Tibetan
་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་གོ །བཅོམ་ལྡན་འདས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་བཏང་སྙོམས་སུ་ལྟུང་ངོ༌། །བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཁོར་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་སྐྲག་ན་ནི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ལགས་པར་ལྟུང་ངོ༌། །སྤྱོད་ཡུལ་མ་ལགས་པར་ལྟུང་ན་ཕྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མི་བགྱིད་དོ། དེས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་དགོད་པར་མི་ནུས་ཤིང༌། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཉེ་བར་འཚོ་བར་མི་འགྱུར་ལགས་སོ། །ཡང་དེའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ལགས་པ་གང་ཞེ་ན་གང་དི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་དགའ་བ་ཉིད་དང༌། སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བ་བཏང་སྙོམས་པའོ། །དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གང་ལགས་པ་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ལགས་སོ། །བཅོམ་ ལྡན་འདས་ཉན་ཐོས་རྣམས་ནི་འཁོར་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་སྐྲག་པར་འགྱུར་ལགས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་སླར་འཁོར་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་ལགས་སོ། །དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་གནས་པར་འགྱུར་བར་བགྱི་འཚལ་ལོ་ཞེས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། །སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་ལྷའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། འདུས་བྱས་ཀྱི་དོན་དགག་པ་བསྒོམ་པ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅོ་ལྔ་པའི་འགྲེལ་པའོ།། །། ད་ནི་ཐལ་ཟིན་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅོ་ལྔས་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པའི་དགོས་པ་དང༌། རྒོལ་བ་ངན་པའི་ལྷག་མ་སྤངས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་དྲུག་པ་རྩོམ་མོ། །རྒྱུ་འགའ་ཞིག་གིས་སྟོང་པ་ཡང༌། །སྟོང་པ་མིན་པ་ལྟ་བུར་སྣང། །རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །དེ་ནི་སོ་སོ་འགོག་པར་བྱེད། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ངེས་པར་མ་བྱས་པར་ནི་འགས་ཀྱང་འཁོར་བ་ལ་ཆགས་པ་སྤངས་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་དགའ་བ་བསྐྱེད་པར་མི་ནུས་སོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ཡང་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་དང་བདག་གི་བ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཞགས་པས་དབང་དུ་བྱས་པ་ཐོས་པ་དང་མི་ལྡན་པ་རྣམས་ཧ་ཅང་སྐྲག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་མཁས་པས་མི་སྙན་པ་གླེང་བ་ལ་མཁས་པའི་སྐྱེས་བུས་རྒྱལ་པོ་ལ་བཙུན་མོ་ཕངས་བ་ཤི་བའི་ཚུལ་གསོལ་བས་ཐུགས་བདེ་བ་བསྐྱེད་པ་བཞིན་དུ་རིགས་པ་འགའ་ཞིག་གིས་གཞུག་པར་བྱའོ། །བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་བདག་གིར་འཛིན་པའི་འཛིན་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱིས་ནི་དངོས་པོ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སྐད་ཅིག་མར་འཇིག་པ་མ་མཐོང་བས་འདུ་བྱེད་ཙམ་གྱི་རྒྱུན་གྱི་དོན་ཡང་དག་པར་མ་ངེས་པ་ལས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བའི་གེགས་སུ་འགྱུར་བ་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བྱས་ནས་ཕྱིར་འཇིལ་བར་བྱེད་པ་ན་འགྲོ་བ་མི་སྟོང་པ་ཁོ་ནར་རྟོགས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་དགག་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དང་པོ་བརྩོམས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། འདིར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བའི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་ལན་ཅིག་མ་ཡིན་པར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ན་དངོས་པོའི་རྣམ་པ་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཡང་རྒྱུ་འགའ་ཞིག་གིས་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པར་གང་དག་ལ་སྣང་བ་དེ་དག་གི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་འཛིན་པའི་རྒྱུ་དེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅོ་ལྔ་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འགོག་པར་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་དུ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དེ་རྣམས་བརྩམས་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྣམས་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནམ་འདི་ལྟར་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྨྲ་བ་པོ་ནི་རེ་ཞིག་ཁྱོད་ཡོད་ལ། རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་ཟློག་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡང་ཡོད་ཅིང་དོན་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པས་མཚམས་བྱས་པས་སྒྲའི་ཚོགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཅན་གྱི་ཚིག་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅོ་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཅན་འདི་ཡང་ཡོད་པས་སྨྲ་བ་པོ་དང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང༌། ཚིག་རྣམས་ཡོད་པ་ལས་དངོས་པོ་རྣམས་སྟོང་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་གྲུབ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཁྱོད་ཀྱི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་རྩོམ་པའི་ངལ་བའི་ཚོགས་དོན་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། གང་ཚེ་སྨྲ་བ་བརྗོད་བྱ་ནའང༌། །དེའི་ཚེ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱར་མི་རུང་ངོ༌། །འང་གི་སྒྲ་ནི་ཚིག་བསྡུ་བའི་དོན་དུའོ། །གང་གི་ཚེ་ཁྱོད་སྨྲ་བ་པོ་ཡོད་ཅིང༌། བརྗོད་པར་བྱ་བ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅོ་ལྔས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་དོན་ཡོད་ལ་ཁྱོད་ཀྱི་ཚིག་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡོད་པ་དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པོ། །མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་དོན་གང་གི་ཡང་སྨྲ་བ་པོར་མི་རིགས་ཤིང༌། དེའི་ཚེ་ཚིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ་དེའི་ཚིག་གིས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་དོན་ཡང་མེད་ན་འདི་གསུམ་ནི་ཡོད་པ་ཡང་ཡིན་པས་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་དང་བཅས་པ
Chinese
是随顺众生的行境。世尊，具有寂灭行境的菩萨则会堕入舍弃。（世尊）如果菩萨畏惧轮回的行境，那就会堕入非行境。堕入非行境，之后就不会做众生的利益。因此，不能取悦如来的行境，也不会成为一切众生的近处生活。另外，什么是非行境呢？就是喜好声闻和独觉的地位，以及对于成熟众生之事感到舍弃。那是什么缘故呢？世尊，声闻们的行境，不是菩萨的行境。世尊，声闻们会畏惧轮回的行境，而菩萨们则会再次完全执持无量的轮回。对此，世尊，菩萨应当安住于行境之中，请您广说。导师圣天面前所著的《菩萨瑜伽行四百论》的注释中，名为“遮遣有为之义的修习之显示”的第十五品注释完毕。 现在，以已结束的第十五品圆满了论著的事业之后，为了显示论著的必要以及舍弃恶劣论者的残余，而造作第十六品。以若干因缘而空性，却显现为非空性一般。以一切品，那会各自遮止。如果没有如实确定空性的意义，那么谁也不能舍弃对轮回的贪著，而生起对寂灭的欢喜。一切法自性空性，又被对一切行者和我所的显着执着之索所控制，不具足听闻者极度恐惧，因此，智者说不悦耳之语，如同智者向国王禀告爱妃去世的情况，从而生起内心安乐一样，以若干道理……
English
follows the conduct of sentient beings. World Honored One, a Bodhisattva with the conduct of Nirvana will fall into abandonment. World Honored One, if a Bodhisattva is afraid of the realm of Samsara, then he will fall into a non-realm. If he falls into a non-realm, then he will not do the benefit of sentient beings later. Therefore, he cannot please the realm of the Tathagata, nor will he become the near life of all sentient beings. Also, what is the non-realm? It is the joy in the position of the Hearers and Solitary Buddhas, and the abandonment of the matter of maturing sentient beings. What is the reason for this? World Honored One, the realm of the Hearers is not the realm of the Bodhisattva. World Honored One, the Hearers will be afraid of the realm of Samsara, but the Bodhisattvas will again completely hold the immeasurable Samsara. Therefore, World Honored One, the Bodhisattva should abide in the realm, please speak extensively. In the commentary on the Four Hundred Verses on the Yogic Practice of a Bodhisattva by the teacher Arya Deva, the commentary on the fifteenth chapter called "The Display of the Practice of Refuting the Meaning of the Conditioned" is completed. Now, after the work of the treatise has been completed with the already finished fifteenth chapter, in order to show the necessity of writing the treatise and to abandon the remnants of the bad debaters, the sixteenth chapter is composed. Emptiness by some causes, but appears as if it were non-empty. With all chapters, that will be individually prevented. If the meaning of emptiness is not determined as it is, then no one can abandon attachment to Samsara and generate joy in Nirvana. All dharmas are empty by nature, and those who are controlled by the rope of manifest attachment to all travelers and to self, who do not possess hearing, are extremely frightened, therefore, the wise speak unpleasant words, just as the wise man reports to the king the death of his beloved concubine, thereby generating inner peace, with some reason...
Chinese
应当附加这些内容。由于执着于“我”和“我的”的颠倒的世界，没有看到事物无常的本性，刹那间消逝，因此对于仅仅是组合的延续的意义没有正确地确定，从而成为观察空性的障碍，确定为恒常，并向外倾斜，因此仅仅理解为众生不空。因此，为了驳斥认为其非空性的观点，开始了第一个辩论，等等。 在这里，空性的意义就是远离自性的意义，这已经不止一次地说明了。因此，如果事物的形态远离自性，但对于某些人来说，显现为并非空性，那么所有这十五个辩论都将阻止那些认为事物存在的根源。如果为了这样的意义而创作了这些辩论，那么，难道不是因此而证明了事物并非空性吗？例如，这些辩论的作者暂时是你，并且存在着辩论所要表达的意义，即阻止非空性的原因的原因，并且由于卓越的意义所限定，具有声音集合的性质的这十五个辩论的自性也存在，由于作者、所表达的事物和词语的存在，事物并非空性得以成立。因此，为了表明你创作所有辩论的辛劳都是没有意义的，所以说道：何时有说者和所说，那时就不能称为空性。འང་这个词是用于总结词语的。何时有你这个说者，并且存在着要用十五个辩论来阐述的意义，并且你的词语也在极力证明空性的意义，那时一切事物都成立了。不存在的石女儿不适合作为任何意义的讲述者，那时词语也不存在，并且词语所要表达的意义也不存在，而这三者是存在的，因此事物具有自性。
English
These contents should be added. Because the inverted world clings to "I" and "mine," it does not see the impermanent nature of things, vanishing in an instant. Therefore, it does not correctly ascertain the meaning of the mere continuation of aggregates, which becomes an obstacle to viewing emptiness. It determines it as permanent and leans outward, thus understanding only that sentient beings are not empty. Therefore, in order to refute the view that it is non-empty, the first debate was initiated, and so on. Here, the meaning of emptiness is the meaning of being devoid of inherent existence, which has been explained more than once. Therefore, if the form of things is devoid of inherent existence, but for some people, it appears as non-empty, then all these fifteen debates will prevent the cause of clinging to the existence of those things. If these debates were composed for such a meaning, then wouldn't it prove that things are not empty? For example, the author of these debates is temporarily you, and there exists the meaning to be expressed by the debate, which is the cause of preventing the cause of non-emptiness, and the nature of these fifteen debates, which have the nature of a collection of sounds limited by excellent meaning, also exists. Because of the existence of the author, the object to be expressed, and the words, it is established that things are not empty. Therefore, in order to show that all your efforts in composing the debates are meaningless, it is said: When there is a speaker and something to be spoken, it cannot be called emptiness. The word འང་ is used to summarize the words. When there is you, the speaker, and there exists the meaning to be explained by the fifteen debates, and your words also strongly prove the meaning of emptiness, then all things are established. The non-existent son of a barren woman is not suitable as a speaker of any meaning, and at that time, words do not exist, and the meaning to be expressed by the words does not exist, but these three exist, therefore things have inherent existence.
Tibetan
་ཉིད་དུ་གྲུབ་པོ། །བཤད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་རིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ལས་ཤེ་ན་འདི་ལྟར། གང་ཞིག་བརྟེན་ནས་ཀུན་འབྱུང་བ། །དེ་ནི་གསུམ་ལའང་ཡོད་མ་ཡིན། །རང་བཞིན་བྱ་བ་ནི་ཚིག་གི་ལྷག་མའོ། །འདི་ན་སྨྲ་བ་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཁོ་བོ་ཅག་གི་ལྟར་ན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཡིན་དང་སྨྲ་བ་པོ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་སྟེ། ཚིག་དང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་སྨྲ་བ་པོར་འདོགས་ཀྱི་མི་སྨྲ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ ཚེ་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་སྨྲ་བ་པོ་ལ་སྨྲ་བའི་རང་བཞིན་མེད་ལ་ཚིག་དང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་ཡང་སྨྲ་བ་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡོད་ན་ནི་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྨྲ་བ་པོའི་རང་བཞིན་རང་ངམ་དེ་ལ་མེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡང་སྨྲ་བ་པོ་དང་ཚིག་ལ་བརྟེན་ནས་གདགས་ཀྱི། རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ཚིག་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་གསུམ་པོ་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་ནི་གསུམ་ཆར་ལ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་སྨྲ་བ་པོ་དང༌། བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་ཚིག་རྣམས་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །འདིར་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་འདི་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དབང་པོ་དང་དོན་དག་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པས་འགྲོ་བ་བོང་བུའི་རྭ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་ན། དབང་པོ་དང་དོན་བདེན་པའི་ངོ་བོ་འདི་ཡོད་པ་ཡང་ཡིན་པས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་དང་བཅས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་སྟོང་པའི་ཉེས་པ་ཡིས། །སྟོང་པ་མ་ཡིན་འགྲུབ་འགྱུར་ན། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་དེ་ལས་བཟློག་པའི་སྒོ་ནས་ཁྱོད་ལ། མི་སྟོང་ཉེས་པས་སྟོང་པ་ནི། །ཅི་སྟེ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་འགྲོ་བ་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ན་ནི་དེའི་ཚེ་འགྲོ་བ་ལྡོག་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པའི་ཕྱིར་རྟག་པར་འགྱུར་ཞིང་མ་སྐྱེས་པ་དང་མི་འགག་པར་འགྱུར་ན་དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་བརྟེན་ནས་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པའི་ཉེས་པས་ཁྱོད་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་འགྲུབ་པར་ཅི་སྟེ་མི་འགྱུར། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྨྲ་བ་བསལ་བ་ཙམ་གྱིས་རང་གི་ཕྱོགས་འགྲུབ་པར་རིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་གཞན་ཁས་བླངས་པའི་རྒོལ་བས་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར། གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ནི་བཟློག་པ་དང༌། །རང་གི་ཕྱོགས་ནི་སྒྲུབ་པ་སྟེ། །གཉིས་བྱ་བ་ཞིག་ན་
Chinese
即成立。应说，此理亦非正理。何以故？如下：何者依赖而生起，彼于三者亦无有。自性之说是语之赘余。此处，何为说话者，依我等之见，亦是依缘起而安立为说话者，依赖语言和所说而安立为说话者，不说则非。何时如是，彼时说话者无有说话之自性，语言和所说亦无有说话者之自体。若有，则生即成无义。是故，说话者之自性，于自身或于彼皆无有，是故为空性。如是，所说亦依赖说话者和语言而安立，非自性，如是等语亦应与语言相合。是故，彼三者之自性，于三者皆无有，故说话者、所说和语言皆成立为自性空性，故无过失。此处说：若此一切皆为空性，则彼时诸根和对境皆无有，则有情将如驴之角，诸根和对境此真实之体性亦有，故一切事物皆唯具自性。对此应说：若以空性之过失，成立非空性，如是，以非空之过失，于汝，为何不能成立空性？若有情成为非空性，则彼时有情以不退转之自性而住，故将成常，且不生不灭，然亦非如是，以依赖而缘故。如是，以非空性之过失，于汝，为何不能成立空性之义？仅以破除说空性，亦非能成立自方之理。立他宗之论者，定当无疑地，反驳他宗，成立自宗，二者皆应作。
English
it is established. It should be said that this reasoning is also not correct. Why? As follows: Whatever arises dependently, that is not present in any of the three. The statement of self-nature is superfluous. Here, whoever is the speaker, according to our view, is also dependently arisen and established as a speaker, relying on language and what is said to be established as a speaker, and not if not speaking. When it is like that, at that time the speaker does not have the nature of speaking, and language and what is said also do not have the self-nature of the speaker. If it exists, then birth becomes meaningless. Therefore, the nature of the speaker does not exist in himself or in that, therefore it is emptiness. Likewise, what is said is also established depending on the speaker and language, not by self-nature, and such words should also be combined with language. Therefore, the nature of those three is not present in any of the three, so the speaker, what is said, and language are all established as emptiness of self-nature, so there is no fault. Here it is said: If all this is emptiness, then at that time the senses and objects are all non-existent, then sentient beings will be like a donkey's horn, and the true nature of the senses and objects also exists, so all things are only with self-nature. To this it should be said: If by the fault of emptiness, non-emptiness is established, then in this way, by the fault of non-emptiness, why can't emptiness be established for you? If sentient beings become non-empty, then at that time sentient beings will abide by the nature of non-reversal, so they will become permanent, and will not be born or cease, but it is not like that either, because of dependence. In this way, by the fault of non-emptiness, why can't the meaning of emptiness be established for you? It is also not reasonable to establish one's own side merely by refuting the saying of emptiness. The proponent who accepts another's position must undoubtedly refute the other's position and establish his own position, both of which should be done.