Tibetan
གོངས་ཏེ་གསུངས་པ་མི་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོར་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོས་བླངས་པ་ན་ཡང་གཞན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བདག་བཀག་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདིར་ཁྱད་པར་དུ་བཀག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་དག་ལས་ཡོད་ན་འབྲས་བུ་ཡོད་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་ནི་མ་དམིགས་སོ། །ཕུང་པོ་འདི་བོར་ནས་ཕུང་པོ་གཞན་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཆོས་ཀྱི་བརྡར་བྱས་པ་ལས་གཞན་ནི་མེད་དོ། །འདིར་ཡང་འདི་ཆོས་ཀྱི་བརྡ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ་འདི་ཡོད་པས་ན་འདི་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞིང༌། འདི་སྐྱེས་པས་ན་འདི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་རྐྱེན་འདི་བཙམ་གྱི་མཚན་ཉིད་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡང་བསྟན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ ཡང་རྒྱུན་ཅིག་ཅེས་པས་ཐ་སྙད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མ་བརྟགས་པའི་ངོ་བོར་བསྟན་པ་ཉིད་དེ། རྒྱུད་ཀྱི་ཚིག་གིས་ནི་རྐྱེན་འདི་བཙམ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་རྒྱུད་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་ལ་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ལ་ཡོད་པའི་སྐྱོན་གྱིས་གོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཉིད་སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ནུས་པ་མེད་ཅེ་ན། །ས་བོན་སོགས་ནི་མྱུག་སོགས་ལ། །ནུས་མཐོང་གལ་ཏེ་དེ་ཀུན་རྫོབ། །འདོད་ན་ཇི་ལྟར་དེ་ལྟར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་སོ་སོར་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དྲན་པ་མེད་པ་ཡང་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཅིག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་བདག་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་པོ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་འདིར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་སྒྲོ་བཏགས་པའི་དབང་གིས་དྲན་པ་འབའ་ཞིག་ཙམ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོའི་ཡུལ་དྲན་པར་བྱ་བ་ཡང་འདིར་དྲན་པ་བོ་མེད་ན་ཡང་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དངོས་པོ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུད་ལ་དྲན་པའི་ས་བོན་གཞག་པ་ལས་དུས་ཕྱིས་ཏེ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་རྒྱུ་ལས་དྲན་ཞེས་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ངོ་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཤིན་ཏུ་མངས་པས་འཇིགས་པས་སོ་སོར་འདིར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བསྒྲུབས་པ་ནི་གཞན་དུ་རྒྱས་པར་བཤད་པས་དེར་གོ་བར་བྱའོ། །འདི་ཐམས་ཅད་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལས་བརྩམས་ཏེ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང། རྣམ་པ
Chinese
那些不理解佛陀深意的人们，会完全考察这些，但实际上并非存在实体。即使从实体出发，也并非与自身不同，这通过对“我”的否定来消除。因此，这里并没有特别地进行否定。即便如此，世尊也对僧侣们说，如果存在，则会有果，但作者是不可见的。舍弃这个蕴，而取另一个蕴，这只是作为一种法的表达，除此之外别无他物。在这里，这也是一种法的表达，例如，因为这个存在，所以这个将会产生，因为这个生起，所以这个将会出生。因此，世尊亲自揭示了仅是因缘的特性，以及因和果的实体。这也被称为“连续”，它以不考察名言的方式，揭示了事物的本质。通过“相续”这个词，承认了仅仅是因缘。否则，相续本身就会不存在。因此，不会被实体上成立的因和果的实体所具有的过失所玷污。这正是导师所说：如果一切都没有能力，那么种子等对于芽等，如果看到能力，那都是世俗谛，如果这样认为，那又会如何呢？如此说道。通过对因和果的实体各自的确定，也避免了没有记忆的情况。由于不存在一个跟随的“我”，所以这里也不存在任何记忆者，然而，这仅仅是由于虚构而产生的记忆。即使这里没有记忆者，作为实体的所忆之境也不会消失。在经验的事物上，在识的相续中放置记忆的种子，从后来完全成熟的因中，将会产生名为“记忆”的果。同样，对于认识等等也应当观察。因此，由于非常繁多而害怕，所以没有在这里一一陈述。这些成立的道理，在其他地方已经详细阐述，应当在那里理解。所有这些都是从世俗谛出发而成立的。在胜义谛中，一切法都是无自性的，并且
English
Those who do not understand the profound meaning of the Buddha's words will fully examine these, but in reality, there is no substance. Even if starting from substance, it is not different from itself, which is eliminated by negating the "self." Therefore, there is no particular negation here. Even so, the Blessed One said to the monks that if there is existence, there will be a result, but the agent is not visible. Abandoning this aggregate and taking another aggregate is only a way of expressing the Dharma, and there is nothing else. Here, too, this is a Dharma expression, for example, because this exists, this will arise, and because this arises, this will be born. Therefore, the Blessed One himself revealed the characteristic of merely being conditions, as well as the substance of cause and effect. This is also called "continuity," which reveals the essence of things in a way that does not examine conventional expressions. By the word "continuum," it is acknowledged that it is merely conditions. Otherwise, the continuum itself would not exist. Therefore, it is not tainted by the faults possessed by the substance of cause and effect that is established as a substance. This is exactly what the teacher said: If everything has no power, then seeds, etc., for sprouts, etc., if power is seen, then all are conventional truths, if you think so, then how will it be? So it is said. By the separate determination of the substance of cause and effect, the absence of memory is also avoided. Since there is no following "I," there is no rememberer here either, however, it is only memory arising from fabrication. Even if there is no rememberer here, the object of memory as a substance will not disappear. On experienced things, placing the seed of memory in the continuum of consciousness, from the cause that fully matures later, the fruit called "memory" will arise. Similarly, recognition and so on should also be observed. Therefore, fearing that there are too many, they are not stated here one by one. These established reasons have been explained in detail elsewhere, and should be understood there. All of these are established based on conventional truth. In ultimate truth, all dharmas are without inherent existence, and
Tibetan
ར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱུན་ཆད་པའི་ཕྱིར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་སྐྱེ་བ་དང༌། འགག་པ་དང༌། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་བདག་དང་བཅས་པ་དང༌། བདག་མེད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ན་ལས་དང་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། འཇིག་རྟེན་འདི་དང་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དུ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རྟོག་པས་སྤྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདི་ཐམས་ཅད་གཟུགས་བརྙན་དང་མཚུངས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་མེད་པ་སྐྱེ་ཞིང་འགག་པ་དང༌། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དང༌། བདག་དང་བཅས་པ་དང༌། བདག་མེད་པ་དང༌། རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པར་བརྗོད་དོ། །རྨི་ལམ་བཞིན་དུ་ལས་དང༌། བྱེད་པ་པོ་དང༌། དེའི་འབྲས་བུ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་དང༌། འཇིག་རྟེན་འདི་དང༌། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དང༌། བདེ་འགྲོ་དང༌། ངན་འགྲོར་འགྲོ་བ་ཡང་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པ་རྣམས་མ་སྤངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཐམས་ཅད་ལེགས་པར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་འཆད་པར་འགྱུར་བ། དེ་ལྟར་འགག་པ་ཡོད་མིན་ཞིང༌། །དངོས་པོ་ཡང་ཡོད་མིན་དེའི་ཕྱིར། །འགྲོ་བ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི། །རྟག་ཏུ་མ་སྐྱེས་མ་འགགས་ཉིད། །འགྲོ་བ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྟེ། །ཆུ་ཤིང་བཞིན་དུ་སྙིང་པོ་མེད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པ་རང་དབང་ལས་ཀྱང་ནི། །ཐ་སྙད་དུ་ནི་ཁྱེད་ཀྱིས་གསུངས། །ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་གྲུབ་པ་ནི། །གཉིས་པོ་དེ་དག་བཞེད་པ་ཡིན། །བྱེད་པོ་མེད་ཅིང་ཟ་བ་མེད། །བསོད་ནམས་ཡོད་མིན་རྐྱེན་འབྱུང་བ། །བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་མ་སྐྱེས་ཤེས། །ཚིག་གི་དབང་པོ་ཁྱེད་ཀྱིས་གསུངས། །ཞེས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་ལ་ལས་དང་འབྲས་བུ་འབྲེལ་པ་མི་འགལ་བ་ཡང་ཡིན་ལ། རང་བཞིན་མེད་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་མཐོང་བའི་ཆོས་མི་འགལ་བ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་ཡབ་དང་སྲས་མཇལ་བ་ལས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཅི་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་དུ་བྱིས་བ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཐོས་པ་དང་མི་ལྡན་པ་ཡང་མིག་གིས་གཟུགས་མཐོང་ན་བཏང་སྙོམས་སུ་འགྱུར་བ་རྣམས་ལ་ཡང་མངོན་པར་ཞེན་པར་འགྱུར་ཏེ། མངོན་པར་ཞེན་ནས་ཤིན་ཏུ་རྨོངས་པར་འགྱུར་རོ། །ཤིན་ཏུ་རྨོངས་ནས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་འགྱུར་རོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ནས་གཏི་མུག་ལས་བྱུང་བའི་ལས་ལུས་ཀྱིས་ནི་རྣམ་པ་གསུམ། ངག་གིས་རྣམ་པ་བཞི། ཡིད་ཀྱིས་རྣམ་པ་གསུམ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དེ། ལས་མངོན་པར་འདུ་བྱས་ན་དེ་ཡང་ཐོག་མ་ཉིད་ནས་ཟད་ཅིང་འགགས་ལ་བྲལ་ཞིང་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། ཤར་ཕྱོ
Chinese
由于一切分别念都断绝的缘故，稍微的生和灭，以及具有我和因果，以及无我都不存在。如果进行分别观察，业和果也不存在。这个世界和另一个世界也丝毫不存在，因为是分别念变现的缘故。因此，这一切都和影像一样，没有自性，却说生和灭，因和果，具有我和无我，常和无常。如同梦境一样，业和作者，以及它的果报受用者，这个世界和另一个世界，善趣和恶趣的去处也是如此，因为没有舍弃分别念的缘故。因此，一切都安住于善，将要宣说的，像那样灭亡是不存在的。事物也不存在，因此，这些有情众生，恒常不生不灭。有情众生如同梦境，如同水中的树木一样没有心要。像这样等等也是宣说的，从作者的自主中，您在名言中宣说。互相观待而成立的，那两个都是您所赞同的。没有作者，也没有食者，没有福德，只是因缘生起。依靠而生起，了知不生。您宣说了词语的自在。如此。如果一切法都是无我的话，那么业和果的关联也不会相违，也是没有自性的。如同所见之法不相违一样。像那样也是从父子相见中宣说的。如是说，世尊开示说：大国王，同样，没有听闻的凡夫俗子，如果眼睛看到色法，对于变成中庸的人们也会显现执着，显现执着后会变得非常愚痴，非常愚痴后会完全烦恼，完全烦恼后，从愚痴产生的业，身体造作三种，语言造作四种，心意造作三种，如果造作业，那么它也从最初就耗尽、灭尽、分离和变异，东方。
English
Because all conceptualizations are completely ceased, there is not even a little arising and ceasing, and cause and effect with self, and no-self do not exist. If one analyzes, there is no action and result. This world and the other world do not exist at all, because they are emanated by conceptualization. Therefore, all of this is like an image, without inherent existence, yet it is said to arise and cease, cause and effect, with self and without self, permanent and impermanent. Like a dream, action and the doer, and the enjoyer of its result, this world and the other world, the happy realms and the places of going to the bad realms are also like that, because the conceptualizations have not been abandoned. Therefore, everything abides well, what will be explained, like that cessation does not exist. Things also do not exist, therefore, all these sentient beings are always unborn and unceasing. Sentient beings are like a dream, like a tree in the water, without essence. Like this and so on is also said, from the autonomy of the doer, you speak in name. What is established in mutual dependence, those two are what you approve. There is no doer and no eater, there is no merit, only causes arise. Knowing that what arises in dependence is unborn. You spoke of the power of words. Thus. If all dharmas are without self, then the connection between action and result is not contradictory, and it is also without inherent existence. Just as the seen dharma is not contradictory. Likewise, it is also taught from the meeting of father and son. As it is said, the Blessed One said: Great King, similarly, ordinary people who have not heard, if the eye sees form, even those who become neutral will become manifestly attached, and after becoming manifestly attached, they will become very foolish, and after becoming very foolish, they will become completely afflicted, and after becoming completely afflicted, the actions arising from ignorance, the body performs three kinds, the speech performs four kinds, the mind performs three kinds, if action is performed, then it also from the very beginning is exhausted, ceased, separated and transformed, the east.