Tibetan
་ལས་ཀྱང༌། ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དག་ཁམས་གསུམ་པ་ནི་སེམས་ཙམ་མོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་རྒྱན་སྟུག་པོའི་མདོ་དང༌། འཕགས་པ་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་པའི་མདོ་དང༌། ཆོས་ཆེན་པོའི་མེ་ལོང་གི་མདོ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དགག་པར་ ནི་མི་མཛད་ཀྱི། འདི་ལྟར་བྱེད་པ་དེ་དང༌། ཟ་བ་པོ་དག་དགག་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཐབས་བཀོད་པར་མཛད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། འཕགས་པས་བཅུ་པའི་མདོ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་དྲུག་པ་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ལུགས་སུ་འབྱུང་བ་དང༌། ལུགས་སུ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་རྣམ་པར་ལྟ་བ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ལས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་འབའ་ཞིག་པ་བྱེད་པ་པོ་དང༌། ཚོར་བ་པོ་དང༌། བྲལ་བ་འདི་བྱུང་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ལྗོན་ཤིང་མངོན་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་དེ་ལྟར་ངེས་པས། ཀྱེ། རྒྱལ་བའི་སྲས་དག་ཁམས་གསུམ་པ་འདི་དག་ནི་སེམས་ཙམ་སྟེ། སེམས་ཀྱིས་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པ་དང༌། སེམས་ཀྱིས་བྲིས་པ་ཡིན་གྱི། སེམས་ལས་གཞན་པའི་བྱེད་པ་པོ་དང༌། ཟ་བ་པོ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་བས་ན་གཞན་མུ་སྟེགས་ཅན་དག་གིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་གཞན་གྱི་བྱེད་པ་པོ་དང༌། ཟ་བ་པོ་ཡོད་པར་བརྟགས་པ་སེལ་བར་མཛད་པའི་སངས་རྒྱས་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ཙམ་ཞེས་བསྟན་པ་མཛད་པ་ཡིན་གྱི། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་མདོ་སྡེ་འདི་དག་ནི་དྲང་བའི་དོན་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཤེས་རབ་མེད་པའི་ཞེས་སྔར་སྨྲས་པ་དེ་ནི་ལེགས་པར་སྨྲས་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་སེམས་ཙམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཤེས་རབ་ནི་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཤེས་རབ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་རྣམ་པ་དང་བཅས་པར་སྨྲ་བ་དང༌། རྣམ་པ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ཉིད་ལས་མ་གཏོགས་པའི་གཞུང་འཛིན་པ་ནི་འདི་ན་མེད་དོ། །དེ་ལ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པར་སྨྲ་བ་དག་ནི་འདི་སྐད་དུ། ཁམས་གསུམ་པ་ཐམས་ཅད་དང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཙམ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དོན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་རྨི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ལྟ་བུའོ་ཞེས་པ་དང༌། གཞན་ཡང་འདི་སྐད་དུ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཁོ་ན་སྟེ། ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཚད་མ་ནི་འདིས་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་སྟེ། རབ་ཏུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེ
Chinese
也从……。 诸位佛子，（经中）说三界唯是心。 同样，在《圣妙严经》、《圣解深密经》、《大法镜经》等经典中，所有法都说是心性，并不是要以各种方式否定外境，而是像这样，以否定作者和食者等方式来安排方法。 如《圣十法经》中所说，在菩萨的第六地，菩萨如此看待缘起顺生和缘起逆生：从无明等十二支产生纯粹的痛苦之蕴，没有作者和受者，这（痛苦之蕴）产生，痛苦之树得以显现成就。 如此确定之后，（经中说：）诸位佛子，这三界唯是心，是心所造作，是心所描绘，除了心之外，没有作者和食者。 因此，为了消除其他外道认为有识之外的作者和食者的观点，诸佛和菩萨才宣说了唯心，并不是为了消除外境。 因此，应当了知这些经典是了义经。 之前所说的“没有智慧”是说得好的，因为唯心瑜伽士的智慧是世俗谛的智慧。 比如，除了说有相和说无相之外，没有其他的宗派执持。 其中，说有相者这样说：三界一切和涅槃一切唯是心，因为空无色等诸法，比如梦境一般。 还有的说：识仅仅显现为二，因为是量和果。 其中的量，因为由此推测，所以是量，因为显现殊胜，所以是识。
English
Also from... O sons of the Victorious Ones, it is said that the three realms are only mind. Similarly, in the Holy Dense Ornament Sutra, the Holy Sutra Unraveling the Intent, the Great Dharma Mirror Sutra, and so forth, all dharmas are said to be mind itself, not to negate external objects in every way, but to arrange methods in such a way as to negate the doer and the eater. As it is said in the Holy Ten Sutra, on the sixth bodhisattva ground, the bodhisattva contemplates dependent arising in accordance with the order and not in accordance with the order, thinking thus: from the twelve branches, beginning with ignorance, a mere mass of suffering arises, without a doer or a feeler, and this (mass of suffering) arises and the tree of suffering is manifestly accomplished. Having thus ascertained, (it is said in the sutra:) O sons of the Victorious Ones, these three realms are only mind, made manifest by mind and drawn by mind, and there is no doer or eater other than mind. Therefore, in order to eliminate the views of other non-Buddhists who posit a doer and an eater other than consciousness, the Buddhas and Bodhisattvas taught only mind, not in order to eliminate external objects. Therefore, it should be known that these sutras are of definitive meaning. What was said before, "without wisdom," is well said, because the wisdom of a Mind-Only yogi is conventional wisdom. For example, there is no tenet holder here other than those who speak of appearance and those who speak of non-appearance. Among them, those who speak of appearance say this: all of the three realms and all of nirvana are only mind, because they are empty of objects such as form, like a dream state. Others also say this: consciousness itself appears only as two, because it is valid cognition and result. Among them, valid cognition is valid cognition because it is inferred by this, and it is consciousness because it appears excellently.
Tibetan
ས་པའོ། །འབྲས་བུ་དེའི་ཡུལ་སོ་སོར་རྟོག་པ་སྟེ། ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་ ཤེས་པའོ། །ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་འབའ་ཞིག་ནི་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུའོ། །གཞན་ཡང་ཕྱི་དང་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཉིད་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ནམ་ཞིག་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དྲི་མ་དང་བྲལ་ནས་རང་གི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་རང་ཉིད་གནས་པ་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་རྟོགས་པ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ད་ནི་རིགས་པ་དེ་དག་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་དང་པོར་དམ་བཅས་པ་དང༌། གཏན་ཚིགས་དེ་གཉིས་ཀྱང་དེ་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། རྨི་ལམ་བཞིན་ནོ་ཞེས་པའི་དཔེ་དེ་ཡང་འདི་ལྟར་བརྟགས་པའི་དོན་གྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་བརྟགས་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་གྱིས་སྟོང་པའི་དཔེ་ཡིན། འདི་ཡིན་ན་ཤེས་པ་དང༌། ཤེས་བྱ་མི་འགྲུབ་ཅིང་བརྫུན་པར་འགྱུར་བས་ཁྱེད་ཀྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཉིད་ཉམས་སོ། །བརྟགས་པའི་དོན་གྱིས་སྟོང་པའི་དཔེ་ཡིན་ན་ནི། བརྟགས་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་གྱི་ཆ་དེ་སེལ་བར་མི་བྱེད་པས་སེམས་ཙམ་ཉིད་དུ་ཡང་མི་རུང་ངོ༌། །དཔེ་འདི་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ། རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཔེ་ཉིད་དུ་མི་རུང་ངོ༌། །འདི་ལ་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱའོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བཞིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་རྟོགས་པར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བཞིན་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཚད་མར་འདོད་དོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་ན་ཡུལ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་དེ་མངོན་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེ་ནི་འབྲས་བུའི་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་ཚད་མ་དང༌། འབྲས་བུ་ཉིད་ཡོད་པར་འདོད་དེ། དཔེར་ན་ཤིང་ལ་སྟ་རེས་གཟས་པ་དང༌། བཏབ་པའི་རྐྱེན་གྱིས་གཉིས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་དང༌། དེས་དུམ་བུ་གཉིས་སུ་གྱུར་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་བརྗོད་པ། མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པ་དངོས་པོ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་དང༌། རྟོག་པ་དང༌། རྗེས་སུ་དྲན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་གཏན་དུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ། དེ་བཞིན་དུ་གཏན་དུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ རང་རིག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་པ། དེ་དག་གི་ཕྱིར་དེའི་ཕྱིའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་བསྣད་པའི་ཤེས་པ་
Chinese
ས་པའོ། །果的境各自了知，即是显现为境的行相识。唯有显现为境的识是量和果。此外，一切内外诸法皆是心，因为心即是境，譬如紧随其后的因。因此，何时远离所取和能取的垢染，安住于自心之法性时，证悟如来之各自证智所证知的法性之色，是应当修证的，如是说。现在依次宣说那些理路，其中首先是立宗和理由，这两者在那（心）上也是不成立的。如梦境般的比喻，也是如此观察的意义所空，还是未经观察的意义所空的比喻？若是前者，则识和所识不成立且成为虚假，因此您的宗派本身就会衰败。若是为观察之意义所空的比喻，则不排除未经观察之意义的部分，因此也不应是唯心。此比喻也不成立，因为梦境之识是缘于法性之色，因此不是真实的，所以不应作为比喻。这被称为显现为境的行相识。因为行相识生起之时，并不了知境，所以凡是识生起之时，就被认为是量。当行相识生起时，因为见到境，所以识是现量成立的。因此，在果的显现为境的识上，存在着量和果本身，譬如用斧头砍树，由于砍伐的因缘而将其劈为两半，由此成为两截一样，如是说。对此进行阐述：现量识缘于事物自身的体性，并且由于远离分别和随念的分别，因此色等蓝色等是恒常不存在的自性。同样，以恒常不存在的自性本身 进行自证的分别。因为这些的缘故，对于它的外境本身所损害的识。
English
Sa pa'o. The objects of the fruit are understood individually, that is, the aspectual consciousness that appears as an object. Only the consciousness that appears as an object is the valid cognition and the result. Furthermore, all external and internal phenomena are mind, because mind itself is the object, just like the immediately preceding cause. Therefore, when one is free from the defilements of the grasped and the grasper, and abides in the dharma-nature of one's own mind, realizing the form of dharma-nature, which is to be known by the self-aware wisdom of the Thus-Gone One, is what should be cultivated, so it is said. Now, let us explain those reasonings in order. Among them, first, the proposition and the reason, both of which are not established on that (mind). Is the example of being like a dream empty of the meaning of being examined in this way, or is it an example empty of the meaning of not being examined? If it is the former, then consciousness and the knowable are not established and become false, so your own tenet will decline. If it is an example empty of the meaning of being examined, then it does not eliminate the part of the meaning that has not been examined, so it should not be mind-only either. This example is also not established, because the consciousness of a dream is focused on the form of dharma-nature, so it is not true, so it should not be an example. This is called the aspectual consciousness that appears as an object. Because the aspectual consciousness does not understand the object at the time of its arising, therefore, whatever consciousness arises at the time of its arising is considered to be valid cognition. When the aspectual consciousness arises, because the object is seen, the consciousness is manifestly established. Therefore, in the consciousness that appears as the object of the fruit, there exists the valid cognition and the fruit itself, just like cutting a tree with an axe, and splitting it in two due to the cause of cutting, and thus becoming two pieces, so it is said. To elaborate on this: Direct perception consciousness focuses on the nature of the object itself, and because it is free from conceptualization and the conceptualization of recollection, therefore, forms such as blue, etc., are the nature of being permanently non-existent. Similarly, with the nature of being permanently non-existent itself, performing self-aware conceptualization. Because of these reasons, the consciousness that is damaged by its external object itself.