Tibetan
ས་ཆོས་མཐོང་ངོ་ཞེས་གསུངས་སོ།། ཆོས་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་བཏང་བས་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་བ་བཏང་བ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་བ་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་པས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་བ་ བཏང་བས་སྡུག་བསྔལ་བཏང་བ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་འབྱུང་བ་མེད་ན་གང་ལས་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་བར་འགྱུར། སྡུག་བསྔལ་གཏང་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཀུན་འབྱུང་བ་གཏང་བའི་ཕྱིར་དང༌། སྡུག་བསྔལ་འགོག་པ་བཏང་བ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་བ་གཉིས་མེད་ན་གང་ཞིག་སྤངས་པས་འགོག་པར་འགྱུར་བས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་འགོག་པ་མེད་ན་གང་ཞིག་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་འགོག་པར་འགྱུར་བའི་ལམ་དུ་འགྱུར། དེས་ན་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་དག་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་གྱི་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། བདེན་པ་མཐོང་བ་ལས་དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་གྱི་འབྲས་བུ་རྣམས་ཡང་དག་པར་འཐོབ་པས་སོ། །དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་གྱི་འབྲས་བུ་རྣམས་མེད་པས་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་གཞན་ཡང༌། རྒྱུ་མི་ལྡན་པ་རྟག་པའི་ཕྱིར། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྟག་པར་འགྱུར། །ཆོས་སམ་ཆོས་མ་ཡིན་མེད་ཅིང༌། །འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་ཐ་སྙད་མེད། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་གཏོང་བ་དེ་ལ་སྐྱོན་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཆོས་མེད་པ་དང༌། ཆོས་མ་ཡིན་པ་མེད་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་རྣམས་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ཐམས་ཅད་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་ན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་དེ་མེད་ན་གང་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར། གཞན་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་དང་བཅས་པ་དང༌། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་དང༌། རྒྱུ་མེད་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་རྟག་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མེད་པ་རྣམས་ནི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་ལ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དུ་ཡང་འགྱུར་རོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་དང་ཡང་འགལ་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་པའོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་བཅས་པའི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟག་པ་ཡིན་ནོ། །མི་དགེ་བ་དང་ལུང་མ་བསྟན། །ངེས་འབྱིན་སྩོགས་ལའང་སྐྱོན་དེ་བཞིན། །དེ་བས་ཁྱོད་ཀྱི་འདུས་བྱས་ཀུན། །འདུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །དགེ་བའི་ ཆོས་རྣམས་ལ་རྟག་པ་དེ་བསྟན
Chinese
说“见地法”啊。因为没有见到法，所以没有安住于梵行。或者说，舍弃了缘起，就是舍弃了痛苦的集起，因为痛苦的集起就是缘起啊。舍弃了痛苦的集起，就是舍弃了痛苦，因为没有集起，从何处产生痛苦的集起呢？因为舍弃了痛苦，以及舍弃了集起，就是舍弃了痛苦的止息，因为没有痛苦和集起二者，舍弃什么才能成为止息呢？如果没有痛苦的止息，为了获得什么而成为痛苦止息的道路呢？因此，四圣谛就没有了，因为没有四圣谛，就没有沙门之道的果实了，因为从见到真谛才能如实获得沙门之道的果实啊。因为没有沙门之道的果实，就不会安住于梵行了。像这样，另外，因为没有因是常有的缘故，一切法都变成常有。没有法或者非法，也没有世间人的言说。如果是这样，那么舍弃缘起会有什么过失呢？没有法，也没有非法，以及没有世间人的言说。为什么呢？因为这一切都是缘起，如果没有缘起，从何处产生呢？另外，与自己的自性具有的，以及不是缘起的，以及从无因产生的和变成常有，因为没有因的都是常有的缘故，并且对于那没有安住于梵行也同样会变成那样。也与宗义相违背，为什么呢？因为薄伽梵说一切有为法都是无常的啊。那些是与自己的自性具有的常有性就是常有啊。不善和无记，以及出离等等也有同样的过失。因此，你的所有有为法，都变成无为法了。对于善法也显示了那常有。
English
It is said, "The land of Dharma is seen." Because the Dharma is not seen, there is no abiding in the Brahmacarya. Or rather, by abandoning dependent arising, the arising of all suffering is abandoned, because the arising of all suffering is dependent arising. By abandoning the arising of all suffering, suffering is abandoned, because if there is no arising, from where will the arising of all suffering occur? Because of abandoning suffering, and because of abandoning arising, the cessation of suffering is abandoned, because if there are no suffering and arising, by abandoning what will cessation occur? If there is no cessation of suffering, for the sake of attaining what will it become the path to the cessation of suffering? Therefore, the four noble truths will not exist, and because they do not exist, the fruits of the ascetic's path will not exist, because from seeing the truth, the fruits of the ascetic's path are truly attained. Because the fruits of the ascetic's path do not exist, there will be no abiding in the Brahmacarya. Furthermore, because the absence of cause is permanent, all dharmas become permanent. There is neither dharma nor non-dharma, and there is no worldly expression. If that is the case, what fault would there be in abandoning dependent arising? There is no dharma, no non-dharma, and all worldly expressions do not exist. Why? Because all of this is dependent arising, and if there is no dependent arising, from where will it arise? Furthermore, that which possesses its own nature, and that which is not dependent arising, and that which arises from no cause, become permanent, because those without cause are indeed permanent, and that which does not abide in the Brahmacarya will also become the same. It also contradicts the established tenets, why? Because the Bhagavan said that all conditioned phenomena are impermanent. Those are permanent by their own nature of permanence. Non-virtue and the unstated, as well as liberation and so on, have the same four faults. Therefore, all your conditioned things become unconditioned. That permanence is shown to the virtuous dharmas.
Tibetan
་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མི་དགེ་བ་རྣམས་དང༌། ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་རྣམས་ལ་ཡང་ཡོད། དེ་ཉིད་ངེས་པར་འབྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཡོད་དོ། །དེ་བས་ན་ཁྱོད་ཀྱི་འདུས་བྱས་འདི་ཐམས་ཅད་འདུས་མ་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྒྱུ་མེད་ན་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་དང་འཇིག་པ་དག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མེད་ན་འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་འདུས་མ་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་དགེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་གི་དངོས་པོ་དག་གི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་མི་རུང་ངོ༌། །གཞན་ཡང་ཁྱོད་ཀྱིས། གལ་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད། །རང་བཞིན་མེད་ཅེས་བྱ་བའི་མིང༌། །དེ་ཡང་དེ་བཞིན་མེད་འགྱུར་ཏེ། །གཞི་མེད་མིང་ནི་མེད་པས་སོ། །ཞེས་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ལ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། གང་ཞིག་རང་བཞིན་བཅས་པ་ཞེས། །མིང་ནི་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ལ། །དེ་ལྟར་མིང་གི་ལན་བཏབ་ཀྱིས། །ང་ནི་མིང་ཡོད་མི་སྨྲའོ། །གང་ཞིག་མིང་འདི་རང་བཞིན་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མིང་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་དེ་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་ལན་གདབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། གལ་ཏེ་མིང་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་དེ་མེད་ན། དེའི་ཕྱིར་མིང་དེ་ཡང་རང་བཞིན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་ནི་མིང་གི་རང་བཞིན་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་བས་ངེད་ཅག་ཀྱང་མིང་གི་རང་བཞིན་ཡོད་པར་མི་སྨྲའོ། །དེ་བས་ན་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་མིང་གི་རང་བཞིན་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་མིང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་དོ་ཞེས་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་མི་རུང་ངོ༌། །འདི་ལྟར་གཞན་ཡང༌། མེད་ལ་མིང་མེད་ཅེས་གང་འདི། །ཅི་དེ་ཡོད་པའམ་མེད་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཡོད་པའམ་མེད་པ་ཡིན། །ཁྱོད་ཀྱིས་སྨྲས་པ་གཉི་གའང་ཉམས། །མེད་པ་ལ་མིང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་འདི་ཅི་མིང་མེད་པ་དེ་ཡོད་པ་ཡིན་ནམ་འོན་ཏེ་མེད་པ་ཡིན། གལ་ཏེ་མིང་དེ་ཡོད་པ་ཞིག་གི་ཡིན་ནམ། གལ་ཏེ་ མེད་པ་ཞིག་གི་ཡིན་ན་དམ་བཅས་པ་གཉི་ག་ཡང་ཉམས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་མིང་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མིང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དམ་བཅས་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་ཏེ། ད་ནི་དེ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ད་ནི་དེ་ཡོད་པས་སོ་ཅི་སྟེ་མིང་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མེད་པ་ལ་ནི་མིང་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་མིང་གི་ར
Chinese
也就是说是，凡是善的，以及未被说明的，也有这种情况。同样，在确定地产生等等中也有这种情况。因此，你所说的这一切有为法都将变成无为法。为什么呢？因为没有因，就没有生、住、灭。没有这些，就没有有为法的特征，所以一切都将变成无为法。因此，你说善等事物的自体存在，所以一切事物并非空性，这是不合理的。另外，你说：如果法没有自性，那么“没有自性”这个名称，也会同样不存在，因为没有基础就没有名称。对于你所说的这些，我将解释：对于那些说名称具有自性的人，就那样用名称来回答。我并不说名称存在。对于那些说这个名称具有自性，说名称存在的人，你应该那样回答。如果名称的自性不存在，那么这个名称也必须是没有自性的。因为对于不存在的事物，名称的自性是不存在的，所以我们也不说名称具有自性。因此，因为事物的自性不存在，所以名称的自性也不存在。因此是空性。因为是空性，所以是不存在的，因此你所说的因为有名称所以有自体，这是不合理的。像这样，还有：对于“没有不存在的名称”这句话，这是存在还是不存在？如果是存在或不存在，你所说的一切都将崩溃。对于“没有不存在的名称”这句话，这个没有名称是存在还是不存在？如果这个名称是存在的，或者是不存在的，那么两个承诺都将崩溃。如果暂时说“没有名称”这个名称是存在的，那么“没有名称”这个承诺就会崩溃，因为现在它不是不存在的，现在它是存在的。如果说“没有名称”是不存在的，那么对于不存在的事物就没有名称。因此，名称的...
English
That is to say, whatever is virtuous, and whatever is not indicated, also has this. Likewise, it also exists in definite production and so on. Therefore, all these conditioned phenomena of yours will become unconditioned. Why? Because without a cause, there is no birth, duration, and cessation. Without these, there is no characteristic of conditioned phenomena, so everything will become unconditioned. Therefore, it is unreasonable to say that the self-nature of things such as virtue exists, so all things are not empty. Furthermore, you say: If phenomena have no inherent existence, then the name 'no inherent existence' will also not exist, because without a basis, there is no name. What you have said will be explained: To those who say that names have inherent existence, answer with names in that way. I do not say that names exist. To those who say that this name has inherent existence, that names exist, you should answer in that way. If the inherent existence of the named does not exist, then that name must also be without inherent existence. Because for something that does not exist, the inherent existence of a name does not exist, so we also do not say that names have inherent existence. Therefore, because the inherent existence of things does not exist, the inherent existence of names also does not exist. Therefore, it is emptiness. Because it is emptiness, it is non-existent, therefore it is unreasonable for you to say that because there is a name, there is self-nature. Like this, also: Regarding the statement 'there is no name for the non-existent,' is this existent or non-existent? If it is existent or non-existent, everything you have said will collapse. Regarding the statement 'there is no name for the non-existent,' is this nameless existent or non-existent? If this name is existent, or if it is non-existent, then both commitments will collapse. If, for the moment, it is said that the name 'no name' exists, then the commitment 'there is no name' will collapse, because now it is not non-existent, now it is existent. If it is said that 'no name' is non-existent, then for the non-existent there is no name. Therefore, the...