English
Or what fault is there if one says something like "O," or what cause is it if it is said to be nonexistent? If it is said to be the self-nature of the cause, then the cause and effect would necessarily be simultaneous. However, if it is said that the cause is something nonexistent, then it would not be simultaneous with the effect, because the nonexistence of self-nature is not reasonable. If it is indeterminate, then it would necessarily be an entity, like consciousness. Therefore, no matter how one analyzes the entities of arising, it is not tolerable. Even if it does not contradict valid cognition, there is no way to ascertain it with certainty. Thus, the entities of cause and effect are mostly proven by direct perception and non-apprehension. Both direct perception and non-apprehension, whether without an image or with an image, are not reasonable for apprehending it. Because there is no appearance produced by the object and no reason for proximity of meaning, it is not reasonable to posit that "this is experienced by it." The entity of the image is also meaningless, because the images of consciousness such as in dreams are not pervaded by entities. It is not reasonable to consider the various images that arise dependent on one consciousness to be true. Therefore, since arising cannot be proven by direct perception and non-apprehension to establish cause and effect, one must consider other methods. Therefore, even the omniscient one does not clearly know or use the characteristic of cause and effect as being dependent on others, because arising contradicts valid cognition. Those who follow reason should contemplate the state of non-arising, which is the nature of wisdom free from all faults, as the Sugata said: "The Dharma of constant non-arising, thus the Tathagata speaks. All Dharmas are also, similar to the Tathagata. Those of childish minds, grasping at characteristics. In all the worlds, practice the nonexistent Dharma." To analyze this extensively is to analyze dependent origination, so it will be set aside for now. If the protector is free from all elaboration and sees the aspect of Suchness, then because it is its nature, it is the Bodhicitta that accumulates the collection of wisdom.
Tibetan
་དཔར་གྱུར་ ནས་ཕྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བར་འགྱུར། སངས་རྒྱས་སུ་གྱུར་ནས་ཀྱང་མེས་ཤིང་བསྲེགས་ཏེ་ཟད་པ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་དང༌། ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་མ་འདས་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་ཡུལ་དེ་དང་དེར་གནས་པ་དང་ཇི་ལྟར་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་དེ་ལྟར་བྱུང་བའི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ། ཅིའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་བཞག་པས་ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་གཉིས་རྣམ་པར་བཞག །གཞན་ཡང་སེམས་ཙམ་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་མཐོང་བས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྣམ་པར་བཞག །བདེ་བར་གཤེགས་པ་དང་བདེ་བར་གཤེགས་པ་མ་ཡིན་པའི་གནས་སྐབས་གཉིས་སུ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བ་གང་གིས་རྣམ་པར་བཞག་ཅེས་བྱ་བ་དེ་དག་ནི་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་ནང་ནས་ཁ་ཅིག་དོགས་པ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །དོགས་པའི་དྲ་བ་དེ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གུད་ནས་འབྱུང་བ་མ་མཆིས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་མི་སྐྱེ་མི་འགག་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ལན་འདེབས་པ་ཡིན་ཏེ། འདིའི་བསམ་པ་ནི་གལ་ཏེ་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་སྔར་མ་བྱུང་བ་ལས་བྱུང་བ་དང༌། བྱུང་ནས་ཀྱང་མི་འབྱུང་ན་ནི་དེ་ལྟར་ན་འགྱུར་བ་མེད་པའི་དོན་དུ་མཉམ་པ་མ་ཡིན་པས་མི་རྟག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་འདི་ལྟར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྐྱེས་ཀྱང་རུང༌། མ་སྐྱེས་ཀྱང་རུང་ཆོས་ཉིད་དང༌། ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང༌། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དབྱིངས་ལ་སོགས་པ་དེ་ནི་གནས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་འདི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན་ཡེ་ཤེས་བཞིན་དུ་ལུས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་ན་མི་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་མེད་པ་ཡང་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱལ་བ་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་གདགས། སྟོན་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་གཉིས་སུ་གྱུར་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་མི་འགལ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་ན་ཡང་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ རྟོགས་པ་ན་གང་གིས་གཉིས་སུ་ཐལ་བར་མི་འགྱུར། སྔར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ལ་ཕྱིས་རྣམ་པར་བྱང་བ་ཡིན་ན་ཡང་རྣམ་པར་བྱང་བ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཡང་གལ་ཏེ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཚེ་ན་ནི་གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ལ། འདི་ལྟར་དེ་ཕྱིས་སྔོན་མེད་པའི་
Chinese
变成 之后，世尊如来将如何出现？成佛之后，也如火焚木尽般完全寂灭，以及未完全寂灭之时，也应安立于此地彼地，以及如何逝去、未来和如此出现的善逝。为何以一切智智安立所知之体性二者？再者，仅心之自性显现，因离能取所取之自性二者，故安立为无二。于善逝与非善逝之二时，以何者安立杂染与清净？这些是眷属之坛城中一些人产生的疑惑。为了完全断除疑惑之网。如是性中无有从他处生起等，乃至如是性是不生不灭之间的回答。此意是，若如是性是从先前未生而生，生后也不复生，则如此一来，在无有变异之义中，因不平等，将成常。此乃如此认为，如是，如来生也好，不生也好，法性，真实之边际，不可思议之界等，是唯一安住，如是说。若此是智慧之自性，则如智慧般无身，故将不住于境。无生无灭，又如何安立为过去等之胜者？导师一切智是彼之自性，然纵成二，又如何不违背空性？纵然是无二智慧之自性，然于具缘者证悟时，又如何不成二？先前杂染，后清净，则将具有清净。纵然是如此，若于杂染之时，则是二之自性，如此一来，彼于后时先前未有之
English
Having become how will the Bhagavan Tathagata appear later? Even after becoming a Buddha, one completely passes into nirvana like a fire consuming wood, and even in the state of not completely passing into nirvana, one should establish the Sugatas who dwell in such and such places, and how they have passed away, the future, and how they have appeared in this way. Why does the establishment of the wisdom of omniscience establish the two characteristics of knowable objects? Furthermore, since the self-nature of mind-only is seen, and since it is separated from the nature of the two, the apprehended and the apprehender, it is established as non-dual. In the two states of Sugata and non-Sugata, by what is the defilement and purification established? These are some of the doubts that arose from within that mandala of attendants. In order to completely abandon the net of doubt. From such as, "There is no arising from another in suchness," up to, "Suchness is unborn and unceasing," is the answer. The intention here is that if suchness arises from what was previously unborn, and even after arising, it does not arise again, then in that case, since it is not equal in the sense of being without change, it would be logically fallacious to be impermanent. This is how it is intended: As it is said, whether the Tathagata is born or not, the Dharma-nature, the ultimate limit of reality, the inconceivable realm, and so forth, are only abiding. If this is the nature of wisdom, then like wisdom, it is without a body, so it will not abide in an object. How can that which is without birth and destruction be established as the Victorious One of the past and so forth? If the Teacher, the Omniscient One, is its nature, then even if it becomes two, how can it not contradict emptiness? Even if it is the nature of non-dual wisdom, how can it not become two when those who are fortunate realize it? If it was previously defiled and later purified, then it will be endowed with purification. Even if this is so, if at the time of defilement, it is the nature of two, then in this way, that which was previously non-existent at a later time
Tibetan
གཉིས་སུ་མེད་པར་གྱུར་པས་རྣམ་པར་བྱང་བ་ཡིན་ན་ནི་འདུས་མ་བྱས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིའི་ལན་གླན་པའི་ཆེད་དུ་རྐྱེན་འདུས་པ་ལས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ཀུན་ནས་འབྱུང་བ་མ་མཆིས་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་སྔོན་མེད་པའི་ངོ་བོ་འབྱུང་བ་ཡང་མ་ལགས་སོ། །མི་འདྲ་བའི་རྣམ་པ་འཇིག་པ་ཡང་མ་ལགས་སོ། །ཡུལ་ནི་ཡུལ་སའོ། །ཕྱོགས་ནི་གྲོང་ལ་སོགས་པའོ། །འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་དུས་སོ། །གཉིས་ལ་སོགས་པ་ནི་གནས་སྐབས་སོ། །སྐྱེ་བ་ནི་རྒྱུན་གྱིས་སོ། །དེ་མེད་པས་མི་སྐྱེ་བའོ། །འགག་པ་ནི་རྒྱུན་ཆད་པའོ། །དེ་མེད་པས་མི་འགག་པ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་བསྡུས་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྔོན་མེད་པའི་ངོ་བོ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་མངོན་པར་ཞེན་པའི་སྐྱོན་མཐའ་དག་སྦྱངས་པས་དྲི་མ་མེད་པ་ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ལ་བདག་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྔ་རོལ་དུ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ལིང་ཏོག་སྟུག་པོས་དེ་ཁེབས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མ་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་ཡང་དེའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་སྔ་ནས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དུས་ཕྱིས་ནི་ལན་མང་དུ་ཐབས་མང་པོས་ཡུན་རིང་པོར་ཆོས་བདག་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་གོམས་པར་བྱས་པས་བསྒོམ་པ་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་ནས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མཐའ་དག་རྒྱུན་ཆད་དེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བྱུང་བ་དང་སྒྲོ་འདོགས་པའི་བག་ལ་ཉལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ཀྱང་མེད་པར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་བདག་ཉིད་གང་ཡིན་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ལྟ་བུ་ནི་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་བསམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་འདི་ནི་འདི་ལྟར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཡང་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་དང་མེད་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་གཉིས་དང་ལྡན་ པ་གང་ཡིན་པའོ། །འདི་ཉིད་འདི་ལྟར་རྣམ་པར་དག་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བའི་བདག་ཉིད་དང་བཅས་པའི་སེམས་གང་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བའོ། །དེ་རྣམ་པར་དག་པ་ཡང་རིམ་གྱིས་འགྱུར་རོ། །འདས་པ་ལ་སོགས་པར་རྣམ་པར་བཞག་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པའི་བདག་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གང་དུ་གནས་པ་དང་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་པ་དག་དེའི་དབང་གིས་དེ་ལྟ་བུར་སྣང་བ་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པའི་ངོར་བྱས་ནས་དེ་སྐད་དུ་བཤ
Chinese
如果因为无二而完全清净，那么就变成非无为法了吗？为了回答这个问题，从因缘聚合中，如来藏并非完全产生，如来藏也不是先前没有的体性产生。也不是不同之相毁灭。处所是地方。方向是城镇等。过去等是时间。二等是状态。生是连续。没有它就不生。灭是连续断绝。没有它就不灭，因为薄伽梵是不住涅槃的缘故。这里总摄的意义是：如来藏不是如来产生先前没有的体性，然而，通过清净所有非真实的执着之过失，获得无垢，因为在法无我的智慧之前，取和执着之执着浓厚障蔽了它。没有证悟它也是因为非真实的分别念先前就存在的缘故。后来，多次用多种方法，长期串习法无我的智慧，修习变得殊胜，所有分别念都断绝，生起真如的智慧，并且所有增益的习气之处也不存在了。具有那样的自性的如来，犹如如意宝珠，是圆满所有众生之所愿的。这个如来藏是这样完全染污的，即与存在和不存在的两种执着相应。这本身也是这样完全清净的，即具有证悟真如的自性的心，远离所有执着。那完全清净也是逐渐转变的。在过去等中安立，是如来藏完全清净的自性，如来所住和所去等也仅仅是非真实的。然而，世间人以它的力量，在产生那样的显现的面上，那样宣说。
English
If it is completely purified because of being non-dual, then would it become unconditioned? To answer this, the Tathāgatagarbha does not completely arise from the aggregation of causes, nor does the Tathāgatagarbha arise as a nature that did not exist before. Nor does the destruction of dissimilar appearances occur. Place is location. Direction is towns and so on. Past and so on are time. Two and so on are states. Birth is continuous. Without it, there is no birth. Cessation is the cessation of continuity. Without it, there is no cessation, because the Bhagavan is in non-abiding nirvana. The meaning summarized here is: the Tathāgatagarbha is not what causes the Tathāgata to produce a nature that did not exist before, but rather, by purifying all the faults of unreal attachment, one obtains the stainless, because before the wisdom of selflessness of phenomena, the thick fog of attachment to grasping and holding obscures it. Not realizing it is also because unreal conceptualization existed before. Later, many times, with many methods, for a long time, one becomes accustomed to the wisdom of selflessness of phenomena, and the meditation becomes extraordinary, and all conceptualizations are cut off, and the wisdom of suchness arises, and the place of all propensities of superimposition also does not exist. The Tathāgata, who has such a nature, is like a wish-fulfilling jewel, fulfilling the wishes of all beings. This Tathāgatagarbha is thus completely defiled, that is, it is in accordance with the two attachments of existence and non-existence. This itself is also thus completely pure, that is, the mind that has the nature of seeing suchness, is free from all attachments. That complete purification also gradually changes. Establishing in the past and so on, is the nature of the Tathāgatagarbha's complete purification, the Tathāgata's dwelling and going and so on are also only unreal. However, worldly people, by its power, on the face of the arising of such an appearance, speak in that way.