Tibetan
མེད་པས་གཟུང་བ་མི་དམིགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། འཛིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པ་དྲུག་པོ་དག་མི་དམིགས་པ་རབ་ཏུ་སྐྱེ་སྟེ། ཇི་སྲིད་དུ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རང་གི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་ལ་མི་གནས་ཤིང་དམིགས་པ་ལ་གནས་པ་དེ་སྲིད་དུ་བཟུང་བའི་སྔོན་མི་ལྡོག་ཅིང༌། མཚན་མར་ལྟ་བའི་ས་བོན་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་གཉིས་ཀྱི་བག་ཆགས་མི་སྤོང་ངོ༌། །གང་གི་ཚེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པ་དག་སེམས་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་མི་དམིགས་པ་དེའི་ཚེ་ན། རང་གི་ཆོས་ཉིད་ལ་ངེས་པར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། གནས་གྱུར་པས་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་བསལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་སྒྱུར་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཆོས་ཉིད་ཐོབ་བོ། །རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དོན་ཐམས་ཅད་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དེ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་ན་མི་རྟོགས་པས་དེའི་ཕྱིར། བརྟགས་པ་ཉེ་བར་མི་དམིགས་ཤིང༌། །གཞན་གྱི་དབང་ཡང་གཟུང་མེད་པས། །དེ་ཉིད་མཐོང་བ་ཡོངས་གྲུབ་པའི། །ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ལྟ་བ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། འདི་ལ་ཀུན་བརྟགས་པ་དང༌། གཞན་གྱི་དབང་དང༌། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་པོ་དག་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཁོངས་སུ་འདུས་ཏེ། དེ་ལ་ནད་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དབྱེ་བས་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་དང་གང་གིས་གཟུགས་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བར་གྱི་དངོས་པོ་གང་དང་གང་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་སྒྲོ་འདོགས་པས་བརྟགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ནི་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །ཁམས་གསུམ་ནང་སྐྱེས་ནས་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་དེ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ ཀུན་རྟོག་པ་དགེ་བ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་ཐ་དད་པ་ནི་གཞན་གྱིས་བསྐྱེད་ཅིང་དབང་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་དབང་ངོ༌། །ཡང་ན་གཞན་སྐྱེས་པ་ལ་དབང་བྱེད་པས་གཞན་གྱི་དབང་སྟེ། ཀུན་བརྟགས་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་གཉིས་དེའི་གཞི་ལས་ཀུན་བརྟགས་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ནི་གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །གཞན་གྱི་དབང་དེ་ཉིད་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཀུན་བརྟགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །དེ་ཡང་གཞན་གྱི་དབང་དང་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཐ་དད་པར་གྱུར་ན་ནི་ཆོས་ཉིད་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི
Chinese
由于没有所取，所以不观察能取，能取的识的六种相不观察而极度产生，只要阿赖耶识不住于自心的法性，名为遍计所执，而住于所缘，那么所取的习气就不会退转，因为没有舍弃见相的种子，所以不会舍弃二取的习气。当色等所缘不观察为心外的对境时，就必定安住于自性，因为转依已经清除了所有的障碍，并且由于对一切法自在而获得无分别的法性。名为唯识性，如来智慧对一切事无分别，如果不能完全了解三种自性，就不能证悟，因此说：遍计无所缘，他缘亦无取，见彼即圆成，是为观自性。这里所说的遍计所执、他起自在、圆成实这三种自性都包含在阿赖耶识中，对于它，以疾病和外境的差别而各自分别的分别念，无论对色和菩提之间的任何事物进行分别，都不是如实存在的，因为虚妄安立不存在的事物，所以是遍计所执，这是遍计所执的自性。三界内生起的心和心所不是真实的，所有遍计所执，以善等差别而各自分别，因为是由他所生起和支配的，所以是他起自在。或者，因为支配由他所生起的，所以是他起自在，遍计所执和圆成实二者从它的基础上成为遍计所执和圆成实，这是他起自在的自性。他起自在本身远离了能取和所取的自性，那就是圆成实的自性。它与他起自在既不是一体，也不是异体，如果成为异体，那么法性就会成为异体。什么？
English
Because there is no object to be grasped, the six aspects of the perceiving consciousness do not arise observingly, but arise extremely. As long as the Alaya consciousness does not abide in the nature of its own mind, which is called the discriminated, and abides in the object of perception, the predispositions of what is grasped will not revert. Because the seeds of seeing characteristics have not been abandoned, the predispositions of the two graspers will not be abandoned. When the objects of perception such as form are not observed as external objects outside of the mind, then one will necessarily abide in one's own nature. Because the transformation has cleared away all obscurations, and because of the mastery over all dharmas, one obtains the nature of non-discrimination. That which is called "only consciousness" is the wisdom of the Tathagata, which is non-discriminating towards all things. If one cannot fully understand the three natures, one cannot realize it. Therefore, it is said: The discriminated has no object of perception, the other-powered is also without grasping, seeing that is the perfected, it is to observe the self-nature. The three natures of the discriminated, the other-powered, and the perfected are all included in the Alaya consciousness. For it, the discriminating thoughts that are distinct by the differences of disease and external objects, whatever objects between form and enlightenment are discriminated, are not truly existent. Because one falsely establishes non-existent things, it is the discriminated, this is the nature of the discriminated. The mind and mental factors that arise within the three realms are not real, all discriminated, distinguished by differences such as good, because they are generated and controlled by others, therefore it is other-powered. Or, because it controls what is generated by others, it is other-powered. The discriminated and the perfected arise from its basis as the discriminated and the perfected, this is the nature of the other-powered. The other-powered itself is that which is free from the nature of the grasped and the grasper, that is the nature of the perfected. It is neither one with the other-powered, nor is it different. If it becomes different, then the dharma nature will become different. What?