Tibetan
འི་སྐྱེ་བ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ཚུལ་གྱིས་མ་སྐྱེས་པ་ཁོ་ན་མིན་པས་ཡོད་པར་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཙམ་ལྷག་མ་ལུས་པ་དེ་ཡང་ཡོད་པ་དོན་དམ་པ་ཡིན་པར་ནི་བསྒྲུབ་པར་དཀའ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རི་མོ་བཀྲམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ནི་སྣང་བ་རྣམ་པ་དུ་མར་སྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་དེ་དག་ཀྱང་དེའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དེ་རྣམ་པ་དུ་མ་ལས་རྣམ་པར་ན་ལོག་པ་ཡིན་ན་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་རིགས་པ་ཡིན། གཅིག་པ་ཉིད་དང་དུ་མ་ཉིད་དག་ནི་ཕན་ཚུན་རྣམ་པར་བཅད་དེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གནས་བར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡང་འདི་སྙམ་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པ་དེ་རྣམས་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པའི་དབང་གིས་དེ་ལྟར་སྣ་ཚོགས་སུ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ལ་སྣང་ངོ་ཞེ་ན། འོ་ན་སྣང་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཡིན་ཏེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་མ་གཏོགས་པར་གཞན་སྣང་བའི་སྒྲའི་དོན་རྟོགས་པར་བྱར་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། འདི་ལྟར་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་ ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་ཡིན་ནོ། །མིག་སེར་ལ་སོགས་པས་མིག་ཉམས་པ་རྣམས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཡང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པར་ཇི་ལྟར་སྣང་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཡང་གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་དེ་དག་ཇི་ལྟར་སྣང་ཞེས་དེ་ལ་ཡང་མཐུན་པར་རྒལ་བ་འདི་མ་ཡིན་ནམ། གལ་ཏེ་ཀ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་གཅིག་གི་ཤེས་པ་དེ་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་ཚུ་རོལ་དང་ཕ་རོལ་དང་དབུས་ཀྱི་ཆ་ལ་སོགས་པ་དབྱེ་བས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་བློ་ཡང་གཅིག་ཏུ་འཐད་པ་མ་ཡིན་པས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མ་བརྟགས་ན་དགའ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚུལ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་བརྟག་མི་བཟོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཁ་ཅིག་སྨྲ་བ་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉམས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་གསལ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཀྱང་ཤེས་པ་གཅིག་ལ་འཛིན་པའི་ཆར་འདོད་པ་དང༌། ཆ་གཉིས་པ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ནང་དུ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རང་རིག་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་གྱི། གཞན་གཟུང་བར་ཆར་གྱུར་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་སློབ་དཔོན་དྷརྨ་ཀཱིརྟིས་ཀྱང༌། སྔོ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་དེའི། །ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཉམས་མྱོང་ཡིན། །རང་གི་ངོ་བོ་ཉམས་མྱོང་ཡང༌། །སྔོ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་ཞེས་སྒྲོགས། །ཤེས་ལས་ཐ་དད་མ་ཡིན་ན། །དོན་གཞན་ཡོད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །སྤྱི་ཉིད་ཡིན་ནའང་དོན་ཉིད་ན། །ཤེས་པའི་ངོ་བོར་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གཟུགས་བརྙན་ནི་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནར་གསུངས་སོ། །དེ་བས་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རུང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ རྣམ་པར་ཤེས་པ་དུ་མ་ཅིག་ཅར་ཡོད་པ་རྙེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདོད་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ། །འོ་ན་རྣམ་པ་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཇི་སྐད་དུ་བསྟན་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་གཞན་དུ་ཆ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་བྱས་ན་ཤེས་པ་གཞན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཤེས་པ་གཞན་གཅིག་ཏུ་དེ་ཡོད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པར་ནུས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པས་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་ན་ཡོད་པར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་རོལ་པ་ལ་ཡང་རིམ་པ་འདི་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེ་དག་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ཡང་ཡོངས་སུ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ན་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་དུ་སྣང་ཞེ་ན། འདི་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཅན་འཁྲུལ་པའི་ས་བོན་གྱི་དབང་གིས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འདིར་གཞན་དག་ན་རེ་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་ལུས་དང་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་སྣ་ཚོགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། རི་མོ་བཀྲ་བ་ལ་སོགས་པ་དྲན་པའི་ཤེས་པ་ཡང་རྣམ་པ་དུ་མ་སྣང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ཡང་དུ་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང༌། །དེ་ནི་རིགས་དག་མཐུན་པ་ཡི། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ངེས་པ་ཡིན། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་རིམ་གྱིས་འབྱུང༌། །འདི་ལྟར་ཡང་དག་མངོན་པ་ཡིན། །ཞེས་རྣམ་འགྲེལ་བྱེད་པའི་ཚིག་དག་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་ན་དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དུ
Chinese
其生起并非仅以上述方式生起，因此并非可以存在。仅余下的体验，要证明其是胜义谛存在，则非常困难。例如，在绘画等事物上产生知识，会产生多种显现。这些显现也只是它的自性，如果变成其他，则不应体验。因此，如果它从多种形态中返回，又怎能说它是一体呢？一体和多体是互相分离而存在的性质，因此不可能同时存在。或者，有人认为体验的那些形态并非真实，而是由于错觉，才会如此多样地显现在无二的知识自性上。那么，所谓的“显现”是什么呢？除了体验的自性之外，难道无法理解“显现”这个词的含义吗？例如，所谓的“显现”就是体验的含义。如果眼睛因眼病等原因受损，明明不存在，为何会显现黄色等颜色呢？对此，如果说它既不存在于外境的自性中，也不存在于知识的自性中，那么它们是如何显现的呢？这难道不是以同样的方式反驳吗？如果说柱子等事物的单一形态的知识是唯一的，那是不对的。因为从这边、那边和中间部分等区分来看，它会显现为多种形态。因此，心识也不可能是一体的，如果不去详细分析一切事物，那么最好保持其自性的名言方式。例如，越是详细分析，就越是无法忍受分析。有些人说，蓝色和黄色等颜色并非完全不存在，因为它们像体验快乐等一样，清晰地被体验到。然而，对于在一个知识上执著为一部分，以及第二部分转变为反驳的性质，这是不存在的。例如，内在的快乐等是自证的性质，而不是被他者所执著的部分。
English
Its arising is not only in the manner shown above, therefore it is not permissible to exist. The mere remaining experience, to prove that it is the ultimate truth, is very difficult. For example, the arising of knowledge in things like painting produces many appearances. These appearances are also only its own nature, and if they become something else, then it should not be experienced. Therefore, if it returns from many forms, how can it be said to be one? Oneness and multiplicity are natures that exist separately from each other, so it is impossible to exist together. Or, some people think that those forms of experience are not real, but due to illusion, they appear so diversely on the non-dual nature of knowledge. Then, what is the so-called "appearance"? Is it not impossible to understand the meaning of the word "appearance" other than the nature of experience? For example, the so-called "appearance" is the meaning of experience. If the eyes are damaged due to eye diseases, etc., why do they appear yellow and other colors even though they do not exist? To this, if it is said that it does not exist in the nature of the external environment, nor does it exist in the nature of knowledge, then how do they appear? Is this not refuting in the same way? If it is said that the knowledge of the single form of things like pillars is unique, that is not correct. Because from the distinction of this side, that side, and the middle part, etc., it will appear in many forms. Therefore, the mind is also impossible to be one, and if you do not analyze all things in detail, then it is best to maintain the nominal way of its nature. For example, the more detailed the analysis, the more unbearable the analysis becomes. Some people say that blue and yellow colors are not completely non-existent, because they are clearly experienced like experiencing happiness, etc. However, it is not the case that clinging to one knowledge as a part, and the second part turning into the nature of refutation. For example, inner happiness, etc. is the nature of self-awareness, not the part that is grasped by others.
Chinese
如同瓶子等不是在外部存在一样。同样，白色等也与能取和所取的分别念相分离。如是，法称论师也说：“青色等之体性，其体性即是体验。自之体性虽体验，然说体验青色等。若与识非有他，如何成为异物？若是总相亦是物，则成识之体性。”如是说，若问：是这样承认的缘故，没有过失。同样，圣者《解深密经》中也说，等持的行境影像，唯是与识不相异。因此，如同安乐等一样，青色等也同样，体验本身就是证悟的体性。那么，就会发现同时存在多个识吗？答：因为是所希望的，所以没有过失。那么，如是怎样开示说是一个体性呢？答：像这样，如果从其他方面进行部分分别，则没有其他的识去体验。因此，也不能说其他的识存在于一个识之中，因为如果识没有体验，则不应存在，而且，识就是体验。对外道来说，不也是同样的次第吗？他们虽然没有体验，却完全承认。那么，如果如同安乐等一样，青色等也是识的体性，那为什么会显现于外境呢？这是因为无始时来的错乱习气的力量所致。对此，另一些人说，异熟识也显现为身体和器世间等，因此肯定是多种多样的。这也是不能成立为一个体性的，因为回忆起彩色的图画等，显现出多种形象，本身就是体验，因此也会变成多种多样的。如果是这样，并且，那是种类一致的，识是确定的，分别念是逐渐产生的，像这样是真实显现的。这样的释量论的词句是相违背的。另一些人说，所有那些形象都是时
English
Just as a pot and so forth do not exist externally. Similarly, white and so forth are also free from the conceptualizations of grasper and grasped. As it is said by the teacher Dharmakīrti: "The nature of blue and so forth, its nature is experience. Although its own nature is experience, it is proclaimed as experiencing blue and so forth. If it is not different from consciousness, how can it become a different object? Even if it is a generality, if it is the object itself, it would be the nature of consciousness." If you say that, there is no fault because it is accepted as such. Similarly, in the Sutra Unraveling the Intent of the Noble, it is also said that the image, the object of samādhi, is only not different from consciousness. Therefore, just like happiness and so forth, blue and so forth are also the nature of realization, which is experience itself. Then, would it be found that there are many consciousnesses at once? Answer: There is no fault because it is desired. Then, how is it taught that it is one nature? Answer: Like this, if one makes a partial distinction from other aspects, then there is no other consciousness to experience. Therefore, it cannot be said that another consciousness exists in one consciousness, because if consciousness does not experience, it should not exist, and consciousness is experience. Isn't this the same order for the outsiders as well? Although they do not experience, they completely accept it. Then, if blue and so forth are also the nature of consciousness, just like happiness and so forth, then why do they appear as external objects? This is due to the power of the seed of delusion that has been present since beginningless time. To this, others say that the Vipāka-vijñāna also appears as the body and the world of containers, and therefore it must be diverse. This also cannot be established as one nature, because the consciousness of remembering colorful drawings and so forth, which manifests various forms, is itself experience, and therefore it will also become diverse. If that is so, and that is of the same kind, the consciousness is definite, the conceptual thoughts arise gradually, and like this it is truly manifested. Such words of the Pramāṇavārttika are contradictory. Others say that all those forms are