Tibetan
སུངས་ཏེ། གང་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་དེ་དོན་དམ་པའམ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མེད་པར་འགྱུར། དེ་ལ་གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་ན་དེའི་ཚེ་འདི་ནི་བདག་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དོན་དམ་པ་ལ་དཔྱད་པ་འཇུག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པས་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ། ཇི་ལྟར་མཐོང་ཐོས་ཤེས་པ་ཀུན། །འདིར་ནི་དགག་པ་བྱ་མིན་ཏེ། །ཞེས་སོ། །ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་ཞེས་མིག་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པས་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་ཡིན་ལ། ཐོས་པ་ཞེས་པ་ནི་གང་ཟག་གཞན་ལས་དང་ལུང་ལས་སོ། །ཤེས་པ་ཞེས་པ་ནི་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ངེས་པའོ། །དེ་ཉིད་འདིར་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ལ་བརྟེན་ཏེ་དགག་པར་བྱ་མིན་ཞེས་པ་མི་བཟློག་པའོ། །གང་ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ན་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་དེ་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་མ་དཔྱད་པའི་ངོ་བོ་ཁས་བླངས་ནས་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་ཡིན་ཏེ་དོན་དམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཤེས་པའི་རིག་པ་མེད་པས་དོན་རྟོགས་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་ཅེས་པའི་ཉེས་པ་དོན་དམ་པའི་ཕྱོགས་སྨྲ་བ་ལ་འདིར་གླགས་མི་རྙེད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་དེ་བཞིན་དུ་ཁས་ལེན་པ་ན་དེ་ཁོ་ན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་འགགས་ཤེ་ན། འདིར་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བདེན་པ་ནི་དོན་ དམ་པ་ཡིན་ཏེ་རྟོགས་པས་སྒྲོ་བཏགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཞེས་པའི་དོན་ནི་སླར་གྱི་དོན་ཏོ། །དེ་ཡང་འདིར་སྤྱོད་པའམ་གྲུབ་མཐའ་བཟློག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཞེས་ཏེ། འདི་ནི་རྒྱུའི་ཚིག་ཡིན་ལ། གང་གི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་སྟེ་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་བརྟགས་པས་གཞག་པ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་འཁོར་བ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་འཇིག་རྟེན་དང༌། །ལྟ་གནས་སྲེད་པའང་དེ་དག་ཉིད། །ཅེས་པའི་ཚིག་ལས་དེ་ལྟར་བདེན་པར་རྟོགས་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདིར་ནི་བདེན་པ་མ་ཡིན་པའི་འདོགས་པ་རྟོགས་པའི་མངོན་པར་ཞེན་པ་དགག་པ་ཙམ་བཞེད་པ་ཡིན་ལ། དངོས་པོ་ཅུང་ཟད་གཅིག་ནི་འདིར་དགག་པ་མ་ཡིན་ནོ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ན་རང་རིག་པའི་ཤེས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་བྱ་རྟོགས་བྱེད་རྣམ་པའི་སེམས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གཟིགས་པ་མེད། །གང་དུ་རྟོགས་དང་རྟོགས་བྱེད་པ། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཡོད་མི
Chinese
如是说，凡所见等名言皆灭，此为胜义谛灭，抑或世俗谛灭？若言胜义谛灭，则非我所欲，因世俗谛中无有胜义谛之观察。然若依世间共许，则如云：如所见闻知，于此不应遮。如所见者，谓眼等识现量所见。闻者，谓从他人及教典所闻。知者，谓从具三相之因所生之比量所决定者。彼等依于一切名言，于此不应遮止，是不可逆转之义。凡世间极负盛名者，即如是承许未经观察之自性，乃世间共许，而非胜义谛。故以无有能知之智，则无有证悟等过失，于胜义谛派而言，于此无隙可乘。若如是承许，则彼究竟如何止息耶？此处宣说痛苦等，真实乃是胜义谛，亦非由分别假立，此乃重述之义。又，此处应遮止行持或宗派，应予驳斥。何以故？谓痛苦之，此乃因之语，以其为痛苦之因故。近取蕴等，以有无等观察而安立，能生起之因即是轮回。如云：痛苦集起世间与，见处贪欲亦彼等。从彼等之语中，如是真实了知乃是痛苦之因。是故，此处唯是欲遮止于非真实之增益所生之执着，而于少分事物，此处并非遮止。是故，如是则少分之自证识亦不应理，谓：所知能知相之心，如来未曾见。何处有所知与能知，于彼无有菩提心。
English
Thus it is said that all terms such as what is seen will cease. Is this cessation in the ultimate sense or in the conventional sense? If it is said that it ceases in the ultimate sense, then this is not what I want, because there is no investigation of the ultimate truth in the conventional truth. However, if it is according to worldly fame, then it is said: "All that is seen, heard, and known should not be refuted here." As for what is seen, it is what is directly seen by the consciousness of the eye and so on. Hearing is what is heard from other people and scriptures. Knowing is what is determined by inference arising from the three aspects of the reason. These should not be refuted here based on all terms, which is the meaning of irreversibility. Whatever is very famous in the world, it is admitted that its nature has not been examined, and it is famous in the world, but it is not the ultimate truth. Therefore, the fault of saying that there is no understanding of meaning because there is no knowledge of consciousness cannot be found here for those who speak of the ultimate truth. If it is admitted as it is, then how does it stop? Here, suffering and so on are spoken of. Truth is the ultimate truth, and it is not fabricated by discrimination, which is the meaning of repetition. Moreover, here, the practice or philosophical view should be reversed, and it should be refuted. Why? Because of suffering, this is the word of cause, because it is the cause of suffering. The aggregates of close grasping, established by examining existence and non-existence, etc., the cause of entering is samsara. As it is said: "Suffering arises from the world, and the place of view and desire are also those." From those words, understanding it as true is the cause of suffering. Therefore, here, it is only intended to refute the attachment arising from the imputation of untruth, and a small part of things is not refuted here. Therefore, in this way, even a small amount of self-awareness is not reasonable, saying: "The mind of the object of knowledge and the subject of knowledge, the Tathagata has not seen. Where there is the object of knowledge and the subject of knowledge, there is no Bodhicitta.
Tibetan
ན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གང་དེར་ཅུང་ཟད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སེམས་ཙམ་ཉིད་དུ་ཡོད་པར་གསུངས་པ་དེ་ཕུང་པོ་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་དྲང་བའི་དོན་ཉིད་ཡིན་པར་བཤད་པར་འགྱུར་རོ། །ད་ནི་ཞར་ལ་བྱུང་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱས་ནས། སྐབས་སུ་བབ་པ་ལ་སྦྱར་བའི་ཕྱིར། སེམས་ལས་སྒྱུ་མ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདི་ལྟར་སེམས་ལས་སྒྱུ་མ་གཞན་ཡིན་པར་འགྱུར་བའམ། གཞན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བའམ། གཉི་གའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའམ། གཉི་གའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བརྟག་པ་བཞིའོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་ཕྱོགས་དང་པོ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ལས་གཞན་ཁས་ལེན་ན་ཡང་འགྲོ་བ་སེམས་ཙམ་དུ་འདོད་པའི་གྲུབ་མཐའ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པ་ལ་ཡང་གང་གི་ཚེ། ཁྱོད་ལ་སྒྱུ་མ་ཉིད་མེད་ན། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེས་པ་ཡོད་དོ། །རྣམ་པ་གསུམ་པ་ཡང་མི་འཐད་དོ། །གཅིག་ལ་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་བརྟག་པ་བཞི་པ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ལ། དེ་ཉེ་ བར་བཟུང་ནས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སེམས་ལས་སྒྱུ་མ་གཞན་མིན་ཞིང༌། །ཞེས་པས་གཞན་ཉིད་འགེགས་སོ། །འོ་ན་གཞན་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཞན་མིན་པར་ཡང་མི་རྟག་ན། །ཞེས་ཏེ། དེ་ཉིད་ཡིན་པའང་འགེགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་ན་གཉི་ག་བཀག་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོག་ཅིང་རྣམ་པ་གཞན་བྱེད་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་སྤངས་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་གཅིག་བཀག་པ་གཅིག་བསྒྲུབ་པ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་དག་གཅིག་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་བརྟག་པ་བཞི་པ་ཡང་མི་འཐད་དོ། །ཡང་དངོས་ན་ཞེས་ཏེ་གལ་ཏེ་སྒྱུ་མ་དེ་དངོས་པོ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་དེ་གཞན་མིན་ཏེ་སེམས་ལས་གཞན་དུ་མི་འགྱུར། འོན་ཏེ་གལ་ཏེ་གཞན་མིན་ཞེ་ན། སེམས་ཉིད་སྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་དངོས་པོར་མེད་དེ། དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལ་སྟེ་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་འབའ་ཞིག་ཡིན་པ་ཞེས་པ་འདི་ཉིད་འོངས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་ཚེ་ཁྱོད་ལ་སྒྱུ་མ་ཉིད། །མེད་ན་དེ་ཚེ་ཅི་ཞིག་དམིགས། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་སྐབས་སུ་བབ་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་བྱ་བསྒྲུབས་ནས་མཇུག་བསྡུ་བའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་སྒྱུ་མ་ཡོད་མིན་ཡང༌། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དམིགས་པར་བྱ་བའི་སྒྱུ་མ་གླང་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་དངོས་པོ་མེད་པའམ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་ཡང་ཇི་ལྟར་བལྟ་བྱ་སྟེ་མཐོང་བའི་ཡུལ་སྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ལྟར་དེ
Chinese
那，如是说。其中稍微地，世尊所说的唯是心而已，如同蕴和处等一样，将被解释为真实的意义。现在顺便将发生的事情完全做完，为了与当前的情况相联系，说了“心即幻化”等。像这样，幻化是从心中产生的，是与心相异的吗？还是与心不异的吗？还是二者的自性？还是非二者的自性？这是四种考察。其中，暂时第一种情况是不成立的，如果承认幻化与心相异，那么就与认为一切有情唯是心的宗义相违背。对于第二种分别念，当“你没有幻化时”等所显示的过失是存在的。第三种情况也是不合理的，因为在一个事物上不可能存在相互矛盾的性质。如果说是第四种考察，那也是没有关联的。应该接近地把握它并加以阐述，即“心即幻化非他者”，以此遮止了他性。如果说，那么也是非他者吗？“非他亦非常”，即遮止了即是它本身。这样如果认为是否定了二者的方面，并进行其他的分别，那也是不合道理的。因为具有相互排斥的性质，如果不是否定一个就成立另一个，那是不可能发生的。因为这些在一个事物上是不可能存在的，所以第四种考察也是不合理的。又，如果说，如果幻化是实有，那么怎么会不是他者呢？即怎么会不是与心相异的呢？如果说不是他者，那么心本身就是幻化，那时就不是实有，因为对于不是真实存在的事物来说，它是它的自性。这正是“唯是心”的含义，即“何时你无幻，彼时何所缘”所说的。现在为了完成当前要证实的任务并作总结，说了“如何幻有亦非有”等。如同所缘的幻化大象等一样，是不存在实体的，或者是不存在的自性。像那样，又如何是所观待的呢？即如同所见的对境是幻化一样，那
English
That is what was said. There, the Blessed One's statement that it is only mind will be explained as the true meaning, just like the aggregates and sense bases. Now, having completely finished what has arisen incidentally, in order to relate it to the present situation, it is said, "Mind is like illusion," and so on. Like this, is illusion, which arises from the mind, different from the mind? Or is it not different from the mind? Or is it the nature of both? Or is it not the nature of both? These are the four examinations. Among them, for the moment, the first case is not valid, because if one admits that illusion is different from the mind, then it will contradict the tenet that all beings are only mind. For the second discrimination, when "If you have no illusion" and so on, the fault of what is shown exists. The third case is also not reasonable, because mutually contradictory qualities cannot exist in one thing. If it is said to be the fourth examination, that is also not relevant. It should be closely grasped and explained, that is, "Mind is illusion, not other," thus preventing otherness. If it is said, then is it also not other? "Not other is also not constant," that is, it also prevents being itself. Thus, if one thinks that it is the side of denying both, and makes other distinctions, that is also not reasonable. Because having mutually exclusive qualities, if it is not that denying one establishes the other, it is impossible for it to happen. Because these cannot exist in one thing, the fourth examination is also not reasonable. Also, if it is said, if illusion is real, then how can it not be other? That is, how can it not be different from the mind? If it is said that it is not other, then the mind itself is illusion, and at that time it is not real, because for something that is not truly existent, it is its nature. This is exactly the meaning of "only mind," that is, what is said in "When you have no illusion, then what is the object?" Now, in order to complete the task of proving what is currently to be proven and to conclude, it is said, "How can illusion be existent and also non-existent?" and so on. Like the illusion of an elephant, etc., which is to be the object of focus, it is without substance or is of the nature of non-existence. Like that, how is it to be looked at? That is, just as the object of sight is illusion, that