Tibetan
་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་འདིར་འཐད་པ། དེ་ལ་ལུང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཚད་མས་བརྟན་པོར་མ་བྱས་པའི་ལུང་ནི་གཞན་དུ་ཡང་དྲང་བར་ནུས་པའི་ཕྱིར། དད་པས་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་རྣམས་ཀྱང་ངེས་པ་མི་སྐྱེ་བས་ཡོངས་སུ་ཚིམ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་སེམས་ལོག་པ་རྣམས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པ་སྨོས་པ་ནི་ལུང་ལས་གྲགས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཡང་ལུང་དང་འདྲ་བས་དེ་དང་བཅས་ཏེ་དེ་ཡང་ངེས་པར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཚིམ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རིགས་པ་ནི་ངེས་པ་ སྐྱེད་པར་བྱེད་པས་ཡོངས་སུ་ཚིམ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྟེ་གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་གོ་རིགས་པ་ཁོ་ནས་ཆོག་མོད། ལུང་གིས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ལུང་ནི་རིགས་པའི་རྒྱན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འདི་ནི་རྟོག་གེ་པ་སྐམ་པོས་བརྟགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་མཁས་པ་ཁ་ཅིག་གིས་བརྙས་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །རང་བཞིན་དང་བྲལ་བའམ། གང་དག་ལ་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བ་ཡོད་པས་ཞེས་ཚིག་རྣམ་པར་སྦྱར་ཏེ། འདི་ནི་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་ནི་འདི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། གང་ཟག་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་དོན་དམ་པར་ན་རང་བཞིན་མེད་དེ། དཔེར་ན་གཟུགས་བརྙན་བཞིན་ནོ། །བདག་དང་གཞན་གྱིས་སྨྲས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱང་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་པ་ཉིད་དང་དུ་མ་ཉིད་དག་གིས་རང་བཞིན་ལ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། །རང་བཞིན་ཞིག་ཡོད་པར་གྱུར་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །གཅིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །ཅིག་ཤོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུ་མ་ཉིད་དེ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །གང་གི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་གཅད་པ་མེད་ན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་རྣམ་པར་གཅད་པ་མེད་ན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་མེད་པ་ལྟར་གཅིག་པ་ཉིད་དང་དུ་མ་ཉིད་གཉིས་ཀྱང་ཕན་ཚུན་གྱི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་གཅད་པ་མེད་ན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་མེད་པ་དག་ཡིན་ཏེ། ཐ་སྙད་ཀྱིས་ངེས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་དག་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་དང་རིམ་དང་རིམ་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྣམ་པར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ག
Chinese
因此，这样做是合理的。之所以提到“圣言”等等，是因为未经量可靠证的圣言也可能被引向其他方向。仅仅依靠信仰追随的人们也不会生起定解，因此不会完全满足。而“也”这个词则表明，对于那些心怀邪念的人，更不用说他们了。提到依靠事物本身的力量，是为了排除从圣言中广为人知的推论，因为它也类似于圣言，与圣言一样，也不能确定，因此不会满足。而理性能产生定解，因此能使人完全满足。如果真是这样，那么仅仅依靠理性就足够了，圣言还有什么用呢？并非如此，因为圣言是理性的庄严。如果不是这样，一些不聪明的人还会轻蔑地说：“这是干巴巴的逻辑学家的推论。”或者说，与自性相分离，或者说，哪些与自性相分离呢？这样组织语句，这便是量之果。其论式如下：凡不是单一或多重自性的事物，在究竟意义上是没有自性的，例如影像。我和他人所说的诸事物也不是单一或多重自性的，这是否定周遍，因为单一性和多重性遍及自性。为了展示那周遍性，所以说了“如果存在自性”。“单一”指的是无分。“另一”指的是多重，是“不同”的同义词。如果某物的本质无法区分，那么凡是无法完全区分的，就是舍弃它而存在的特征。例如，如果无事物的本质无法区分，那么就无法完全区分。同样，单一性和多重性两者，如果彼此的本质无法区分，那么就是无法完全区分的，这是通过名言来确定的。因此，它们是彼此舍弃而存在的特征。这也能解释常与无常、次第与非次第等等。彼此舍弃而存在的特征。
English
Therefore, it is reasonable to do so here. The reason for mentioning "scripture" and so on is that scripture that has not been validated by valid cognition can also be directed elsewhere. Those who follow by faith alone will not generate certainty and therefore will not be completely satisfied. The word "also" indicates that for those with perverse minds, what need is there to even mention them? Mentioning reliance on the power of things themselves is to exclude inference that is well-known from scripture, because it is also similar to scripture, and like scripture, it does not ascertain, and therefore it does not satisfy. Reason, however, generates certainty and therefore brings complete satisfaction. If that is the case, then reason alone would be sufficient; what is the purpose of scripture? It is not so, because scripture is the adornment of reason. If it were not so, some unwise people would also scornfully say, "This is the investigation of dry logicians." Or, separated from inherent existence, or which are separated from inherent existence? Arranging the words in this way, this is the result of valid cognition. The formulation is as follows: Whatever is not of the nature of one or many is, in ultimate terms, without inherent existence, like a reflection. The things spoken of by myself and others are also not of the nature of one or many, which is the non-apprehension of pervasion, because oneness and multiplicity pervade inherent existence. To show that very pervasion, it is said, "If there were inherent existence." "One" refers to indivisibility. "The other" refers to multiplicity, which is a synonym for "different." If the essence of something cannot be distinguished, then whatever cannot be completely distinguished is the characteristic of existing by abandoning it. For example, if the essence of non-things cannot be distinguished, then it cannot be completely distinguished. Similarly, both oneness and multiplicity, if their essences cannot be distinguished from each other, then they are those that cannot be completely distinguished, which is determined by convention. Therefore, they are characteristics of existing by abandoning each other. This also explains permanence and impermanence, sequence and non-sequence, and so on. Characteristics of existing by abandoning each other.
Tibetan
ང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ཀྱང་གཅིག་ཡོད་པ་དང་དགག་པ་ནི་གཞན་དགག་པ་དང་ཡོད་པ་མེད་ན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་གཞན་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་དེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ལྟ་བུར་གཅིག་པ་ཉིད་དང་དུ་མ་ཉིད་ཀྱང་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་དག་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཕུང་པོ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་ནི་གཅིག་པ་ཉིད་ དང་དུ་མ་ཉིད་དག་གིས་བསྡུས་པས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་བོ། །རང་གི་སྡེ་པ་དང་ཕྱི་རོལ་པ་དག་གིས་སྨྲས་པའི་ཕུང་པོ་དང་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་དག་ཡང་དག་པར་ན་མེད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སྡུད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དག་པར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པ་དང་འགལ་བ་མེད་པར་སྟོན་ཏོ། །འོ་ན་འདི་ཅི་ཐལ་བར་འགྱུར་བར་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱིས་སྒྲུབ་པ་ཡིན། གལ་ཏེ་དང་པོ་ཡིན་པར་རྟོག་ན་ནི་དེའི་ཚེ་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དག་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བ་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྟེ་གཉིས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཤིན་ཏུ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཉིད་གཞི་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཕྱིར་རྒོལ་བ་ལ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་དོགས་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་འདི་མ་གྲུབ་བོ་སྙམ་དུ་མ་སེམས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །ཇི་ལྟར་སྙམ་པ་ལ། འབྲས་བུ་རིམ་ཅན་ཉེར་སྦྱོར་བས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། རེ་ཞིག་གཞན་དག་གིས་བརྟགས་པ་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་མ་གྲགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་ཐལ་བར་བསྒྲུབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། གྲགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་རྣམས་ལ་ནི་གཉི་ག་ལྟར་ཡང་ཉེས་པ་མེད་དེ། འདི་ལྟར་གཞན་དག་གིས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕུང་པོ་གཉིས་སུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་བདག་ལ་སོགས་པ་མ་གྲགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་རྣམས་ཀྱང་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་མོད་ཀྱི། དེ་དག་ནི་འབྲས་བུ་རིམ་ཅན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་ཁས་ལེན་ཏེ། ཤུགས་ཀྱིས་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད་མེད་པ་འདྲེན་པར་བྱེད་པས་རེ་ཞིག་གཅིག་པ་ཉིད་དང་བྲལ་བར་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་དུ་མ་དང་བྲལ་བ་ཡང་ཤིན་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ་མདོར་བསྡུས་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྟག་པ་རྣམས་སོ། །རང་གི་སྡེ་པ་དང་གཞན་གྱི་སྡེ་པས་ཁས་བླངས་པའི་དངོ
Chinese
那些我们认为是存在的事物，也存在着一种，而否定则是对其他事物的否定，如果存在不存在，那本身就是不存在，因此可以理解为没有其他的蕴。例如，事物和非事物，单一性和多样性，也都是互相排斥而存在的性质。因此，由于没有其他的蕴，自性被单一性和多样性所包含是普遍成立的。自己宗派和外道所说的蕴和主物等等，说那些实际上并不存在，这是收集宗派的法。实际上，是指与现量等不相违背地显示。那么，这是在证明什么会成为过失呢？还是用自己的理路来证明呢？如果认为是前者，那么这时理由是不成立的，因为其他人不承认一切事物都脱离了一和多。如果说是后者，那么这样也是极不成立的，因为自己不承认基础，而且对于反驳者来说，自己的本体也是不成立的，所以不要怀疑这个理由是不成立的。怎么样呢？说了“果次第相连结”等。这样想，暂时其他人所观察的虚空等不著名的事物的自性是什么，那只是用归谬法来证明，对于著名的自性来说，无论哪种都没有过失，因为其他人承认一切事物都是以常和无常的两种蕴来存在的。其中，暂时对于我和其他不著名的自性，虽然也承认是自性单一性，但是那些却承认与果次第相连的识等相连结，因此间接地推导出没有自性单一性，所以暂时只是成立了脱离单一性。因为承认是常，所以脱离多也极易成立，这是简略的意义。那些，是指常法。自己宗派和他人宗派所承认的事
English
Those things that we consider to exist, there also exists a oneness, and negation is the negation of other things, and if existence does not exist, then it is non-existence itself, therefore it can be understood that there are no other aggregates. For example, things and non-things, singularity and multiplicity, are also characteristics that exist mutually exclusively. Therefore, since there are no other aggregates, it is universally established that self-nature is encompassed by singularity and multiplicity. The aggregates and the principal things, etc., spoken of by one's own school and outsiders, saying that those do not actually exist, this is the collection of the dharma of the school. Actually, it means showing without contradicting direct perception, etc. So, what is this proving will become a fallacy? Or is it proving with one's own reasoning? If it is thought to be the former, then at that time the reason is not established, because others do not admit that all things are separate from one and many. If it is said to be the latter, then even so it is extremely unestablished, because one does not admit the basis oneself, and also for the opponent, one's own entity is not established, so do not doubt that this reason is not established. How is it? It says "Fruits are connected in sequence," etc. Thinking like this, for the time being, what is the self-nature of the non-famous things such as space that others have observed, that is only proven by reductio ad absurdum, and for the famous self-nature, there is no fault in either way, because others admit that all things exist as two aggregates of permanence and impermanence. Among them, for the time being, for me and other non-famous self-natures, although it is also admitted to be self-nature singularity, those do admit to being connected with consciousness, etc., which are connected in sequence with fruits, therefore indirectly deducing that there is no self-nature singularity, so for the time being it is only established that it is separated from singularity. Because it is admitted to be permanent, it is also extremely easy to establish separation from multiplicity, this is the concise meaning. Those, refers to the permanent dharmas. The things admitted by one's own school and other schools