Tibetan
འི་སྔ་རོལ་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འཕགས་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་ཆོ་འཕྲུལ་དང༌། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཅིང་དཔེ་མེད་པའི་འབྲས་བུ་ཚེ་འདི་ལ་འཐོབ་པ་དམིགས་ནས་འཕགས་པ་འཇམ་པའི་གསུང་ལ་གུས་པ་སྐྱེས་ཏེ་ཤིན་ཏུ་བསྟོད་པའི་ཆེད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་དཔལ་འདི་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དཔལ་ལོ་ཞེས་དེ་སྐད་གསོལ་ཏེ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ན་ལྷག་པ་མེད་པའོ། །དཔལ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡོན་ཏན་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པའི་འབྱོར་པ་སྟེ། དེ་འདི་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན་ཞེས་རྒོལ་བའི་བསམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་གཞན་ལ་ཡོད་པའི་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་ནུས། འདི་ལྟར་རེ་ཞིག་ཁྱོད་ཀྱིས་སེམས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་ཤེས་པའི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ནི་འདི་ལ་མངོན་སུམ་དུ་འཇུག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་བདག་མེད་པ་གཉིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་ཤིན་ཏུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོ་རྣོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གོ་འཕང་དང་ཉེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ས་དང་དབང་པོ་གང་ཟག་གང་འདས་དང༌། །ཞིག་དང་མ་སྐྱེས་དེ་དག་རྟོག་པ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་འདི་ལྟ་ བུ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པ་ཡང་མེད་དེ། འདི་ལྟར་གཞན་གྱི་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་རྟོགས་པ་ངེས་པར་བྱ་བ་ལ་རྟགས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དབང་པོའི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་ལུས་དང་ངག་གི་ཐ་སྙད་ལ་རྗེས་སུ་དཔོག་ན་ཡང་ཐ་སྙད་ནི་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ཏེ་འཇུག་པ་ཡིན་པས་དེ་གཞན་དུ་བྱ་བར་ཡང་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ལ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་མ་ངེས་པ་འདོད་པ་དང་བྲལ་བ་ཁྱོད་འདྲ་བས་ནི་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པར་ཤིན་ཏུ་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིའི་ལན་དུ། འདི་ལྟར་འདིའི་སྤོབས་པ་གང་དང་གང་ལགས་པའི་སྤོབས་པ་དེ་དང་དེ་ཉིད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཉིད་ལགས་སོ་ཞེས་བྱ་བས་འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། ཚིག་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ནི་རྒྱུད་གཞན་ལ་ཡོད་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་བྱེ་བྲག་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། ཚིག་ཁྱད་པར་ཅན་དེ་ཡང་ཚད་མ་དང་ལྡན་པའི་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྨྲ་བ་པོས་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པ་དང༌། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་མཐོང་བའི་མཆོག་དང༌། གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་བསམ་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། ཚིག་ལ་འདིར་ཤིན་ཏུ་མི་འཐད་པ་ཅི་ཡོད། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ལྷག་མ་ལུས་པར་གཟིགས
Chinese
因为之前没有的缘故。因此，圣者舍利子以证得佛法名相的神变，以及不可思议且无与伦比的果位为目标，对圣者妙音生起敬意，为了极度赞叹，如是禀告世尊妙吉祥：此乃不可思议之吉祥。不可思议即无有胜过者。吉祥是指超脱世间的功德，智慧等的财富，因为此尊拥有这些。如果有人问：那是因为什么缘故呢？这是辩论者的想法：存在于其他相续中的圆满功德，您是如何证悟的呢？像这样，暂时您了知心之名相的现量，并非能在此显现，因为通达二无我，所以是智慧极其敏锐者，并且接近善逝之果位。经中云：地与根，有情与已逝，灭坏与未生，彼等无有分别。就是这个意思。像这样的对境，也不存在随后的推测。像这样，了知他者的过失和功德，并非一定有征相，因为那是心的法，所以超离了根的对境。如果对自己的身语名言进行推测，名言也仅仅是依赖于人的意愿而存在，因此也无法改变它。对于心识极度不确定，且像您一样远离贪欲者来说，极难被他人言说。对此的回答是：像这样，此尊的自信是什么样的自信，那个自信本身就是不可思议的。以此表明：殊胜之语的原因是了知存在于其他相续中的功德差别，而殊胜之语也因为能显示具有 प्रमाण (pramāṇa， प्रमाण，pramana，量)的意义，所以能使说话者如实了知，并且不错乱地见到殊胜之处，以及了知追随他人意愿的想法。那么，对于言辞来说，这里有什么极不合理之处呢？世尊也完全照见了所有应该宣说的内容。
English
Because it did not exist before. Therefore, the venerable Shariputra, aiming to attain the miraculous transformations of the aspects of the Dharma, and the inconceivable and unparalleled fruit in this life, developed reverence for the speech of the venerable Manjushri, and for the sake of extreme praise, he thus addressed the Blessed One Manjushri: "This is inconceivable glory." Inconceivable means there is nothing superior. Glory refers to the wealth of qualities that transcend the world, such as wisdom, because this one possesses them. If someone asks, "For what reason is that?" this is the debater's thought: "How can you realize the perfect qualities that exist in other continuums?" Like this, for the time being, your direct perception of knowing the aspects of the mind is not able to manifest here, because by understanding the two selflessnesses, you are one whose faculty of wisdom is extremely sharp, and because you are close to the state of the Sugata. It is said in the sutra: "Earth and senses, sentient beings and the deceased, destruction and the unborn, there is no discrimination of those." That is the meaning. In such an object, there is also no subsequent inference. Like this, to know the faults and qualities of others, there is not necessarily a sign, because that is the Dharma of the mind, so it transcends the object of the senses. If one infers from the terms of one's own body and speech, the terms also exist only dependent on the wishes of the person, so it is not possible to change it. For one whose mind is extremely uncertain and who is like you, free from desire, it is extremely difficult to be spoken of by others. The answer to this is: Like this, whatever confidence this venerable one has, that confidence itself is inconceivable. This shows that the cause of special words is the knowledge of the differences in qualities that exist in other continuums, and the special words also, because they can show the meaning that possesses प्रमाण (pramāṇa, प्रमाण, pramana, valid cognition), can make the speaker truly understand, and see the excellence without confusion, and understand the thought of following the wishes of others. So, what is extremely unreasonable here for words? The Blessed One also completely saw all the remaining things to be spoken.
Tibetan
་ནས་གདམས་ངག་གི་གཏམ་གྱི་རྒྱུད་མི་གཅད་པའི་ཕྱིར་གླེང་སློང་བ་མཛད་པ་ནི། དགེ་སློང་ཤར་དྭ་ཏིའི་བུས་ཚིག་ཇི་སྐད་སྨྲས་པ་དེ་དེ་བཞིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འཕགས་པས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་བཙུན་པས་སྨྲས་པ་སེལ་བར་མཛད་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ན་སྤོབས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དགོངས་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ་སྤོབས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བས་ཅི་བསྟན་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཅི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་བདག་ཉིད་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་སྣང་ངམ། འོན་ཏེ་ཅི་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཉིད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་བདག་ཉིད་དུ་སྐྱེ་འམ། ཅི་ནང་དུ་བརྗོད་པའི་ངོ་བོ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་འདི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཉིས་སུ་འབྱུང་བ་ཡིན། བཙུན་བས་བདག་ལ་སྨྲས་པར་གྱུར་པ་དེ་གཞན་དག་ལས་བྱེ་བྲག་ཅི་ཡོད་ཅེས་དགོངས་པའོ། །འདི་སྙམ་དུ་ དགོངས་ཏེ། སྒྲ་དང་དེའི་དོན་མཐའ་དག་ནི་བསམ་པར་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་གཉིས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ནི་མི་རིགས་པར་སྨྲས་པ་མ་ཡིན་ནམ། གང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་མ་ལགས་པ་ནི་ཅི་ཡང་མ་མཆིས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་སྒྲ་ཐམས་ཅད་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་སྟེ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྒྲ་སྨོས་པས་དེའི་དོན་ཡང་མཚོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྙམ་དུ་དགོངས་ཏེ། སྒྲ་དང་དོན་དེ་གཉིས་ནི་ཕྱིའི་གཟུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་དམ། སྤྱིའི་ངོ་བོའམ། བློ་ལ་སྣང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅིག་ཡིན་གྲང་ན། དེ་དག་ནི་དོན་དམ་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཐམས་ཅད་ལས་ཀྱང༌། གསལ་བ་གཉིས་སུ་མི་འགྱུར་ཏེ། །གཞན་དུ་འགྲོ་བར་སྣང་བ་ཡིན། །ཤེས་པ་དག་ལམ་གཏོགས་པར། །ཇི་ལྟར་དོན་གཞན་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །དེ་བས་ལོག་པར་རྣམ་རྟོག་པའི། །སྒྲ་དོན་འདི་ཀུན་རྣམ་པར་ངེས། །བག་ཆགས་ལས་བྱུང་ཐོག་མ་མེད། །རང་གི་བསམ་ལས་རྣམ་པར་ལོག །ཅེས་འབྱུང་ངོ༌། །ཕྱོགས་གསུམ་པ་སེལ་བ་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་ནི་བསྟན་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ངོ་བོའོ། །སྒྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲའི་དོན་ལ་བྱ་སྟེ། སྒྲའི་རྣམ་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཕྱིར་སྒྲའི་དོན་ལ་སྒྲ་ཞེས་གསུངས་སོ། །སྒྲའི་དོན་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་རང་བཞིན་ལ་གོ་འགལ་བ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན།
Chinese
为了不间断地传授口诀之语，而进行辩论，即是说，如同具寿夏瓦谛之子所说之语一样等等。圣者也为了阐述那真实之义，而消除比丘所说之语，即是说，世尊，如果不可思议，就不会有勇气等等。其意是这样的，如果说所有那些勇气都是不可思议的，那会显示什么呢？难道不可思议的自性会显现为被执取的形象吗？或者，难道二无自性会生起为不可思议的自性吗？难道因为内在具有言说的体性，所以这是不可思议的吗？这样就出现了两种情况。尊者心想，我所说的话与其他有什么不同呢？ 心中这样想：声音和它的所有意义都将是可以思考的，因为它们是分别识的对境。难道那些不是不合道理的说法吗？没有什么不是不可思议的。因此，世尊说：“所有声音都是不可思议的”，说了声音，也就表示了它的意义。心中这样想：声音和意义这两者，是外在形象的体性显现的自性吗？是共相的体性吗？还是显现在心中的相状呢？如果那样的话，它们就不会成为胜义中分别识的对境，而且在一切之中，显现也不会变成二元对立，而是显现为走向他处。如果知识属于道，又怎能成就其他意义呢？因此，这些颠倒分别的声音和意义都是完全确定的，是从无始的习气中产生的，与自己的想法完全相反。是这样说的。 消除第三种观点，即是说，不可思议本身的音声是无法表示的。所谓不可思议本身，就是不可思议的体性。所谓音声，是指音声的意义，因为跟随音声的相状，所以对音声的意义说了音声。如果音声的意义不存在，那么与自性相违背又有什么关系呢？
English
In order not to interrupt the transmission of the words of oral instructions, the debate is conducted, that is, like the words spoken by the venerable Sharadvati's son, etc. The Holy One also, in order to explain that very truth, eliminates the words spoken by the monk, that is, "O Bhagavan, if it is inconceivable, there will be no courage," etc. The meaning is like this, if it is said that all those courage are inconceivable, what will it show? Does the nature of the inconceivable appear as an image to be grasped? Or, does the nature of non-duality arise as the nature of the inconceivable? Is it because it has the nature of speech within that this is inconceivable? Thus, two situations arise. The venerable one thought, what is the difference between what I said and others? Thinking like this in his mind: sound and all its meanings will be able to be thought about, because they are the objects of discriminating consciousness. Are those not unreasonable statements? There is nothing that is not inconceivable. Therefore, the Blessed One said, "All sounds are inconceivable," and by saying sound, it also indicates its meaning. Thinking like this in his mind: are sound and meaning, these two, the nature of the manifestation of the nature of external form? Is it the nature of the universal? Or is it a characteristic that appears in the mind? If so, they would not become the objects of discriminating consciousness in the ultimate sense, and in everything, manifestation would not become dualistic, but would appear to go elsewhere. If knowledge belongs to the path, how can other meanings be accomplished? Therefore, these inverted discriminating sounds and meanings are all completely determined, arising from beginningless habits, completely contrary to one's own thoughts. That's how it is said. Eliminating the third view, that is, the sound of inconceivability itself cannot be expressed. The so-called inconceivability itself is the nature of the inconceivable. The so-called sound refers to the meaning of sound, because it follows the form of sound, so sound is spoken of the meaning of sound. If the meaning of sound does not exist, then what does it matter if it contradicts the nature?