Tibetan
ས་དངོས་པོ་རྣམས། །བདེན་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་འདོད་པ། །དེ་དག་ལ་ཡང་ཇི་ལྟ་བུར། །རྟག་སོགས་སྐྱོན་དེར་འགྱུར་མ་ཡིན། །གང་དག་བརྟེན་ནས་དངོས་པོ་རྣམས། །ཆུ་ཡི་ཟླ་བ་ལྟ་བུར་ནི། །ཡང་དག་མ་ཡིན་ལོག་མིན་པར། །འདོད་པ་དེ་དག་ལྷས་མི་འཕྲོགས། །དངོས་པོར་ཁས་ལེན་ཡོད་ན་ནི། །འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་ལས་བྱུང་བའི། །ལྟ་བ་མ་རུང་ཡོངས་སུ་འཛིན། །དེ་ལས་བྱུང་བའི་རྩོད་པ་འཛིན། །ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་གང་དག་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་ལ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་དག་དགག་པའི་ཕྱིར་མཚན་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྟ་བ་སྨད་ཀྱི་དབུ་མ་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་ལ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཀུན་རྫོབ་པའི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ། དེ་ཉིད་ཚོལ་ལ་ཐོག་མར་ནི། །ཐམས་ཅད་ཡོད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ། །དོན་རྣམས་རྟོགས་ཤིང་ཆགས་མེད་ལ། །ཕྱིས་ནི་རྣམ་པར་དབེན་པ་ཉིད། །རྣམ་པར་དབེན་དོན་མི་ཤེས་ལ། །ཐོས་པ་ཙམ་ལ་འཇུག་བྱེད་ཅིང༌། །གང་དག་ བསོད་ནམས་མི་བྱེད་པ། །སྐྱེས་བུ་ཐ་ཤལ་དེ་དག་བརླག །འབྲས་བུར་བཅས་པའི་ལས་རྣམས་དང༌། །འགྲོ་བ་དག་ཀྱང་ཡང་དག་བརྗོད། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཡོངས་ཤེས་དང༌། །སྐྱེ་བ་མེད་པའང་བསྟན་པ་ཡིན། །འཇིག་རྟེན་དབང་དུ་རྒྱལ་བ་རྣམས། །ང་དང་ང་ཡི་ཞེས་གསུངས་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཕུང་པོ་སྐྱེ་མཆེད་ཁམས། །དགོས་པའི་དབང་གིས་བཤད་པ་ཡིན། །ཞེས་བཤད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ཡིན་ན། འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། བརྟགས་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད། །གཞན་གྱི་དབང་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་སྐུར་འདེབས་པའི། །མཐའ་ལ་རྟོག་པ་བརླག་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ཇི་ལྟར་དྲང་སྙམ་པ་ལ། འདིར་ཡང་གང་ཞིག་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལ་ཡང་དག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པའི་སྒྲོ་འདོགས་པ་དེ་དགག་པའི་ཕྱིར་བརྟགས་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ཅེས་གསུངས་སོ། །གང་དག་གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ཀུན་རྫོབ་པ་ཡང་འགོག་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་དབང་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་སོ། །གང་ཞིག་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཐའ་འདི་གཉིས་སུ་རྟོག་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་དབུ་མའི་ལམ་ལ་མི་འཇུག་སྟེ། གཡང་སའི་གནས་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་དང་འདྲ་བས། སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་སྐུར་འདེབས་པའི། །མཐའ
Chinese
地等事物，欲成立为真实，对於彼等又如何，不会变成常等过失？谁依仗事物，如水中之月般，认为非真非假，彼等不会被天神所夺。若承认有事物，则会执持由贪嗔所生的邪见，执持由此而生的诤论。如是说。因此，为了遮止那些对於开示无生等，如字面般显现执著的，而贬低名相等见解的中观派论者，也并非对於开示无生等，如字面般显现执著，因为彼等在胜义中承认无生等，并且也说世俗的生等。如是说：为了寻觅彼性，首先应说一切有，通达诸义且无贪著时，之後即是完全的寂静。不了解完全寂静之义，仅是听闻而行事，那些不积福德者，那些下劣之人会坏灭。连同果报的业等，以及有情等也如实宣说，完全了知彼之自性，也开示无生。如世间自在的胜者们，如说我与我的，同样，蕴、处、界，是因应需要而说。如是说。如果那样的话，圣《楞伽经》中说：所计事物无有自性，他性亦非有，於增益与诽谤之边，分别将会灭尽。所说为何？对此，此处也是为了遮止那些对於如前所说的遍计所执自性，如实增益的增益者，而说所计事物无有自性。谁遮止如前所说的他起自性之世俗，因此说他性是有。谁对於如前所说的此二边分别，那麽彼不入中道，因为安住於悬崖之处，如同蕴一般，增益与诽谤之边。
English
Those who wish to establish earth and other things as truly existent, how can they avoid becoming subject to faults such as permanence? Those who rely on things as being like the moon in water, considering them neither truly existent nor nonexistent, will not be robbed by the gods. If one acknowledges the existence of things, one will hold onto wrong views arising from attachment and hatred, and hold onto disputes arising from them. Thus it is said. Therefore, in order to refute those who cling to the literal meaning of teachings on the unborn and so forth, the Madhyamikas who criticize views on signs and so forth are not those who cling to the literal meaning of teachings on the unborn and so forth, because they acknowledge the unborn and so forth in the ultimate sense, and also speak of birth and so forth in the conventional sense. As it is said: To seek that very nature, one should first say that all exists. When one understands the meanings and is without attachment, later is complete quiescence. Those who do not understand the meaning of complete quiescence, but only engage in hearing, those inferior beings who do not accumulate merit will be destroyed. Actions together with their results, and beings, are also truly spoken of. The complete knowledge of its own nature, and the unborn, are also taught. Just as the victorious ones, the lords of the world, spoke of "I" and "mine," similarly, the aggregates, sense bases, and elements are taught according to need. Thus it is said. If that is the case, what about the statement in the Holy Lankavatara Sutra: "The imagined object has no existence, the dependent is also not existent, discrimination at the extremes of superimposition and denial will be destroyed"? How should this be interpreted? Here also, in order to refute those who truly superimpose on the imagined nature as previously described, it is said that the imagined object has no existence. Those who deny the conventional nature of dependence as previously described, therefore it is said that the dependent is existent. Whoever discriminates between these two extremes as previously described does not enter the Middle Way, because they abide in a precipitous place, like the aggregates, at the extremes of superimposition and denial.
Tibetan
་ལ་རྟོག་པ་བརླག་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིས་ནི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བརྟགས་པ་ཡི། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་པ། །གཞན་གྱི་དབང་ལ་བརྟེན་ནས་སུ། །མི་རྣམས་ཀྱི་ནི་རྣམ་རྟོག་སྐྱེ། །ཞེས་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ཀྱང་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་སྐུར་བ་འདེབས་པའི་མཐའ་བསལ་བར་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དོན་དམ་པར་གཞན་གྱི་དབང་ཇི་ལྟར་བརྟགས་པ་བཞིན་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་དོ། །འདིས་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པའི་མཐའ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱི་དབང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སྤྲུལ་པས་སྤྲུལ་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དེ་བས་ན། གཞན་གྱི་དབང་ལ་བརྟེན་ནས་སུ། །མི་རྣམས་ཀྱི་ནི་རྣམ་རྟོག་སྐྱེ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིས་ནི་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་མཐའ་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་པའི་སྐྱེ་བ་ལ་སྐུར་བ་མི་འདེབས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དང་དེ་ལས་གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་དང་དངོས་པོ་རྣམས་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པར་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་བྱིས་པ་རྣམས་སྐྲག་པའི་གནས་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་སྐྱེ་བའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་བཞུགས་པ་ལ་དགོངས་པས་བསྟན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མདོ་ཉིད་ལས་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ། འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། བློ་ཡིས་རྣམ་པར་གཞིགས་ན་ནི། །གཞན་དབང་མེད་ཅིང་བརྟགས་པའང་མེད། །གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་མིན་ན། །བློ་ཡིས་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་བརྟགས། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་རྣམ་རིག་མེད། །དངོས་པོ་མེད་ཅིང་ཀུན་གཞི་མེད། །བྱིས་པ་རོ་དང་འདྲ་བ་ཡི། །ངན་རྟོག་རྣམས་ཀྱིས་འདི་དག་བརྟགས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འཕགས་པ་ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པ་ལས་ཀྱང༌། རིགས་ཀྱི་བུ་འཇིག་རྟེན་གནས་པ་འདི་ནི་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་པས་དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ཅན་གྱིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་སྐྲག་པའི་གནས་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་སྐྱེའོ། །འགག་གོ་ཞེས་གསུངས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་བུ་འདི་ལ་ཆོས་འགའ་ཡང་སྐྱེ་བ་ནི་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འཕགས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་ཀྱང༌། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་དེ་ལྟར་ན་གཟུགས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའོ། །གང་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོ
Chinese
，则分别念想将会止息。”如是说。这驳斥了“一切法皆是分别的，自性本不生，依赖于他缘，人们的分别念由此而生”的说法。这也破除了如前所说的增益和诽谤之边。就像这样，就胜义谛而言，他缘如何如分别般不生，因此就成了分别的自性本不生。这破除了增益之边。他缘在世俗中生起，并且依赖于它，就像幻化生幻化一样，其他的分别念由此而生，因此说： “依赖于他缘，人们的分别念由此而生。”如是说。这破除了诽谤之边，因为不诽谤世俗的生起。因此，从这一个又一个的角度，所显示的“他缘的自性是存在的”，以及所显示的“事物生起”等等，所有这些都是为了使孩子们远离恐惧，而就世俗的自性和生起的角度而安住，这是就此意而说的，但并非就胜义谛而言，因为这在经中已被禁止。如是说。《圣楞伽经》中说：“若以智慧来观察，则他缘不存在，分别也不存在。若成立的事物不存在，智慧又如何分别？自性不存在，识也不存在，事物不存在，阿赖耶也不存在。愚童如僵尸，以恶念来分别这些。”如是说。《圣法集经》中也说：“善男子，此世间安住者，对生和灭执着，因此，如来大悲者，为了使世间远离恐惧，以名言的角度说生起和灭去。善男子，于此，任何法都不存在生起。”如是说。《圣般若波罗蜜多经》中也说：“具寿舍利子，如此说来，色法自性为空性。
English
, then the conceptual thoughts will cease." Thus it is said. This refutes the statement that "all dharmas are conceptual, their own nature is unborn, dependent on other conditions, and people's conceptual thoughts arise from this." This also eliminates the extremes of superimposition and defamation as previously mentioned. Just as, in terms of ultimate truth, how other conditions are unborn like conceptualizations, therefore it becomes that the very nature of conceptualization is unborn. This eliminates the extreme of superimposition. Other conditions arise in the relative truth, and relying on it, just as an illusion creates an illusion, other conceptual thoughts arise from this, therefore it is said: "Relying on other conditions, people's conceptual thoughts arise from this." Thus it is said. This eliminates the extreme of defamation, because it does not defame the arising of the relative truth. Therefore, from this and that perspective, what is shown as "the very nature of other conditions exists," and what is shown as "things arise," etc., all of these are to make children free from fear, and to abide from the perspective of the relative nature and arising, this is said with this intention, but not in terms of ultimate truth, because this has been prohibited in the sutra itself. Thus it is said. In the 《Holy Lankavatara Sutra》, it says: "If one observes with wisdom, then other conditions do not exist, and neither does conceptualization. If established things do not exist, how can wisdom conceptualize? Own nature does not exist, nor does consciousness, things do not exist, nor does the Alaya. Foolish children are like corpses, they conceptualize these with evil thoughts." Thus it is said. In the 《Holy Dharma Collection Sutra》, it also says: "Noble son, this world-dweller is attached to arising and ceasing, therefore, the Tathagata, the Great Compassionate One, in order to make the world free from fear, speaks of arising and ceasing from the perspective of names. Noble son, in this, no dharma exists that arises." Thus it is said. In the 《Holy Perfection of Wisdom Sutra》, it also says: "Venerable Sharadvatiputra, in that case, form is empty of its own nature.