Tibetan
དམ་པར་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཁོ་ན་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཤེས་པ་ལ་ཕྲད་པ་མེད་པའོ། །གཞན་ཞིག་གཞན་གྱི་ངོ་བོར་སྣང་བར་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་སྙམ་པ་ལ། འཇིམ་པའི་དུམ་བུ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །སྔགས་ལ་སོགས་པས་དཀྲུགས་པའི་མིག་ཅན་གྱི་མི་རྣམས་ལ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་སྨན་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་བསྡུའོ། །གལ་ཏེ་མེད་ན་ཇི་ལྟ་བུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སུན་དབྱུང་བར་བཤད་དེ། དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་རྣམས་སོ། །འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱིས་པ་ཡན་ཆད་ལ་ཤིན་ཏུ་གྲགས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ཡི་དངོས་ལས་ཐ་དད་པའི། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་གསལ་བ་སྣང་བ་ལས་ཐ་དད་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྟེ། འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པར་བྱེད་དེ། འདི་ལྟར་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བརྫུན་ལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདེན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལས་ལེགས་པར་སྨྲས་པ་འདི་ནི་གཞན་ཅི་ཞིག་ཡོད། འདི་ལྟར་གང་ལ་དངོས་གང་མེད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཚད་མ་སྟོན་ཏེ། དངོས་པོ་གང་ཞིག་གང་ལ་མེད་པ་དེ་ནི་དེ་ལ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྡུག་བསྔལ་ལ་ བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་འམ་དཀར་པོའི་རྣམ་པ་ལ་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ལྟ་བུའོ། །ཤེས་པ་ལ་ཡང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་འགལ་བ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་འདི་ལ་དོན་དམ་པར་ཤེས་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བར་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་ན་ནི་དེའི་ཚེ་སྒྲུབ་པ་ལ་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །ཇི་སྟེ་སྤྱིར་སྒྲུབ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་བཟློག་ན་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཕ་རོལ་པོའི་ལན་གྱི་སྐབས་སྤང་བའི་ཕྱིར་འདི་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ལས་བཟློག་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །འདིར་ནི་སྤྱི་ཁོ་ནར་བསྒྲུབས་ལ། འདི་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དངོས་དང་བཏགས་པའོ། །དེ་ལ་དངོས་ནི་བེམས་པོའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ལ། བེམས་པོའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཤེས་པ་ཁོ་ནའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་མེད་པའི་ཡིན་པར་འགྱུར། སྦྱོར་བ་ནི་གང་ཞིག་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་ཤེས་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་པ
Chinese
之所以说“因为承认是证知的唯一自性”，这是它的意思。不是成为蓝色等形相差别的，是因为与证知没有相遇。如果思考一个异体如何能在另一个的自性中显现，则说了“泥土块等”。与“对于被咒语等扰乱眼睛的人们”连在一起说，而且“等”字包括了药物等。如果不存在，会如何呢？用“如果不存在，会如何呢？”等来解释驳斥，而“那些”是指形相。所谓“像这样”，就像对于孩童以上的人们非常著名一样。所谓“与其事物相异的”，是指从形相显现的明亮中分离的、无二的，这表明这是超世间的。像这样，凡是极其清晰地体验到的就是虚假的，凡是没有体验到的就是真实的，从这之中还有什么比这说得更好的呢？所谓“像这样，在何者上没有事物”，等是说明量。在何者上没有的事物，那对于它来说就不是证知，例如痛苦上没有 快乐等事物，或者白色形相上没有蓝色形相一样。证知上也没有蓝色等形相，这是能遍相违的缘故。如果极力论证这个量会成为没有真实证知，那么那时就成了所立已成。如果普遍地论证，那么那时因为没有能反驳的有害量，所以就是不定，为了避免对方回答的场合，所以说了“与此要成立的法相违背”等。这里只是普遍地成立，而且这也不是不定，像这样，证知有两种，事物和假立。其中事物是非物质的自性，而且非物质的自性也是唯有证知的不共的、成为自己体性的有法，那怎么会成为没有形相的呢？宗法是，凡不是证知的自性的，那上面就没有证知的事物，例如虚空的
English
It is said, "Because it is admitted to be the sole nature of valid cognition." That which is not a distinction of forms such as blue is that which does not encounter cognition. If one wonders how one thing can appear as the nature of another, then it is said, "clods of clay, etc." It is connected to "for people with eyes disturbed by mantras, etc.," and the word "etc." includes medicines, etc. If it does not exist, how would it be? Refutation is explained by "If it does not exist, how would it be?" etc., and "those" refers to the forms. "Like this" is like it is very famous even for children and above. "Different from its object" means different from the appearance of clear forms, non-dual, which shows that this is transcendental. Like this, whatever is experienced very clearly is false, and whatever is not experienced is true, what could be said better than this? "Like this, whatever has no object," etc., shows the valid cognition. Whatever object is not in something, that is not cognition for it, for example, suffering does not have objects such as happiness, or white form does not have blue form. Cognition also does not have forms such as blue, which is because of the contradictory pervader. If it is strongly argued that this valid cognition will become devoid of ultimate cognition, then at that time the established is already established. If it is generally argued, then at that time it is uncertain because there is no harmful valid cognition that can refute it, so in order to avoid the occasion of the opponent's answer, it is said, "contradictory to the dharma to be established here," etc. Here, it is only generally established, and this is not uncertain either, like this, cognition is of two kinds, object and imputation. Among them, object is the nature of non-matter, and the nature of non-matter is also the property of being the unique, non-common self-nature of cognition alone, so how could it be without form? The reason is, whatever is not the nature of cognition, that does not have the object of cognition, for example, the sky.
Tibetan
ད་མ་ལྟ་བུའོ། །མེད་པར་ཁས་བླངས་པ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་རྣམས་ཀྱང་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་འགལ་བ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །བཏགས་པ་ཡང་མི་སྲིད་དེ། འདི་ལྟར་རང་གི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པ་ཉིད་བཏགས་པའི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་ན། བཏགས་པའི་ཤེས་པ་ཡང་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་པ་རྟ་རུ་ལྟ་བུར་མེད་པ་ལ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དབེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟ་རུ་མེད་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ཉིད་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། རྟ་རུ་ནི་བཏགས་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་སྙམ་པ་ལ། རང་སྣང་བའི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རིགས་པ་གདགས་པའི་རྒྱུར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གང་ཞིག་ནུས་པ་མེད་པ་དེ་ནི་བཏགས་པའི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྟ་རུ་ལྟ་བུའོ། །མེད་པར་འདོད་པའི་རྣམ་པ་རྣམས་ཀྱང་ནུས་པ་མེད་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་འགལ་བ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་དངོས་དང་ཉེ་བར་ བཏགས་པ་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་དག་གིས་ཤེས་པ་ལ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་དེ་མེད་དེ་ལོག་པས་དེས་ཁྱབ་པ་ཤེས་པ་ཡང་ལྡོག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་གོ་སྐབས་མེད་པས་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་ནི་མ་ངེས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་གཞན་རྣམ་པ་དེ། ཤེས་དང་འབྲེལ་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གང་ཞིག་དང་ལྷན་ཅིག་འབྲེལ་པ་མེད་པ་དེ་ནི་དེ་ཚོར་བ་ན་ངེས་པར་ཚོར་བ་མེད་དེ། །དཔེར་ན་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཚོར་ན་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ཚོར་བ་མེད་པ་ལྟ་བུའོ། །མེད་པར་འདོད་པའི་རྣམ་པ་རྣམས་ཀྱང་ཤེས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་དེའི་བདག་ཉིད་དང་དེ་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་གཉི་ག་ཡང་མེད་པས་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ན་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ནི་དུས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཚོར་བ་མེད་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནམ། དེས་འདིར་ཅིའི་ཕྱིར་ཀླན་ཀ་མི་བཙལ་སྙམ་པ་ལ། དེ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ན་ཡང་སྔ་ཕྱི་ཡོད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདི་ཡང་འདིར་ཉེས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་འདི་ཁས་བླངས་ནས་ཉེས་པ་གཞན་དུ་བརྗོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ ། རྣམ་པ་རྣམས་མེད་ཀྱང་ཚོར་བ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་
Chinese
就像现在这样。如果承认不存在，那么蓝色等显现的行相，因为不是认识的自性，所以遍及它的相违而成为所缘。假立也是不可能的。像这样，生起自己显现的认识本身被称为假立的认识。假立的认识也像马驹一样，对于空无一切能力的无，是不合理的，因为无的体性是远离一切能力的。‘马驹不存在’等，是指示那个的，即马驹是不体验假立的认识的。为什么呢？因为不会生起自显现的认识，不会成为安立道理的因。论式是：凡是没有能力的，就不是假立的认识，例如马驹。如果承认不存在的行相也是没有能力的，那么遍及它的相违而成为所缘。这样，实体和近似 假立，以互相舍弃而安住的体性，遍及于认识，因为遍及它的那个不存在，反过来，由它遍及的认识也仅仅是颠倒，因此没有成为所识的机会，所以‘因为不存在’的理由是不确定的。其他量‘行相，和认识有什么关系？’等这样说了。论式是：凡是和它没有关系的，那么在感觉它的时候，一定不会感觉它。例如，在感觉认识的自性时，不会感觉石女的儿子。如果承认不存在的行相，和认识一起，它的自性和从它产生的体性的关系都没有，那么遍及它的不成为所缘。即使是从认识产生的，因为因和果是时间不同的，难道不是仅仅没有感觉吗？为什么不在这里找茬呢？如果说即使是从它产生的，也有先后，等等。这在这里也是过失，但是，承认这个之后，说其他的过失，是这样的话。不仅仅是行相不存在也会导致没有感觉，也会导致没有因。
English
It is like now. If it is admitted that it does not exist, then the aspects of appearance such as blue, because they are not the nature of cognition, are the object of contradiction that pervades it. Assumption is also impossible. Like this, the arising of self-appearing cognition itself is called assumed cognition. Assumed cognition is also like a colt, it is not reasonable for the non-existence that is empty of all abilities, because the nature of non-existence is devoid of all abilities. 'The colt does not exist' etc., refers to that, that is, the colt does not experience assumed cognition. Why? Because it will not arise self-appearing cognition, it will not become the cause of establishing reason. The argument is: whatever has no ability is not assumed cognition, for example, a colt. If it is admitted that the aspects of non-existence are also without ability, then the contradiction that pervades it becomes the object. Thus, substance and approximation Assumption, with the nature of abandoning each other and abiding, pervades cognition, because that which pervades it does not exist, and conversely, the cognition pervaded by it is only inverted, so there is no opportunity to become the knowable, so the reason 'because it does not exist' is uncertain. Other valid cognitions 'What is the relationship between aspect and cognition?' etc. are said like this. The argument is: whatever has no relationship with it, then when feeling it, it will certainly not feel it. For example, when feeling the nature of cognition, one will not feel the son of a barren woman. If it is admitted that the aspects of non-existence, together with cognition, have neither the relationship of its nature nor the nature arising from it, then it does not become the object that pervades it. Even if it arises from cognition, because cause and effect are different in time, is it not just without feeling? Why not find fault here? If it is said that even if it arises from it, there is a before and after, etc. This is also a fault here, but, after admitting this, saying other faults, is such a word. Not only will the absence of aspects lead to no feeling, but it will also lead to no cause.