的自性是真实的，因此没有现量成立。如果因和果没有成立，那么它们也不会成立。具有不同时期的两个自体，因此它们不会分别体验。从自证的现量中，无法了知因和果。因为是同一个自性的缘故，不可能存在两种自性。即使那是通过观待而不同的，也是遍计所执，而不是真实的。因为观待的事物是不同的，所以无法通过自证来执持。如果不执持它，它就不会成立。那个观待也是遍计所执。执持因和果，是从分别了知各自之后，将那个分别连接起来，难道那两者不是清楚地成立了吗？那是不合理的，因为分别也是自证的究竟，如果没有见过其他事物，那么如何连接呢？一切有情众生，为了了知自己的自性，并且因为忆念也是自体的究竟，所以对他们来说，忆念也不会成立。执持其他事物的意义是其他。
English
Also, please consider it as non-different in the same way. Even if falsehoods are completely abandoned, if they arise from the power of the Victorious One's skillful means, then what attachment is there to the truth of enlightenment at that time? Whatever non-conceptual wisdom is, its existence is not eliminated. However, the true reality itself, it will not be accomplished by that. How is non-conceptuality accomplished? By abandoning dualistic conceptualization. Even if you want non-conceptuality, please tell me, by whom is this conceptualization initiated for your own things? Without removing that fault, it cannot be abandoned by conceptualization. Clinging to reality is clearly taught by the Buddhas as an extreme view. The Savior's unmixed qualities, as well as love, compassion, and so on, whatever is said, it is difficult to prove that this is non-conceptuality. If, like taming, it is conceptualized as appearing separately, then all the qualities of the Buddhas will become completely imputed. In all situations, whether it is permanent or impermanent, with or without conceptualization is fine. Because it is completely impossible to think, therefore, in every way, it is all-knowing. If it is said that it accomplishes the wishes of all sentient beings according to their respective fortunes, then everything will be without contradiction. The nature of realization is true, therefore there is no direct perception established. If the cause and effect are not established, then they will not be established. Having two selves of different times, therefore they do not experience separately. From the direct perception of self-awareness, there is no understanding of cause and effect. Because it is the nature of one self, it is impossible for two natures to exist. Even if it is different by dependence, it is completely imputed and not real. Because the objects of dependence are different, it cannot be grasped by self-awareness. If it is not grasped, it will not be established. That dependence is also completely imputed. Grasping cause and effect is from separately understanding each, and then connecting that conceptualization, are those two not clearly established? That is unreasonable, because conceptualization is also the ultimate of self-awareness, and if other things have never been seen, then how is it connected? All sentient beings, in order to understand their own nature, and because memory is also the ultimate of self, therefore, for them, memory is also not established. The meaning of grasping other things is other.