Tibetan
། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡང༌། ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་གཞན་ཉིད་རྫས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་གཞན་ནི་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ཉིད་ནི་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་འདིར་བརྟག་པ་སྔ་མ་ལ་ཡང་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཞན་ཉིད་བཀག་པའི་ཕྱིར། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མེད་པས་མ་ངེས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །བརྟག་པ་གཉིས་པ་ལ་ཡང་དོན་དམ་པར་ལྟ་བ་ནི་བལྟ་བར་བྱ་བ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཁོ་བོ་ཅག་གིས་དེ་ལ་གཞན་ཉིད་ཀྱི་བློ་དང་སྒྲའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་པོ་ལ་སྒྲུབ་པ་དེ་ལྟ་བུ་མེད་པས་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པར་གཞན་ཉིད་ལ་གཞན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དེ། སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་གཟུགས་ཉིད་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན་དོན་དམ་པར་གཞན་ཉིད་ནི་གཞན་ཉིད་ཀྱི་བློ་དང་སྒྲ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། བློ་དང་སྒྲ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་གཟུགས་ཉིད་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན་དོན་དམ་པར་གཞན་ཉིད་ཀྱི་བློ་ནི་གཞན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་བལྟ་བར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་དངོས་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ཉིད་ཀྱི་བློ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་གཞན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །རྒྱས་པར་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །ཡང་གཞན་ཡང༌། འདི་ལ་གཞན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་དེ་གཞན་ལ་ཡོད་དམ་གཞན་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡོད་གྲང་ན། དེས་ཅིར་འགྱུར། གལ་ཏེ་གཞན་ལ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། །གཞན་ཉིད་གཞན་ལའང་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་འཇུག་པ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། གཞན་ནི་གཞན་ཉིད་དང་བྲལ་བར་ཕ་རོལ་པོའི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་གཞན་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང༌། གཞན་མ་ཡིན་ལའང་ཡོད་པ་མིན། །རང་ལས་གཞན་ཉིད་ཡིན་པར་གྱུར་ན་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་གཞན་ཡང༌། གཞན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ནི་དེ་དང་ལྡན་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བར་མི་འཐད་དེ། བ་ལང་དང་ལྡན་པ་བ་ལང་དང་ལྡན་དུ་ཟིན་ཀྱང་བ་ལང་ཉིད་དུ་འགྱུར་བར་མི་འཐད་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་དག་གིས་སྨྲས་པ། དེ་དང་ལྡན་པས་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དེའི་བློ་དང་སྒྲའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་དགག་པ་སྨྲས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ལན་དུ་མི་རུང་ངོ༌། །གལ་ཏེ་གཞན་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་འདི་ནི་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན
Chinese
而且对于不相符的方面，也是因为存在依赖性。如果“他性”本身不是实体的自性，而是对已成立的事物进行证明，因为“他性”就是它的自性。对此，在之前的观察中，也因为以如前所述的方式遮止了“他性”，所以因为没有不相符的方面，因此不是不定。在第二个观察中，对于“从胜义谛的角度来看，能见与所见并非他体”的说法，我们已经说明了，因为对于它来说，并不存在“他性”的认知和语言的行境之法，因此对于对方来说，不存在那样的证明，所以也不是对已成立的事物进行证明。胜义谛中，“他性”并不具有“他性”的自性，因为它具有共同和特殊，例如色法本身。或者，胜义谛中，“他性”不是产生“他性”的认知和声音的原因，因为它是一种特殊的认知和声音的原因，例如色法本身。或者，胜义谛中，“他性”的认知并不具有与“他性”相关的能见等真实对境，因为它是“他性”的认知，例如不是“他性”的对境一样。详细的解释如前所述。此外，还有，所谓的“他性”存在于“他”之上，还是存在于“非他”之上呢？这会有什么影响？如果说存在于“他”之上，那么， “他性”也不存在于“他”之上。 因为那样做会导致进入变得毫无意义，而且“他”与“他性”分离，在对方的立场上也是成立的。如果说存在于“非他”之上，那么， 也不存在于“非他”之上。 因为如果从自身变成“他性”，那是不允许的。此外，还有，具有“他性”的事物，即使已经具有了它，也不应该变成它的自性，例如，具有牛的事物，即使已经具有了牛，也不应该变成牛本身。其他人说：虽然具有它不会变成它的本体，但却是它的认知和声音的原因。这因为已经说过了反驳，所以不能作为回答。如果“他性”能够清楚地表明“这个他就是他”，因此也不是它的自性。
English
Moreover, even for the dissimilar side, it is because it engages with dependence. If otherness itself is not the nature of a substance, but rather a proof for what is established, since otherness is its very nature. In this regard, in the previous examination as well, since otherness has been refuted in the manner described above, it is not uncertain because there is no dissimilar side. In the second examination as well, regarding the statement that "from the ultimate point of view, seeing is not other than what is to be seen," we have shown that for it, there is no quality of being the object of cognition and speech of otherness, therefore, since there is no such proof for the opponent, it is also not a proof for what is established. Ultimately, otherness does not have the nature of otherness, because it possesses generality and particularity, like form itself. Or, ultimately, otherness is not the cause of the arising of cognition and sound of otherness, because it is the cause of a particular cognition and sound, like form itself. Or, ultimately, the cognition of otherness does not possess the actual object, such as what is to be seen, which is related to otherness, because it is the cognition of otherness, like not being an object of otherness. The detailed explanation is as before. Furthermore, where does this so-called "otherness" exist, on the other or on the non-other? What difference does it make? If it exists on the other, then, Otherness does not exist on the other either. Because that would make the entry meaningless, and the other is established even on the opponent's side as being separate from otherness. If it exists on the non-other, then, It does not exist on the non-other either. Because it is not permissible for it to become otherness from itself. Furthermore, that which possesses otherness, even if it has come to possess it, should not become its nature, just as that which possesses a cow, even if it has come to possess a cow, should not become the cow itself. Others say: Although possessing it does not make it its essence, it is nevertheless the cause of its cognition and sound. This cannot be answered because the refutation has already been stated. If otherness clearly illuminates that "this other is other," therefore it is also not its nature.
Tibetan
་ལ། དེ་དང་ལྡན་པ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བར་བྱེད་པས་གསལ་བར་བྱ་བའི་དོན་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་གཞན་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་འདི་ནི་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསལ་བར་བྱེད་པས་གཞན་ཉིད་ཀྱིས་དེ་གསལ་བར་བྱེད་པ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། གཞན་ཉིད་མ་ཡིན་པས་ནི་འདི་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསལ་བར་བྱར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ཕྱོགས་ཙམ་པ་ཞིག་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། འདིས་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དང་ཡོད་པ་ཉིད་དང༌། ཚད་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་དགག་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་གཞན་ཉིད་མི་འཐད་པས་གཏན་ཚིགས་ཇི་སྐད་སྨོས་པས་མ་གྲུབ་པ་མེད་དོ། །གཞན་དག་གིས་སྨྲས་པ་གཞན་ཉིད་ཀྱི་མཐའ་དང༌། གཞན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་མཐའ་དེ་དག་ནི་མཐའ་གཉིས་ཏེ། དེ་ལ་གལ་ཏེ་ཁྱེད་ཀྱིས་གཞན་ཉིད་ཀྱི་མཐའ་མེད་དོ་ཞེས་དེ་དགག་པ་བརྗོད་པས་གཞན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཐའ་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་བྱས་པས་དེས་ན་མཛད་པའི་མཐའ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་རོ། །འདིར་བཤད་པ། ཇི་ལྟར་ བསྟན་པའི་ཚུལ་གྱིས་རེ་ཞིག་གཞན་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བསྟན་ཟིན་པས། གཞན་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། །གཞན་ནམ་དེ་ཉིད་ཡོད་མ་ཡིན། །གཞན་ལ་ལྟོས་པས་སམ། དེ་བཀག་པས་གཞན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་གྲུབ་པས། ཐ་སྙད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། གཞན་ཉིད་མ་གྲུབ་པས་གཞན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །ཇི་ལྟར་དེ་དགག་ཅེ་ན། དོན་དམ་པར་ལྟ་བ་པོ་ནི་བལྟ་བར་བྱ་བ་དང་གཞན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་པ་ཁྱད་པར་ཅན་བརྟེན་པ་ཉིད་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་བལྟ་བར་བྱ་བའི་རང་གི་བདག་ཉིད་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་དང། རྒྱུ་ཉིད་དང༌། འབྲས་བུ་ཉིད་དང༌། ལན་འགའ་ཤེས་པ་ལོག་པའམ་ཐེ་ཚོམ་ཅན་གྱི་ཡུལ་ཉིད་དང༌། རྐྱེན་གྱི་དབྱེ་བས་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་དག་གིས་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བྱས་པར་བསྟན་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་གཞན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱང་བཀག་པའི་ཕྱིར་མཛད་པའི་མཐའ་ལ་གནོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དག་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེ་ནི་དེ་དང་ཕྲད་པ་མེད། །གཞན་ཡང་གཞན་དང་ཕྲད་མི་འགྱུར། །ཞེས་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བསྟན་པའི་ནང་ནས་འབྱུང་བའི་དབང་གིས་མཇུག་བསྡུ་བའོ། །གང་ལ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་འདོད་ཆགས་དང་ཆགས་པ་དག་ཕྲད་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དེ། ཕྲད་བཞིན
Chinese
如果说，与它相应也不会变成无意义，那是不合道理的。因为，使之显明者，以显明所应显明之义，在显明的自性中使之显明；因为他者以“此是他者”使之显明，所以他者使之显明就变成无意义了；并且，不是他者就不能使之显明“此是他者”。这只是显示了一部分，由此也应遮破总和差别以及存在本身和量等。因此，那样他者不合理，如前所说的因就不是不成立的。其他宗派所说，他者之边和非他者之边，那二者是边。对此，如果你们说没有他者之边，以说遮破它，就成了以非他者之边完全执取，因此会损害作者之边。这里所说，如所显示的道理，暂时已经显示没有他者。如果不是他者存在，就不是他者或彼者存在。依靠他者或者遮破它，成立非他者，因为是名言者；并且，因为他者不成立，所以非他者也不存在，应当这样理解。如何遮破它呢？就胜义而言，观看者不是所观看之物和非他者，因为是具有所依的特殊表达方式。例如所观看之物的自性一样。同样，存在本身和因本身以及果本身，有时是颠倒的知识或者疑惑的对境本身，以及因为缘起的差别而成为不同等等的理由，也应当显示已经作了比量。因此，那样遮破了非他者，所以不会损害作者之边。因为那样，一本身等等不成立的缘故。它不会与它相遇，而且也不会与他者相遇。这是从显示分别论中出现的角度作总结。有些人这样认为，贪欲和染著是相遇存在的，正在相遇
English
If it is said that being associated with it will not become meaningless, that is not reasonable. Because, the one that makes it clear, makes the meaning of what should be made clear clear in the nature of clarity; because the other makes it clear by saying "this is the other," so the other making it clear becomes meaningless; and, being not the other, it cannot make it clear that "this is the other." This only shows a part, and by this, one should also refute the general and the particular, as well as existence itself and measure, etc. Therefore, since otherness is not reasonable in that way, the reason as stated before is not unestablished. Other schools say that the extreme of otherness and the extreme of non-otherness, those two are extremes. To this, if you say that there is no extreme of otherness, by saying that you refute it, it becomes completely grasping with the extreme of non-otherness, therefore it will harm the extreme of the maker. Here it is said, as the shown reason, it has been temporarily shown that there is no otherness. If otherness does not exist, then neither other nor that exists. Relying on the other or refuting it, non-otherness is established, because it is a nominalist; and, because otherness is not established, therefore non-otherness also does not exist, it should be understood in this way. How to refute it? In terms of ultimate truth, the viewer is not the object to be viewed and non-otherness, because it is a special expression with dependence. For example, like the self-nature of the object to be viewed. Similarly, existence itself and cause itself, as well as fruit itself, sometimes are the object itself of inverted knowledge or doubt, and because of the difference of conditions, it becomes different, etc., with these reasons, it should also be shown that inference has been made. Therefore, in that way, non-otherness is refuted, so it will not harm the extreme of the maker. Because in that way, oneness itself, etc., is not established. It does not meet with it, and it will not meet with the other. This is a conclusion from the perspective of what appears in the exposition of differentiation. Some people think that attachment and clinging are meeting and existing, meeting