Tibetan
ས་པོ་གཞན་གང་དག་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་དང༌། ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱ་དང༌། བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་དང༌། །ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་དང༌། ཡོན་ཏན་དང་ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ལ་ཡང་སྔོན་གྱི་མཐའ་མི་རིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་བར་བྱའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་གྱི་མདོ་ལས། །ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་དང༌། །གཟོད་ནས་ཞི་ཞིང་མི་སྐྱེས་པ། །རང་གཞན་མྱ་ངན་འདས་པ་ཡི། །ཆོས་རྣམས་མགོན་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྟན། །ཞེས་འཕགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བསྟོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ། གཟོད་མ་ནས་ནི་སྟོང་ཞིང་མ་འོངས་ཆོས། །སོང་བ་མེད་ཅིང་གནས་མེད་གནས་ཀྱིས་དབེན། །སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་རྟག་ཏུ་སྙིང་པོ་མེད། །ཐམས་ཅད་དག་ཅིང་རྣམ་དག་ནམ་མཁའ་བཞིན། །རྒྱལ་བའི་ཆོས་ནི་གང་དག་རབ་སྟོན་པ། །དེར་ཡང་མི་ཟད་པས་ནི་མི་མཐོང་སྟེ། །ཆོས་འདི་སྔ་ནས་བདག་མེད་སེམས་ཅན་མེད། །དེ་དག་རབ་ཏུ་སྟོན་ཀྱང་མི་ཟད་འགྱུར། །བཏགས་པ་ཙམ་དུ་བརྟགས་ནས་བསྟན་པ་ཡིན། །འཁོར་བ་ལ་ནི་ཐ་མ་མི་རྙེད་དེ། །གང་དག་སྔོན་བྱུང་མཐའ་ནི་མཚན་ཉིད་མེད། །མ་འོངས་དུས་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །ལས་དང་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ཞུགས་འགྱུར་ཏེ། །རབ་དང་ཐ་མ་དག་ཏུ་འང་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཆོས་རྣམས་རབ་ཏུ་བླུན་ཞིང་རང་བཞིན་སྟོང༌། །ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་ཡང་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་ངོ༌། སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་ཞལ་སྔ་ནས་སྦྱར་བའི་ཚིག་གསལ་བ་ལས། སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་མཐའ་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་གཅིག་པའི་འགྲེལ་པའོ།། །།འདིར་སྨྲས་པ། །བདག་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་ཡང་ཡོད་ལ། སྡུག་བསྔལ་དེ་ཡང་འགའ་ཞིག་ལ་འགྱུར་བར་བྱ་དགོས་ཏེ། རྟེན་མེད་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ལ་རྟེན་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་བདག་ཡིན་ནོ། །བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཡོད་ན། བདག་ཡོད་པར་འགྱུར་ན་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དེ་ནི་ཡོད་ན། བདག་གིས་བྱས་པའམ། གཞན་གྱིས་བྱས་པའམ། གཉི་གས་བྱས་པའམ། རྒྱུ་དང་བྲལ་བ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། འདོད་པ་ན་ཡང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་བྱས་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། །ཁ་ཅིག་སྡུག་བསྔལ་བདག་གིས་བྱས། །གཞན་གྱིས
Chinese
其他任何所知和能知，以及量和所量，所证和能证，支分和有支分，功德和有功德等等，对于这些也应当加上“没有前际”这个说法。正因为如此，《圣妙宝云经》中说：“法轮转动时，最初寂静且不生，自他寂灭之法，怙主您已宣说。”这是圣大菩萨除盖障对薄伽梵的赞颂。同样地，“从最初即空性，未来之法亦然。已逝无有处，无处亦无依。如幻之自性，恒时无有实。一切皆清净，如虚空般净。胜者之法凡是善宣说，于彼亦因不尽故不见。此法自始无我无有情，彼等纵然善说亦不尽。仅是假立而宣说，轮回之中不得末。凡是先前生起无有边，为知未来时，业与行为如是而行持，于初与末一切皆生起。诸法极为愚昧且自性空，一切亦应知为无我。”等等出现。 论师月称所著的《明句论》中，《观察前后际》名为第十一品的解释完毕。此处说道：我真实存在，因为有与它相关的痛苦。此处所说的痛苦是指五取蕴。它也是存在的，而且痛苦也必须转变成某种东西，因为没有所依是不行的。因此，痛苦确实有所依，而那所依就是我。应当说：如果痛苦本身存在，那么我存在就不是必然的。像这样，如果它存在，是由我所造，还是由他所造，还是由二者所造，还是无因而生？即使想要这样认为，在任何情况下，它都不是被造的。因为已经阐述了这一点。有些人认为痛苦是我所造，他人所造。
English
Whatever else is known and knowable, as well as valid cognition and the object of valid cognition, what is to be proven and what proves it, parts and what has parts, qualities and what has qualities, etc., to these also should be added the statement "there is no beginning." Precisely for this reason, in the Noble Cloud of Jewels Sutra it says: "When the wheel of Dharma turns, from the very beginning it is peaceful and unborn, the Dharmas of self and others' nirvana, the Protector has taught." This is the praise of the Bhagavan by the great Bodhisattva Sarvanivaranaviskambhin. Similarly, "From the very beginning, it is emptiness, and so are future Dharmas. What has passed has no place, and there is no place to abide. The nature of illusion is always without essence. Everything is pure and utterly pure like the sky. Whatever the Victorious Ones' Dharma is well taught, there too, it is not seen because it is inexhaustible. This Dharma has been without self and without sentient beings from the beginning, and even if they are well taught, they will not be exhausted. It is taught only by imputation, and no end is found in samsara. Whatever arises earlier has no characteristics, for the sake of knowing the future time, actions and deeds will proceed in that way, and they will arise in both the beginning and the end. All Dharmas are extremely foolish and empty in nature, and all should also be known as without self." And so on appears. In the Clear Words composed by the master Chandrakirti, the explanation of the eleventh chapter called "Analysis of the Beginning and the End" is completed. Here it is said: The self truly exists, because there is suffering related to it. Here, suffering refers to the five aggregates of appropriation. It also exists, and that suffering must also be transformed into something, because it cannot be without a basis. Therefore, suffering does have a basis, and that basis is the self. It should be said: If suffering itself exists, then the existence of the self is not necessary. Like this, if it exists, is it made by the self, or made by others, or made by both, or does it arise without a cause? Even if one wants to think so, in any case, it is not made. Because this has been explained. Some say that suffering is made by the self, made by others.
Tibetan
་བྱས་དང་གཉི་གས་བྱས། །རྒྱུ་མེད་པ་ལས་འབྱུང་བར་འདོད། །དེ་ནི་བྱ་བར་མི་རུང་ངོ༌། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་རྒོལ་བ་ཁ་ཅིག་གིས་ནི། སྡུག་བསྔལ་བདག་གིས་བྱས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་རྟོགས་སོ། །གཞན་པོ་དག་གིས་ནི་གཞན་གྱོས་བྱས་པ་ཡིན་ལ། གཞན་དག་གིས་ནི་གཉི་གས་བྱས་པ་ཡིན་ཞིང་འགའ་ཞིག་དག་གིས་ནི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་མེད་པར་འབྱུང་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་སོ། །འདོད་པར་གྱུར་པའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བྱ་བར་ཏེ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བར་མི་རུང་ངོ༌། །འདི་ནི་དམ་བཅའ་བ་ཙམ་ཡིན་པ་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་བདག་གིས་བྱས་གྱུར་ན། །དེ་ཕྱིར་བརྟེན་ནས་འབྱུང་མི་འགྱུར། །གང་ཕྱིར་ཕུང་པོ་འདི་དག་ལ། །བརྟེན་ནས་ཕུང་པོ་འདི་དག་འབྱུང༌། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་བདག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་རང་གིས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་བདག་གིས་སྡུག་བསྔལ་བྱས་པར་གྱུར་ན་ནི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་མི་ལྟོས་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཡང་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གང་ཕྱིར་ཕུང་པོ་འདི་དག་ལ། །བརྟེན་ནས་ཕུང་པོ་དེ་དག་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། འཆི་བའི་དུས་ཀྱི་ཕུང་པོ་འདི་དག་ལ་བརྟེན་ནས། སྐྱེ་བའི་ཆར་གཏོགས་པའི་ཕུང་པོ་དེ་དག་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་བདག་གིས་བྱས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་མི་རིགས་སོ། །ད་ནི་གཞན་གྱིས་བྱས་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ། གལ་ཏེ་འདི་ལས་དེ་གཞན་ཞིང༌། །གལ་ཏེ་དེ་ལས་འདི་གཞན་ན། །སྡུག་བསྔལ་གཞན་གྱིས་བྱས་འགྱུར་ཞིང༌། །གཞན་དེ་དག་གིས་དེ་བྱས་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འཆི་བའི་དུས་ཀྱི་ཕུང་པོ་འདི་དག་ལས་སྐྱེ་བའི་ཆའི་ཕུང་པོ་དེ་དག་གཞན་དུ་འགྱུར་ཞིང༌། སྐྱེ་བའི་ཆར་གཏོགས་པ་དེ་དག་ལས་འཆི་བའི་དུས་ཀྱི་ཕུང་པོ་འདི་དག་གཞན་ཡིན་ན་ནི། དེའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་གཞན་གྱིས་བྱས་པར་འགྱུར་ན། དེ་དག་ལ་ནི་གཞན་ཉིད་མ་མཐོང་སྟེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་འབྲེལ་པར་གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལ་བརྟེན་ཏེ་གང་འབྱུང་བ། །དེ་ནི་རེ་ཞིག་དེ་ཉིད་མིན། །དེ་ལས་གཞན་པའང་མ་ཡིན་ཕྱིར། །དེ་ཕྱི
Chinese
或者（自）作，或者（俱）作。认为从无因中产生。那是不应作的。这样说了。对此，一些论敌认为：痛苦是我所作。另一些人认为是他人所作。还有一些人认为是（自他）俱作，有些人则认为痛苦是无因而生的。所希望的痛苦，无论如何都是不应作的，即不应产生的。为了成立这仅仅是誓言，如果是我所作，因此就不应是依缘而生。因为这些蕴，是依于这些蕴而产生的。这样说了。其中“我所”的意思是“我亲自”。如果痛苦是我所作，那么痛苦的自性就造了痛苦的自性。那为什么不是缘起呢？意思是说，不依赖因和缘而产生，因为有自性。因为不是有，所以不是作自性。这也是缘起，就像这样。因为这些蕴，是依于这些蕴而产生的。因为，依于死亡时的这些蕴，而产生属于生时的那些蕴。因此，说痛苦是我所作是不合理的。现在说，他人所作也是不存在的。如果此与彼是异体，如果彼与此是异体，痛苦就成了他人所作，那些他人就造了它。如果死亡时的这些蕴与属于生时的那些蕴成了异体，并且属于生时的那些与死亡时的这些蕴是异体，那么那时痛苦就成了他人所作。但在那些（异体）中，没有见到异体性，因为不存在因果关系。所依而生者，暂时不是那（所依）本身，也不是异于那（所依）者，因此。
English
Or (self)-made, or (both)-made. It is believed to arise from no cause. That is not to be done. Thus it was said. To this, some opponents think: Suffering is made by me. Others think it is made by others. Still others think it is made by (both), and some think that suffering arises without cause. The desired suffering, in any case, should not be done, that is, should not be produced. In order to establish that this is only a vow, if it were made by me, then it should not arise dependently. Because these aggregates arise depending on these aggregates. Thus it was said. Among them, "made by me" means "I personally". If suffering were made by me, then the self-nature of suffering would create the self-nature of suffering. Why is it not arising from conditions? It means that it arises without relying on cause and condition, because there is self-nature. Because it is not existent, it does not make self-nature. This is also dependent arising, like this. Because these aggregates arise depending on these aggregates. Because, depending on these aggregates at the time of death, those aggregates belonging to the time of birth arise. Therefore, it is unreasonable to say that suffering is made by me. Now it is said that what is made by others is also non-existent. If this and that are different entities, if that and this are different entities, suffering becomes made by others, and those others make it. If these aggregates at the time of death become different entities from those aggregates belonging to the time of birth, and those belonging to the time of birth are different entities from these aggregates at the time of death, then at that time suffering becomes made by others. But in those (different entities), no otherness is seen, because there is no causal relationship. What arises depending on something is temporarily not that (dependent) itself, nor is it different from that (dependent), therefore.