Tibetan
་དགའ་བར་གྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལན་ཡིན་ཏེ། དགའ་བའི་བྱེ་བྲག་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟ་བུ་དྲན་པའི་འདུ་བྱེད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དྲན་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ཡང་གང་ཞིག་རྟགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་བརྗོད་པའི་ངོ་བོ་ལ་གསོལ་བ་འདེབས་པ་འབྱུང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལས་ནི་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པའི་བྱེ་བྲག་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། མཚན་མ་ལས་རྗེས་སུ་དཔོག་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་གྲོང་ཁྱེར་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བར་གྱུར་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་བསྡུས་པའི་དོན་ཏོ། །ཡང་དང་ཡང་དྲུང་དུ་འགྲོ་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་དུ་མར་རོ། །རབ་ཏུ་དགའ་ཞིང་མགུ་བར་གྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་རྒྱ་ཆེན་པོར་རོ། །འདི་ཉིད་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་དགའ་བ་དང་མགུ་བ་ཆེར་སྐྱེད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་རབ་ཏུ་དགའ་ཞིང་མགུ་བར་གྱུར་པ་ནི་དང་པོར་རོ། །དགའ་བ་དང་མགུ་བ་ཆེར་སྐྱེད་པ་ནི་རྒྱུན་མ་འཆད་པར་རོ། །དགའ་བ་ཉིད་མགུ་བ་ཡིན་པར་འགྲེལ་ཏོ། །ཡང་ན་དགའ་བ་ཡང་དེ་ཡིན་ལ་མགུ་བ་ཡང་དེ་ཡིན་ཞེས་གཅིག་ཏུ་སྦྱར་རོ། །དེ་ལ་དགའ་བ་ནི་ཡིད་བདེ་བའོ། །དེ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་རབ་ཏུ་དགའ་བ་དང་ཁོང་མགུ་བ་ནི་མགུ་བའོ། །གཏན་ལ་དབབ་པའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་མཆིས་པའི་དུས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །དེ་དག་གི་རྣམ་པ་དང་རྟགས་དང་མཚན་མ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གང་དག་བཀའ་སྩལ་པ་དེ་དག་ཉིད་ལགས་སམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་ཟུར་གྱིས་དྲི་བའོ། །ཡང་ན་ཅི་ལགས་ཞེས་བྱ་བ་ཁོང་ནས་དབྱུང་ངོ༌། །བསམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། འདིར་དཔེ་བཞིན་དུ་སྔོན་མྱོང་བའི་རྣམ་པ་སྒྲོགས་པ་ནི་ཆ་ཙམ་ཡང་མི་དམིགས་ན་དེ་དག་གིས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། འོད་སྲུངས་ཇི་སྐད་སྨྲས་པ་དེ་དེ་བཞིན་ཏེ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དགོངས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོའི་ཆོས་དེ་ཉིད་རྗེས་སུ་མྱོང་བ་གསལ་བར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་དྲན་པའི་ས་བོན་འཇོག་པར་བྱེད་ཀྱི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ཡང་དེ་དག་ལ་གོམས་པ་ཆེ་བ་དང༌། ཆེས་ཆེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་གྱུར་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་གསལ་བར་འགྱུར་བ་དང༌། བར་སྐབས་སུ་མི་མཐུན་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ཉམས་སྨད་པ་དང༌། དེ་བས་ན་འཕྲལ་དུ་དྲན་པ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚ་བ་དང་ཁ་བའི་རོ་རྗེས་སུ་མྱོང་བ་མི་དྲན་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་ཙམ་གྱིས་དེ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་སྟོབས་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་པར་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ་རྗེས་སུ་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། གཞོན་ནུའི་གནས་སྐབས་ན་མྱོང་བའི་ཚ་བ་དང་ཁ་བ་ལ་སོགས་པ་སྲིད་པ་བཞིན་ནོ། །རྗེས་སུ་མྱོང་བ་དང་མངོན་པར་འདོད་པ་ཙམ་གཉིས་འབྲེལ་བ་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའ་ལས་དད་པ་མི་གཡོ་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་དེ་རིག་པར་ བྱའོ། །དེ་ལ་རྣམ་པ་ནི་ལུས་དགའ་བའི་བྱེ་བྲག་སྟེ། བ་སྦུ་ལྡང་བ་དང༌། མཆི་མ་ཟག་པ་ལ་སོགས་པའོ། རྟགས་ནི་ཚིག་གི་བྱེ་བྲག་སྟེ་དགའ་སྟེ་གསོལ་བ་འདེབས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །མཚན་མ་ནི་སྒྲུབ་པའི་བྱེ་བྲག་སྟེ། ཉན་པ་དང༌། འཆང་བ་དང༌། ཀློག་པ་དང༌། མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྔར་བཤད་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ་དང༌། ཁ་ཅིག་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་ཅིང་སྒྲོ་འདོགས་པའི་མཐའི་འདམ་དུ་བྱིང་ངོ༌། །དེ་བས་ན་མངོན་པར་ཞེན་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་དེ་ནི་རྣམ་པ་མ་མཆིས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །ཆོས་ནི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་སོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གྱི་ངོ་བོའོ། །དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་དང༌། རྟགས་དང༌། མཚན་མ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་མ་དག་པའི་བླས་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་ཀྱང་བདེན་པ་མ་ཡིན་པར་རྟག་ཏུ་ལན་གྲངས་དུ་མར་གསུངས་སོ། །དེ་གཉིས་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། བྲལ་བ་མ་ཡིན་ན་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་ཞེས་ཇི་སྐད་དུ་བསྟན། འོན་ཀྱང་དེས་ཐོས་པ་དང་ལྡན་པའི་གདུལ་བྱ་རྣམས་དེ་ལ་བརྩོན་པར་མཐོང་བ་ལས་སྔོན་ཐོས་པ་ཡོད་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་དོ། །ཚུལ་གང་གིས་དེ་གཉིས་ལ་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པ་མི་རིགས་པ་དེ་ནི་དེ་ཉན་པ་པོ་ལ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གདུལ་བྱའི་བྱེ་བྲག་ལ་ལྟོས་ནས་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བ་གྲུབ་པ་དེ་གཉིས་ཁོ་ན་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཉན་པ་པོ་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་དག་མཚུངས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རིགས་ཀྱི་བུ་ཕོ་འམ། རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་དེ་དག་ལ་རྣམ་པ་མ་མཆིས་པ་དང༌། མཚན་མ་མཆིས་པ་ལགས་ན། ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེས་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ་གང་ལགས་པ་དེ་ཡང་རྣམ་པ་མ་མཆིས། རྟགས་མ་མཆིས། མཚན་མ་མཆིས་པའི་སླད་དུ་ལགས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྣོད་ཡིན་ནོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ
Chinese
“感到高兴”等等是回答。正是高兴的差别，产生那样的忆念作用。与忆念相似的，也使陈述标志差别的自性祈请得以产生。从中可知，是随顺推断出能普遍发起差别的。要知道就像从征兆推断一样，见到城市等，就随之推断。这是概括的意思。 “又再三前往”是多次回答。“极为欢喜和满足”是广大的意思。对此进行辨别，就是“大大增长欢喜和满足”。或者“极为欢喜和满足”是最初的。“大大增长欢喜和满足”是不间断的。解释说，欢喜本身就是满足。或者说，欢喜也是它，满足也是它，这样合二为一。其中，欢喜是内心舒适。在那之前的极为欢喜和内心满足，就是满足。为了确定，说了“在世尊不住世的时候”等等。那些相状、标志和征兆，世尊所说的那些，就是那些吗？这是用委婉的语气提问。或者，从内心发出“是什么呢？”的想法是这样的：如果像这里所举的例子一样，连先前经历过的相状都丝毫无法察觉，那么他们是如何知道对妙吉祥童子进行侍奉等等的呢？世尊说：“光护所说的那样，就是那样。”意思是说，事物本身的法，显现出随之经历的，那就能种下忆念的种子，否则就不是。随之经历的，也因为对那些事物非常熟悉，以及极其熟悉等等，远离了亲近，所以变得清晰，并且因为中间有不顺的因缘而衰退。因此，不会立刻产生忆念，就像不记得曾经经历过的热和雪的味道一样。仅仅因为这样，也不能说它不存在。
English
“Being delighted” and so on are the answers. It is the very distinction of joy that generates such an act of remembering. That which is similar to memory also causes the nature of stating the distinction of signs to arise as a supplication. From this, it should be known that it is a subsequent inference of the distinction that universally arises. It should be known that, just as inference is made from a sign, seeing a city and so on, one infers it. This is the condensed meaning. “Going again and again” means many answers. “Extremely delighted and satisfied” means vast. Differentiating this is “greatly increasing joy and satisfaction.” Alternatively, “extremely delighted and satisfied” is the first. “Greatly increasing joy and satisfaction” is continuous. It is explained that joy itself is satisfaction. Or, joy is it, and satisfaction is it, thus combining them into one. Among these, joy is mental ease. The previous extreme delight and inner satisfaction are satisfaction. For the sake of certainty, it was said, “In the time when the Bhagavan did not abide,” and so on. Those aspects, signs, and characteristics, those that the Bhagavan spoke of, are they those themselves? This is a question with a subtle tone. Or, the thought of “What is it?” arises from within. The thought is this: If, as in the example here, even a trace of the previously experienced aspects cannot be perceived, then how would they know about attending to Manjushri, the youth, and so on? The Bhagavan said, “As Light Protector spoke, so it is.” The meaning is this: The very dharma of a thing, that which clearly becomes the subsequent experience, that is what plants the seed of memory, and not otherwise. That subsequent experience also becomes clear because of great familiarity with those things, and extreme familiarity, and so on, being separated from nearness, and deteriorating due to unfavorable conditions in between. Therefore, memory does not arise immediately, just as one does not remember the taste of heat and snow that one has experienced. Just because of this, it is not that it does not exist.
Chinese
是也。以彼之力，随顺于如是所说之现欲等。犹如少年时所经历之寒热等事。唯是随顺经历与现欲二者之关联，当以世尊之教中不摇信心之力而知之。其中，相者，乃身体喜乐之差别，如汗毛竖立、泪水流淌等。标帜者，乃言词之差别，如欢喜而祈请等。特征者，乃修持之差别，如听闻、受持、读诵、供养等，是为开示前述之内容。如是，相等等，乃世尊所宣说。然有部分人，于事物显现而执着，沉溺于增益边之泥潭。因此，为遣除显现执着，世尊宣说“彼法无相”等。法者，乃法之异名。般若波罗蜜多亦名之，乃意义之体性。意义即是此：此等相、标帜、特征，一切皆是于不净之识二者之自性上现欲。然二者亦非真实，恒常多次宣说。若彼二者不离相等等，则云何显示与相等等二者相应？然由彼见闻慧具足之所化众生勤奋于此，故可推知先前已有听闻。以何道理于彼二者不应有相等等？此于彼听闻者亦相同故。是故，观待所化之差别，仅说与相等等分离成立之彼二者，是为开示彼等对于听闻者亦相同。若不如是，则云何次第陈述“若善男子，或善女子，彼等无相，无特征，将如何转变”？世尊所开示之法，亦为无相、无标帜、无特征之故耶？此乃论式之所依。
English
Yes. By that power, it follows what is said about manifest desire and so on. It is like experiencing heat, cold, and so on in youth. The connection between merely following experience and manifest desire should be understood through the power of unwavering faith in the teachings of the Blessed One. Among these, the aspect (rnam pa) is a distinction of bodily joy, such as goosebumps rising and tears flowing. The sign (rtags) is a distinction of speech, such as joyfully making requests. The characteristic (mtshan ma) is a distinction of practice, such as listening, holding, reciting, and making offerings, which is to show what was previously explained. Thus, the aspect and so on are what the Blessed One declared. However, some people cling to things as they appear and sink into the mire of the extreme of superimposition. Therefore, in order to dispel manifest clinging, the Blessed One spoke of "that dharma is without aspect" and so on. Dharma is a synonym for dharma. "Also, the Perfection of Wisdom" is the nature of meaning. The meaning is this: all these aspects, signs, and characteristics are manifest desire for the nature of the two impure minds. However, the two are not true, as has been constantly stated many times. If those two are not separate from the aspect and so on, then how is it shown that they are endowed with the two, the aspect and so on? However, from seeing disciples who are endowed with hearing striving for this, it can be inferred that there was previous hearing. By what reasoning should those two not have aspect and so on? This is the same for the listener. Therefore, depending on the difference of the disciples, only those two, which are established as separate from aspect and so on, are mentioned, in order to show that they are the same for the listeners as well. If it were not so, then how would one state in order, "If a son of good family or a daughter of good family, those without aspect and without characteristics, how will they transform?" The dharma that the Blessed One taught, is it also for the sake of being without aspect, without sign, and without characteristic? This is the basis of reasoning. The Blessed Ones...