Tibetan
་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་བྱི་བས་ཟ་བཞིན་པ་ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ། འདུན་པའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་སྦྲང་རྩིའི་ཐིགས་པ་ལྷུང་བ་རོ་མྱངས་པས་སེམས་རྟོན་པ་ཡང་བདག་ཉིད་བདེ་བར་སེམས་ཀྱི་བདེ་བ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་བྱ་རོག་ཞིག་གླང་པོ་ཆེའི་ཐེད་དུ་ཞུགས་པ་དང༌། ལྷས་ཆར་ཕབ་པས་ཐེད་དེ་ཆུ་བོ་ཆེན་པོས་གཡེངས་ཤིང༌། དེ་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་ཤི་བར་གྱུར་ལ། མནོག་ཆུང་བ་དང་ཉེས་དམིགས་ཆེ་བ་དེ་བཞིན་དུ་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཡུལ་གྱི་བདེ་བའི་རོ་མྱང་བའི་ཐེད་དུ་ཞུགས་ཤིང༌། དེའི་ཉེས་དམིགས་མ་མཐོང་ བ་རྣམས་ཀྱང་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོར་འཆི་བར་འགྱུར་རོ། །འདིར་བཤད་པ། གང་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་གང་དེར། །འགྱུར་ན་དེ་སྡུག་བསྔལ་འགེབས་ན། །དེ་རང་བཞིན་གྱིས་གང་མེད་པ། །དེ་ཡིས་སྡུག་བསྔལ་ཇི་ལྟར་སྒྲིབ། །འདིར་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ན་འདིར་ཉེ་བར་བསྟན་པས་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ། ཉི་ཚན་དྲོའོ་ཞེས་སྨྲ་བའི་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ནི་མཛེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ཁྱོད་སྡུག་ཆགས་བྲལ་མེད་དོ་ཞེས། །སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་བསྟན་བྱ་དེས། །ངེས་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་ཀྱི། །གཏི་མུག་ཀུན་གྱི་ཐ་མར་གསུངས། །འདིར་བསྟན་པར་མི་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ལུས་འདི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ཡང་གཏི་མུག་གིས་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོས་དེའི་རང་བཞིན་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མི་རྟོག་པ་དེའི་ཕྱིར། ཁྱོད་ལ་ལུས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཉེ་བར་བསྟན་པར་བྱ་དགོས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་དེ་ཉིད་ལ་གནས་བཞིན་དུ་ཡང་དེ་ཉིད་མི་མཐོང་བ་དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདི་སྐད་དུ། ཆེ་ཞེ་འདི་ནི་སྒྲིབ་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་སྟེ། གང་འདི་མ་རིག་པའི་སྒྲིབ་པའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །བོང་མཇུག་ནས་འཛིན་པ་བཟློག་པ་བཞིན་ནོ། །གླ་བྲན་ཁ་ཅིག་གིས་གླ་བླངས་ཏེ་ལས་ཕྱེད་བྱས་ནས་བོར་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ལ་མས་གང་འཛིན་པ་དེ་ལེགས་པར་འཛིན་པར་བྱོས་ཤིག་ཅེས་སྨྲས་པ་དང༌། དེས་ནམ་ཞིག་གི་ཚེ་བོང་མཇུག་ནས་གཟུང་ལ། དེས་བརྡེགས་སུ་ཟིན་ཀྱང༌། ཐམས་ཅད་ལ་ལེགས་པར་གཟུང་བར་བྱའོ་ཞེས་མི་གཏོང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡིད་བྱུང་བར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་སྐྱེ་བོ་གཏི་མུག་གིས་གཟུང་བ་ལ་སློབ་པར་མཛད་དོ། །འདིར་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ལུས་མི་རྟག་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི
Chinese
被成熟的鼠所啃食的美好地方，渴望的贪欲的蜂蜜滴落，品尝其味而心生依赖，即使自我感觉舒适，心中也丝毫没有安乐。又如一只乌鸦落入大象的足迹中，天降大雨，足迹被大水淹没，乌鸦也因此而死去。同样，微小的利益和巨大的过患，就像凡夫俗子沉溺于世俗安乐的足迹中，那些没有看到过患的人，也将在轮回的苦海中死去。这里说道：如果自性中存在，那么它会掩盖痛苦；如果自性中不存在，它又如何掩盖痛苦呢？这里说道：如果痛苦是自性成立的，那么在这里进行指示又有什么必要呢？说“太阳是热的”这样的指示是不美妙的。应当说：你没有对痛苦的贪恋和解脱，这样的指示，是佛陀所说的愚痴的极致。这里不是说不应该指示，而是因为这个身体是痛苦的自性，但由于愚痴，凡夫俗子不能如实地认识它的自性，因此，必须指示说：你对这个具有痛苦自性的身体，没有贪恋和解脱。因为这个痛苦存在于自身之中，却不能被看到，所以世尊说：‘这是遮蔽中最殊胜的，即无明的遮蔽。’就像抓住驴子的尾巴反而被摔倒一样。有些佣人领了工钱，工作做了一半就放弃了。母亲对他说：‘抓住你应该抓住的东西。’于是，有一次他抓住了驴子的尾巴，即使被驴踢了，也坚持不放手，认为应该好好抓住一切。同样，世尊也教导人们对痛苦感到厌离，从而教导那些被愚痴抓住的人。这里说道：如果身体确实是无常的，
English
In a delightful place being eaten by a ripened rat, as drops of honey from desirous craving fall, the mind relies on tasting them, and even though one feels comfortable, there is not even a little happiness in the mind. Moreover, just as a crow enters the footprint of an elephant, and when rain falls, that footprint is flooded by a great river, and the crow dies there, similarly, small gains and great faults are like childish ordinary people entering the footprint of tasting the pleasures of the world, and those who do not see the faults will also die in the great ocean of samsara. Here it is said: Since whatever is by its nature, if it changes, it covers suffering, but if it is not by its nature, how can it obscure suffering? Here it is said: If suffering were established by its own nature, what need would there be for pointing it out here? To say "the sun is hot" is not a beautiful indication. It should be said: You do not have detachment from suffering, this is what the Thus-gone Ones say is the ultimate of all obscurations. It is not that it should not be pointed out here, but because this body is the nature of suffering, but due to ignorance, ordinary people do not understand its true nature as it is, therefore, it is necessary to point out that you do not have attachment to and detachment from the nature of suffering. Because this dwells in that itself, but that itself is not seen, therefore the Bhagavan said this: "This is the best of all obscurations, which is the obscuration of ignorance." It is like being thrown from holding onto the tail of a donkey. Some hired servants took wages and abandoned half the work. The mother said to him, "Hold well what you hold." Then, one time he grabbed the donkey's tail, and even though he was kicked by it, he did not let go, thinking that everything should be held well. Similarly, the Bhagavan also teaches people to become disgusted with suffering, thus teaching those who are grasped by ignorance. Here it is said: If the body is indeed impermanent,