Tibetan
དབུ་མའི་རྒྱན་གྱི་དཀའ་འགྲེལ། དབུ་མའི་རྒྱན་གྱི་དཀའ་འགྲེལ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། མདྷྱཱ་ལཾ་ཀཱ་ར་པཉྩི་ཀཱ། བོད་སྐད་དུ་དབུ་མའི་རྒྱན་གྱི་དཀའ་འགྲེལ། བམ་པོ་དང་པོ། འཇམ་དཔའ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །གང་ཞིག་བརྩོན་འགྲུས་མཚུངས་མེད་པས། །བདག་གཞན་ཕན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས། །མཐའ་དག་ཕ་རོལ་ཕྱིན་དེ་ལ། །ཕྱག་བྱས་དབུ་མའི་རྒྱན་དབྱེ་བྱ། །ཡུལ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ལ་དང་བ་ནི་ལེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་དང་པོའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ཡོན་ཏན་ཕུལ་དུ་དབྱུང་དུ་མེད་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རིན་པོ་ཆེའི་འབྱུང་གནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ལ་གཞན་དག་དང་བ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རེ་ཞིག་དང་པོ་ཉིད་དུ་དེ་དག་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱག་འཚལ་བ། གང་དག་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདི་ལྟར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་བདག་ཉིད་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དང་ལྡན་པ་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ཐོས་ནས་ཀྱང་རེ་ཞིག་དད་པས་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་རྣམས་ནི་དེ་དག་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་དང་བ་མྱུར་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །གང་དག་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་དེ་དག་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུ་དག་ལ་གནོད་པ་མ་མཐོང་ཞིང༌། ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་ཡོན་ཏན་རྣམས་གོམས་པས་བྱེ་བྲག་ཏུ་འཕགས་པ་ཡང་རྟོགས་ནས་དེ་ལྟ་བུའི་མཁས་པ་དག་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་སྲིད་དོ་ཞེས་ངེས་པར་བཟུང་ནས་དེ་དག་ལ་དང་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་དག་ལ་དང་བའི་ཕྱིར་དེ་དག་གི་ཡོན་ཏན་འདོད་པ་རྣམས་དེ་དག་གི་གསུང་རབ་རྣམས་དང༌། གསུང་རབ་དག་ལ་བརྟེན་པའི་བསྟན་བཅོས་ལ་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ་ཐོག་མར་བརྟག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་གུས་པ་བྱེད་དོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་རབ་སྐྱེ་བའི་རིམ་གྱིས་ལེགས་པ་དམ་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་དང་བ་ནི་ལེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཙོ་བོའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ནི་དེ་ལ་འཇུག་པ་ལ་ཡང་ཡན་ལག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་ཕལ་ཆེར་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དང་པོར་སྟོན་པ་ལ་མཆོད་པ་བྱེད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པར་འདོད་པས་རང་གི་སྟོན་པའི་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཤེས་ པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་རྩོམ་མོ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ལ་གང་དག་སུ་རྣམས་ས་ལ་བཞུགས་པ་དེ་དག་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །འདི་སྤྱིར་སྨོས་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་
Chinese
中观庄严论难解。 中观庄严论难解。 印度语：Madyalamkara Panjika。藏语：中观庄严论难解。第一卷。顶礼文殊童子。何者以无等之精进，自他利益皆圆满，于彼一切度彼岸，礼敬已释中观庄严。于具功德之境生起信敬，乃是获得一切善妙之首要原因，故为令他人于功德无与伦比、不可估量之珍宝生处薄伽梵等生起信敬，故且于最初，以称扬彼等如实之功德为前导而作礼敬。所言何者等语者，如是此偈颂乃显示薄伽梵之伟大功德自性圆满。闻彼之后，暂且以信心随行者，于彼等无疑生起信敬将速疾生起。何者随行于法者，彼等亦未见如是等之损害，且于智慧等功德，亦由串习而了知差别超胜，如是之智者等，定能存在，如是定执已，即生起于彼等之信敬。为于彼等生起信敬之故，欲求彼等功德者，于彼等之圣教等，及于依于圣教之论著，为受持等义，最初作以观察为前导之恭敬。于彼之后，由听闻所生等之智慧生起次第，将得善妙殊胜。是故于具功德者生起信敬，乃一切善妙之首要原因。彼之自性亦是趣入彼之支分，故造论者大多于论之初作供养。彼之自性，欲造论者，为知自师之伟大自性，故说造论者对其作礼敬。其中，何者，谁等，住于地上者，当与彼等作礼敬连结。虽已总说，然是佛陀薄伽梵。
English
The Difficult Points of the Ornament of the Middle Way. The Difficult Points of the Ornament of the Middle Way. In Indian language: Madyalamkara Panjika. In Tibetan: The Difficult Points of the Ornament of the Middle Way. Volume One. Homage to youthful Manjushri. Whoever, with incomparable diligence, perfectly benefits self and others, to that one who has reached all the perfections, having paid homage, I will explain the Ornament of the Middle Way. Having faith in a virtuous object is the primary cause for obtaining all that is good, so in order to generate faith in others towards the Bhagavat, the source of immeasurable jewels of incomparable virtue, one first pays homage by praising their qualities as they are. The words "whoever" and so on are mentioned, as this verse shows that the Bhagavat's own nature of great qualities is complete. Having heard that, those who follow with faith for a while will quickly generate faith in them without doubt. Those who follow the Dharma also do not see harm in such things, and having realized the distinction and superiority of qualities such as wisdom through familiarity, they will surely believe that such scholars exist, and thus generate faith in them. For the sake of generating faith in them, those who desire their qualities first show respect by examining their scriptures and the treatises based on the scriptures, for the purpose of upholding them. After that, one will obtain excellent virtue through the gradual arising of wisdom from hearing and so on. Therefore, having faith in those who possess qualities is the primary cause of all that is good. Its own nature is also a branch of entering into it, so most treatise writers make offerings at the beginning of the treatise. Its own nature, the one who wishes to write a treatise, in order to know the great nature of his own teacher, it is said that the treatise writer composes a homage to him. Among them, whoever, who, those who dwell on the earth, should be connected with paying homage to them. Although it has been said in general, it is the Buddha Bhagavat.
Tibetan
འདས་རྣམས་ཁོ་ན་ཡིན་པར་མངོན་ཏེ། གཞན་དག་ལ་ནི་ཇི་སྐད་སྨོས་པའི་ཡོན་ཏན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་བར་འོས་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་ཡོན་ཏན་རྗོད་པར་བྱེད་དོ། །ཡོན་ཏན་དེ་དག་ཀྱང་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་འདིར་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བསྟན་ཏོ། །རང་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། །རྒྱུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དེ་ཡང་ཉེ་བ་དང་རིང་བའི་རྒྱུའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། །འབྲས་བུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དེ་ཡང་ཡེ་ཤེས་དང་སྤང་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། །གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཡང་གཞན་དག་ངེས་པར་ལེགས་པ་དང་མངོན་པར་མཐོ་བ་འཐོབ་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་གནས་ཏེ། འདི་ནི་ཡན་ལག་རྣམ་པར་བཤད་པ་ནས་སྦྱར་བར་བྱའོ། །ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འདི་མཐའ་དག་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཕྱི་རོལ་པ་དང་སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་བླ་ན་བཞུགས་པ་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཁོ་ན་དངོས་སུ་ཕྱག་བྱ་བར་འོས་པ་ཡིན་གྱི། །གཞན་དག་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཡན་ལག་གི་དོན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གང་དག་ལ་དག་བརྟན་བློ་མངའ་བ་དེ་དག་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་དག་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་ཕྱི་རོལ་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་རྣམས་དང་སློབ་པ་རྣམས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་དེ། འདི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་པ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་རྩ་བའི་བདག་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མཐའ་དག་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ཅན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་འཆིང་བ་མཐའ་དག་ཉམས་པར་མ་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དྲི་མ་མེད་པའི་བློ་ཅན་དག་ཏུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། སློབ་པ་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་དྲི་མ་མ་ལུས་པས་དྲི་མ་ཅན་དུ་བྱས་པའི་ཡིད་ཅན་ རྣམས་ཀྱང༌། དག་པའི་བློ་ཅན་དག་ཏུ་ཇི་ལྟར་རུང༌། །བརྟན་པ་ནི་ལུས་དང་ངག་དང་བློའི་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་རླུང་གིས་མི་བསྐྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་མི་སློབ་པ་རྣམས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་དེ། དེ་དག་གིས་དེ་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་སྤངས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཡོངས་སུ་བསྟན་ཏོ། །ས་ལ་བཞུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་ཞེས་བྱ་བར་ཤུགས་ཀྱིས
Chinese
显而易见，只有过去的（佛）才具备这些功德。因为其他人不具备如上所说的功德。因此，为了确立诸佛世尊是值得礼敬的，应当如实地宣说他们的功德。这些功德也通过自利和利他圆满的差别，在此处显示为两种。自利圆满又通过因和果圆满的差别分为两种。因圆满又通过近因和远因的差别分为两种。果圆满又通过智慧和断证圆满的差别分为两种。利他圆满也安住于使他人必定获得善妙和增上的差别之中。这应当从支分分别解释中引用。所有这些功德圆满都是诸佛世尊超越外道、有学和无学大士之上的理由。因此，这表明只有他们才真正值得礼敬，而不是其他人。应当阐述支分的含义：那些具有清净、稳固智慧的人，就是这样称呼的。其中，清净是因为远离贪欲等一切垢染。这使得它区别于外道中那些远离贪欲的人和有学者。例如，外道的心识具有一切颠倒错乱，是一切烦恼的根本，并且没有摆脱贪欲等一切束缚，怎么会成为具有清净智慧的人呢？有学者，他们的心识被修习所要断除的一切垢染所染污，又怎么能成为清净智慧的人呢？稳固是因为身体、语言和意念的不一致性的原因，不会被非烦恼性的习气之风所动摇。这使得它区别于无学者，因为他们没有断除这些（习气）。这完全显示了断证圆满。所谓“安住于地”，暗示着是为了利益众生。
English
It is evident that only the past ones possess these qualities. Because others do not have the qualities mentioned above. Therefore, in order to establish that the Blessed Ones are worthy of reverence, their qualities should be declared as they are. These qualities are also shown here as two types, distinguished by the perfection of self-benefit and the benefit of others. The perfection of self-benefit is also divided into two types, distinguished by the perfection of cause and effect. The perfection of cause is also divided into two types, distinguished by near and far causes. The perfection of effect is also divided into two types, distinguished by the perfection of wisdom and abandonment. The perfection of benefiting others also abides in the distinction of ensuring that others definitely attain goodness and increase. This should be applied from the explanation of the limbs. All these perfections of qualities are the reason why the Blessed Ones are superior to outsiders, learners, and great non-learners. Therefore, it is shown that only they are truly worthy of reverence, and not others. The meaning of the limbs should be explained: those who possess pure and stable wisdom are called that. Among them, purity is because of being free from all defilements such as desire. This distinguishes it from those in other traditions who are free from desire and from learners. For example, how can those outsiders whose minds possess all kinds of inverted views, which are the root of all afflictions, and who have not abandoned all bonds such as desire, become those with pure minds? And how can those learners whose minds are defiled by all the defilements that are to be abandoned through cultivation, become those with pure minds? Stability is because the cause of inconsistency in body, speech, and mind is not moved by the winds of non-afflictive habitual tendencies. This distinguishes it from the non-learners, because they have not abandoned these (habitual tendencies). This fully shows the perfection of abandonment. The phrase "abiding on the ground" implies that it is for the benefit of beings.