Tibetan
་འདོད། །ཉེར་ལེན་ལས་ཡིན་འདི་ནི་བྱེད་པོའང་ཡིན། །དངོས་ཡོད་མིན་ཕྱིར་འདི་ནི་བརྟན་མིན་ཞིང༌། །མི་བརྟན་ཉིད་མིན་འདི་ནི་སྐྱེ་འཇིག་མིན། །འདི་ལ་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡང༌། །ཡོད་མིན་དེ་ཉིད་དང་ནི་གཞན་ཉིད་མིན། །གང་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་འགྲོ་རྣམས་ངར་འཛིན་བློ། །རབ་ཏུ་འབྱུང་ཞིང་དེ་ཡི་གང་ཡིན་དེར། །ང་ཡིར་འཛིན་བློ་འབྱུང་བའི་བདག་དེ་ནི། །མ་བརྟགས་གྲགས་པར་གཏི་མུག་ལས་ཡིན་ནོ། །གང་ཕྱིར་བྱེད་པོ་མེད་ཅན་ལས་མེད་པ། །དེ་ཕྱིར་བདག་གི་བདག་མེད་པར་ཡོད་མིན། །དེ་ཕྱིར་བདག་དང་བདག་གི་སྟོང་ལྟ་ཞིང༌། །རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར། །བུམ་པ་སྣམ་བུ་རེ་ལྡེ་དམག་དང་ནགས་ཚལ་ཕྲེང་བ་ལྗོན་ཤིང་དང་།། ཁང་ཁྱིམ་ཤིང་རྟ་ཕྲན་དང་འགྲོན་གནས་ལ་སོགས་དངོས་རྣམས་གང་དག་དང༌། །དེ་བཞིན་གང་དག་སྒོ་ནས་སྐྱེ་འདིས་བསྙད་པ་དེ་རྣམས་རྟོགས་བྱ་སྟེ། །གང་ཕྱིར་ཐུབ་དབང་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལྷན་ཅིག་རྩོད་མི་མཛད་ཕྱིར་རོ། །ཡན་ལག་ཡོན་ཏན་འདོད་ཆགས་མཚན་ཉིད་དང་ནི་བུད་ཤིང་ལ་སོགས་དང༌། །ཡོན་ཏན་ཅན་ཡན་ལག་ཅན་ཆགས་དང་མཚན་གཞི་མེ་ལ་སོགས་དོན་དག །དེ་རྣམས་ཤིང་རྟའི་རྣམ་དཔྱད་བྱས་པས་རྣམ་བདུན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང༌། །དེ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པར་འཇིག་རྟེན་གྲགས་པའི་སྒོ་ནས་ཡོད་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་ཡིས་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྐྱེད་དེ་ལྟ་ན་དེ་རྒྱུ་ཡིན་ཞིང༌། །གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་མི་སྐྱེད་ན་ནི་དེ་མེད་རྒྱུ་མེད་ཅན་དུ་འགྱུར། །འབྲས་བུ་ཡང་ནི་རྒྱུ་ཡོད་གྱུར་ན་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །གང་ལས་གང་ཞིག་འགྱུར་བ་གང་ཞིག་ལས་སྔར་གང་ཞིག་འགྱུར་བ་སྨྲོས། །གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིས་ཕྲད་ནས་འབྲས་སྐྱེད་བྱེད་ན་དེ་ཡི་ཚེ། །དེ་དག་ནུས་པ་གཅིག་པས་སྐྱེད་བྱེད་འབྲས་བུ་ཐ་དད་མེད་འགྱུར་ཞིང༌། །སོ་སོར་ན་ནི་རྒྱུ་འདི་རྒྱུ་མིན་རྣམས་དང་ཁྱད་པར་མེད་འགྱུར་ལ། །གཉིས་པོ་འདི་དག་སྤངས་ནས་རྟོག་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །ཅི་སྟེ་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་མི་བྱེད་དེ་ཕྱིར་འབྲས། །ཞེས་བྱ་ཡོད་མིན་འབྲས་བྲལ་རྒྱུ་ནི་རྒྱུ་མེད་ཅན་འགྱུར་ཡོད་པའང་མིན། །གང་ཕྱིར་འདི་དག་གཉིས་ཆར་ཡང་ནི་སྒྱུ་མ་དང་འདྲ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །བདག་ལ་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱང་ཡོད། །སུན་འབྱིན་འདིས་སུན་དབྱུང་བྱ་ཕྲད་ནས་འབྱིན་ནམ་མ་ཕྲད་པར། །ཡིན་ཞེས་ཉེས་པ་འདིར་ནི་ཁྱོད་ལའང་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། །གང་ཚེ་དེ་སྐད་སྨྲ་ཞིང་
Chinese
欲求。 近取即是此之作者。 非实有故此非坚， 非不坚故此非生灭。 于此恒常等亦无， 非即彼性亦非异。 以何恒常有情我执心， 极生彼之为何于彼处， 生起我执心之我者， 未经观察显现由愚痴。 以何作者无有性无故， 是故我之我无性非有。 是故观我及我所空性， 瑜伽士彼即得解脱。 瓶衣帐幕军队与森林，花鬘树木与， 房屋车乘微尘与旅店，如是等物为何等， 如是何者由门生，此说彼等应了知， 以何能仁不与世间诤故。 支分功德贪欲自性与薪等， 有功德者有支分者贪与自性，火等义。 彼等以车之理分析，非有七相， 彼等异于此，由世间名言而有。 若以因能生，所生如是彼是因， 若不生果，则彼无，成无因性。 果亦若有因，则生故， 由何成何，由何先成何，说之。 若汝因和合而生果，彼时， 彼等能力一故，生果无差别， 若各别，则此因与非因等无差别， 舍此二者，他想亦无有。 若汝因不生果，是故果， 名为非有，离果之因，成无因性亦非有。 以何此等二者亦如幻，是故， 于我无过失，世间之事物亦有。 此能破以能破，和合而破或不合， 说是，此过失于汝亦非有耶？ 何时如是说。
English
Desire. That which is taken up is also the agent. Since it is not real, it is not permanent, Since it is not impermanent, it is not subject to arising and ceasing. In this, there is no such thing as permanence, etc., It is neither the same as that nor different. Why do sentient beings always have a mind of self-grasping? When it arises greatly, where is that which is? The self in which the mind of grasping at "I" arises, Is from ignorance, appearing without investigation. Since there is no such thing as an agent without a nature, Therefore, my self is not existent without self. Therefore, seeing the emptiness of self and what belongs to self, That yogi will become completely liberated. Pots, woolen cloth, screens, armies, forests, garlands, trees, and, Houses, carts, dust, and inns, and so on, whatever things there are, Likewise, whatever is said to arise from a door, those should be understood, Because the Able One does not contend with the world. Limbs, qualities, desire, nature, and firewood, etc., Those with qualities, those with limbs, desire, and nature, fire, etc., are the meanings. Those, analyzed by the reasoning of a chariot, are not sevenfold, Those are different from that, existing by worldly convention. If it is produced by a cause, then that which is produced is the cause, If it does not produce a result, then it is non-existent, becoming causeless. The result also, if it has a cause, then it arises, therefore, From what does what become, from what does what become earlier, tell me. If your cause produces a result by combining, then at that time, Since their abilities are one, the result produced is without difference, If they are separate, then this cause is no different from non-causes, Abandoning these two, there is no other thought. If your cause does not produce a result, therefore the result, Is called non-existent, the cause without a result becomes causeless and non-existent. Since both of these are like illusions, therefore, There is no fault in me, worldly things also exist. Does this refutation refute by combining or not combining? Saying "it is," does this fault not also apply to you? When one speaks like that.
Tibetan
རང་ཕྱོགས་ཁོ་ན་རྣམ་འཇོམས་པ། །དེ་ཚེ་ཁྱོད་ཀྱིས་སུན་དབྱུང་སུན་ནི་འབྱིན་པར་ནུས་མ་ཡིན། །གང་ཕྱིར་རང་གི་ཚིག་ལའང་ཐལ་བ་མཚུངས་པའི་ལྟག་ཆོད་ཀྱིས། །རིགས་པ་མེད་པར་དངོས་མཐའ་དག་ལ་སྐུར་འདེབས་དེ་ཡི་ཕྱིར། །ཁྱོད་ནི་སྐྱེ་བོ་དམ་པས་བཞེད་མི་འགྱུར་ཞིང་གང་གི་ཕྱིར། །ཁྱོད་ལ་རང་ཕྱོགས་མེད་པས་སུན་ཅི་ཕྱིན་དུ་རྒོལ་བའང་ཡིན། །སུན་འབྱིན་པས་སུན་དབྱུང་བྱ་མ་ཕྲད་སུན་ནི་འབྱིན་བྱེད་དམ། །འོན་ཏེ་ ཕྲད་ནས་ཡིན་ཞེས་སྨྲས་ཟིན་ཉེས་པ་འདིར་གང་ལ། །ངེས་པར་ཕྱོགས་ཡོད་དེ་ལ་འགྱུར་གྱི་བདག་ལ་ཕྱོགས་འདི་ནི། །ཡོད་པ་མིན་པས་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་འདི་ནི་སྲིད་མ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡོད་ཁྱད་པར་རྣམས། །གཟུགས་བརྙན་ལ་ཡང་གཟས་བཟུང་ལ་སོགས་རྣམས་ཚེ་མཐོང་འགྱུར་ལ། །ཉི་མ་དང་ནི་གཟུགས་བརྙན་རྣམ་པར་ཕྲད་དང་མ་ཕྲད་པར། །མི་རིགས་མོད་ཀྱི་བརྟེན་ནས་ཐ་སྙད་ཙམ་ཞིག་འབྱུང་འགྱུར་ཞིང༌། །མི་བདེན་བཞིན་དུའང་རང་གི་བྱད་བཞིན་མཛེས་པར་བསྒྲུབ་བྱའི་ཕྱིར། །དེ་ནི་ཡོད་པ་ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་འདིར་ཡང་ཤེས་རབ་གདོད། །སྦྱང་པར་བྱ་ལ་ནུས་པ་མཐོང་བར་འགྱུར་བའི་གཏན་ཚིགས་ནི། །འཐད་པ་དང་བྲལ་ལས་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་ཞེས་ཤེས་པར་བྱ། །གལ་ཏེ་རང་གི་བསྒྲུབ་བྱ་གོ་བྱེད་གཏན་ཚིགས་དངོས་གྲུབ་དང༌། །དངོས་སུ་གོ་བྱ་ཉིད་འགྱུར་བསྒྲུབ་བྱའི་ངོ་བོའང་ཡོད་གྱུར་ན། །ཕྲད་པ་ལ་སོགས་རིགས་པ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་འགྱུར་ཞིག་ན། །དེ་ཡང་ཡོད་པ་མིན་པས་ཁྱེད་ཀྱི་ཡི་ཆད་འབའ་ཞིག་ཡིན། །དངོས་རྣམས་མཐའ་དག་དངོས་པོ་མེད་པར་རྟོགས་སུ་གཞུག་པར་ནི། །ནུས་པར་ཆེས་སླ་ཇི་ལྟ་དེ་ལྟར་རང་བཞིན་གཞན་དག་ལ། །ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བདེ་བླག་ཏུ་ནི་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟོག་གེ་ངན་པའི་དྲ་བས་འཇིག་རྟེན་ཅི་སྟེ་འདིར་རྩོལ་བྱེད། །སུན་འབྱིན་ལྷག་མ་གོང་དུ་བསྟན་པ་ཡང་ནི་ཤེས་བྱས་ནས། །ཕྲད་པ་ལ་སོགས་ཕྱོགས་ཀྱི་ལན་གྱི་ཆེད་དུ་འདིར་གཏང་བྱ། །སུན་ཅི་ཕྱིན་དུ་རྒོལ་བ་པོ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཡོད་མིན་པ། །དེ་སྐད་སྔར་བཤད་ལྷག་མ་ཕྱོགས་འདི་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱ། །བདག་མེད་འདི་ནི་འགྲོ་བ་རྣམས་དགྲོལ་ཕྱིར། །ཆོས་དང་གང་ཟག་དབྱེ་བ་རྣམ་གཉིས་གསུངས། །དེ་ལྟར་སྟོན་པས་སླར་ཡང་འདི་ཉིད་ནི། །གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་ཕྱེ་སྟེ་རྣམ་མང་གསུངས། །སྤྲོས་དང་བཅས་པར་སྟོང་པ་ཉིད། །བཅུ་དྲུག་བཤད་ནས་མདོར་བསྡུས་ཏེ། །སླར་ཡང་བཞིར་བཤད་དེ་དག་ནི། །ཐེག་ཆེན་དུ་ཡང་བཞེད་པ་ཡིན། །གང
Chinese
仅仅摧毁自己的宗派，那时你无法进行驳斥，因为自己的言辞也有同样的过失。因为毫无道理地诽谤一切事物，所以你不会被圣者所接受，并且因为你没有自己的宗派，所以才会进行无意义的辩论。驳斥者是否会遇到被驳斥者？驳斥是起作用的吗？或者，如果说是相遇之后，那么这里的过失是什么？必须要有宗派，对于有转变的主体来说，这个宗派是不存在的，所以产生过失是不可能的。正如你所见，太阳的中心所具有的各种特点，在影像中也会看到被罗睺星遮蔽等等。太阳和影像，无论相遇与否，都依赖于许多因素而产生名称。即使是不真实的，为了证明自己的容貌美丽，那又是如何存在的呢？同样，在这里，智慧最初也应该被培养，并且能够看到力量的理由是，即使与正理相违背，也能理解所要证明的。如果自己的所要证明、能理解的理由和结果，以及实际上能理解的本身变成了所要证明的本体，那么相遇等等的道理就会被应用，但那是不存在的，所以你只是徒劳无功。要让一切事物都理解为无自性，这是非常容易的，但要轻松地理解其他的自性是不可能的。为什么用恶劣的思辨之网来扰乱世间呢？通过了解上面所说的驳斥的剩余部分，为了回答相遇等宗派的问题，这里应该放弃。像这样无意义地争论的人也是不存在的，如前所述，剩余的部分应该通过这个宗派来理解。为了使众生从无我中解脱，佛陀宣说了法和补特伽罗两种差别。因此，导师再次将此分为多种，为所化众生宣说。详细地宣说了十六种空性，然后简略地归纳，再次宣说了四种，这些在大乘中也是被认可的。何
English
Merely destroying one's own sect, at that time you cannot refute, because your own words also have the same fault. Because of groundlessly slandering all things, therefore you will not be accepted by the noble ones, and because you do not have your own sect, you will engage in meaningless debates. Will the refuter encounter the refuted? Is refutation effective? Or, if it is said to be after encountering, then what is the fault here? There must be a sect, but for the subject that has transformation, this sect does not exist, so it is impossible for a fault to arise. Just as you see the various characteristics that the center of the sun has, in the image you will also see being obscured by Rahu and so on. The sun and the image, whether they encounter or not, rely on many factors to produce a name. Even if it is not true, in order to prove that one's own appearance is beautiful, how does that exist? Similarly, here, wisdom should initially be cultivated, and the reason for being able to see power is that even if it contradicts the correct reasoning, one can understand what is to be proven. If one's own to-be-proven, understandable reason, and result, as well as the understandable itself, become the essence of the to-be-proven, then the reasoning of encountering and so on will be applied, but that does not exist, so you are just in vain. To make all things understood as without self-nature is very easy, but to easily understand other self-natures is impossible. Why disturb the world with the net of bad speculation? By understanding the remaining part of the refutation mentioned above, in order to answer the questions of encountering and other sects, one should abandon this here. The person who argues meaninglessly like this also does not exist, as mentioned before, the remaining part should be understood through this sect. In order to liberate beings from selflessness, the Buddha proclaimed the two differences of Dharma and Pudgala. Therefore, the teacher again divided this into many kinds and proclaimed it for the beings to be tamed. He explained the sixteen emptinesses in detail, then briefly summarized them, and again proclaimed four, which are also accepted in the Mahayana. What