Tibetan
ག་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ཆོས་རྣམས་སོ། །འདི་དག་ནི་འཕགས་པའི་ཆོས་རྣམས་སོ་ཞེས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡུལ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་བརྟེན་པས་ རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་དག་སྤོང་བ་ཡིན་ན་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ནི་དཔག་ཏུ་མེད་པ་གྲངས་མེད་པ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱས་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་འདི་ལྟ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡིན་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་དང༌། ཉན་ཐོས་རྣམས་རྣམ་པར་འདུལ་བར་མཛད་པ་དང༌། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཞིང་དམ་པ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་དག་ཅིའི་ཕྱིར་སྣང་སྙམ་དུ་ཁ་ཅིག་དོགས་པ་ལ། དེའི་ལན་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་གདབ་པའི་ཕྱིར། འཇམ་དཔལ་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་འདོད་དམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །ཇི་ཙམ་དུ་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་སྟོན་པ་ལ་བདག་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ལམ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་ཡིན་གྱི་ཡང་དག་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་འདི་ལ་སེམས་ཅན་དུ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་འགའ་ཞིག་མཆིས་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཅན་ཉིད་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོངས་སུ་མ་གྲུབ་སྟེ། ཆོས་དང་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ལྟོས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཆོག་ཡིན་པར་ལྟ་ག་ལ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །གལ་ཏེ་བསམ་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་འགའ་ཞིག་མཆིས་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཡང་ཆོས་དང་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པ་ཁོ་ནའི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དེ་དང་ལྡན་པ་འམ། འཐོབ་པའི་ངོ་བོ་འམ། འབྲེལ་པའི་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཕྱིར་བསམ་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་ག་ལ་འགྱུར་ཞེས་དགོངས་པའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་ལ་ལ་ཞིག་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དབྱིངས་འདུལ་བར་འགྱུར་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟར་འདུལ་བ་ནི་སྐྱོན་རྣམས་དང་བྲལ་བ་དང༌། ཡོན་ཏན་རྣམས་འབྱུང་བར་བྱེད་པའོ། །ཉན་ཐོས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་དག་འདུལ་བར་བྱེད་པ་དེ་ལས་མ་གཏོགས་པ་གཞན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་རང་གི་ངང་གིས་རྣམ་པར་ ཞིག་པ་ནི་བཏུལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡོན་ཏན་གང་དག་ཡིན་པ་གཉེན་པོ་གོམས་པ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་
Chinese
何者是凡夫之法？何者是圣者之法？如此就能知晓世俗谛和胜义谛在对境上的差别。如果依靠善知识而舍弃这些分别念，那么善知识就是你已经承侍供养了无数无量之善知识，因此，一切有情之殊胜是如来，同样，具有不可思议之法，以及调伏声闻众，是殊胜之福田，对于这些分别念，有些人会疑惑为何会显现？为了依次回答这些疑问，（佛）说了“文殊，你认为如来是一切有情之殊胜吗？”等等。为了说明获得果位之量，（佛说）我的这些分别念是随顺世俗道，而不是显现执着于真实性。如果这里存在某些完全成立的有情，等等，（佛）这样说了，因为有情本身在胜义中并不成立，因为法和补特伽罗是无我的。观待于此，怎么会认为如来是殊胜的呢？这是总结之语。如果存在具有思择之法者，等等，对于此，因为法和补特伽罗是无我的，仅仅因为法和法性与之相应，或者获得之体性，或者关联之体性不存在，所以任何具有思择之法者都不存在，那么观待于此，怎么会认为如来具有不可思议之法呢？这是（佛）的密意。世尊，如果有人调伏不可思议之界，等等，像这样，调伏就是远离过失，以及生起功德。所谓声闻，除了调伏他们之外，没有其他不可思议者，像这样，无论是贪欲等任何过失，它们自性消散就不是调伏。无论是任何功德，串习对治也自然而然
English
What are the dharmas of ordinary beings? What are the dharmas of the noble ones? In this way, one will know the difference between conventional truth and ultimate truth in terms of their objects. If one abandons these conceptualizations by relying on a virtuous friend, then the virtuous friend is that you have already served and honored countless immeasurable virtuous friends, therefore, the supreme of all sentient beings is the Tathagata, similarly, possessing inconceivable dharmas, and subduing the Shravakas, is a supreme field of merit, for these conceptualizations, some may doubt why they appear? In order to answer these questions in order, (the Buddha) said, "Manjushri, do you think the Tathagata is the supreme of all sentient beings?" and so on. In order to explain the measure of obtaining the fruit, (the Buddha said) these conceptualizations of mine follow the conventional path, but are not manifestly attached to reality. If there are some beings who are completely established here, etc., (the Buddha) said this, because beings themselves are not established in the ultimate sense, because dharmas and persons are selfless. In relation to this, how can one think that the Tathagata is supreme? This is a concluding remark. If there are some who possess the dharma of contemplation, etc., for this, because dharmas and persons are selfless, only because the dharma and dharmata are in accordance with it, or the nature of attainment, or the nature of relation does not exist, so there is no one who possesses the dharma of contemplation, then in relation to this, how can one think that the Tathagata possesses inconceivable dharmas? This is (the Buddha's) intention. Bhagavan, if someone subdues the inconceivable realm, etc., like this, subduing is to be free from faults, and to generate merits. The so-called Shravakas, other than subduing them, there is no other inconceivable one, like this, whether it is any fault such as desire, their self-nature dissipating is not subduing. Whether it is any merit, the habituation of the antidote is also naturally
Tibetan
རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་སྔོན་མ་དུལ་བ་མ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་བཏུལ་བ་ཞེས་བྱ། དེ་བས་ན་སྔོན་སྨ་མ་ཕབ་པའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ལ་གཅིག་པོར་མངོན་པར་ཞེན་ནས་བྱིས་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱི་མི་བདེན་པའི་བློས་བཏུལ་ལོ་སྙམ་པའི་ཐ་སྙད་འཇུག་པ་ཡིན་པས་བདག་ལ་ནི་ཉན་ཐོས་རྣམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བཏུལ་ལོ་སྙམ་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མཆིས་པ་མ་ལགས་སོ། །གཞན་ཡང་སྐྱོབ་པའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་དབང་ཙམ་ཁོ་ནས་བཏུལ་བ་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་བཏུལ་ལོ་སྙམ་པའི་ཐ་སྙད་འཇུག་པ་ཡིན་གྱི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་དེ་དག་འདུལ་བར་ལན་འགའ་ཡང་མཛད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ཀྱང་བདག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བཏུལ་ལོ་སྙམ་དུ་མི་སེམས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་ནི་གང་ལ་ཡང་ཕན་པ་འམ། གནོད་པར་ཡང་ཉེ་བར་གནས་པ་མ་ལགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཕན་པ་ནི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་སོ། །གནོད་པ་ནི་སྐྱོན་གྱི་ཚོགས་སོ། །ཉེ་བར་གནས་པ་ནི་འཇུག་པ་དང་བློ་སྔོན་དུ་བཏང་སྟེ་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་འགའ་ལ་ཡང་ཕན་པ་དང་གནོད་པ་གཉིས་བྱེད་པར་ཉེ་བར་གནས་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་ཇི་ལྟར་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ལ་བསམ་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་རྣམས་བསལ་ནས་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ལ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པར་སྒྲུབ་པར་མཛད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ཉིད་བརྫུན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འདི་ལྟར་དབྱིངས་འདི་ནི་གནས་པ་ཉིད་དང་ཞེས་གསུངས་ཏེ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་གནས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །དབྱིངས་འདི་ནི་མ་འདྲེས་པ་ཉིད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་དང་མ་འདྲེས་པར་གྱུར་པ་སྟེ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་དབྱིངས་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པའོ། །དབྱིངས་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དབྱིངས་ལགས་པའི་སླད་དུའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དབྱིངས་དེ་ལ་ནི་ཉན་ཐོས་ཐ་དད་པ་ ནས་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཐ་དད་པའི་བར་དུ་མི་དམིགས་ཏེ་ཀུན་ཀྱང་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ཙམ་དུ་མཉམ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབྱེ་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་དྲི་མ་སྤངས་པ་དང༌། མ་སྤངས་པའོ། །བར་དུ་ཞེས་སྨོས་པས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང༌། རང་རྒྱལ་བ་དང༌། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་གཟུང་ངོ༌། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དངོས་པོ་མ་མཆིས་པ་ཉིད་ཀྱི་སླད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་
Chinese
成为完全清净。那些如果先前没有被调伏，又怎么能说是被调伏了呢？因此，对于先前没有去除烦恼的行者们，如果仅仅执着于单独显现，并且看到那些并非真正的孩童的人，就会产生以虚假的念头调伏了他们的说法，因此我不会认为声闻们是被如来调伏的。此外，仅仅通过救护的不分别的威力就能成立调伏，因此才会有调伏了的说法。但世尊从未多次调伏他们。因此我不会认为自己是被如来调伏的。世尊佛陀的出现，对于任何事物，既不是利益，也不是损害的近处存在。利益是功德的集合，损害是过失的集合，近处存在是指进入和预先考虑而行动之间。为什么呢？如果对于任何事物，既不是利益，也不是损害的近处存在，那么如何去除凡夫的思维修法，而成立声闻等不可思议的法呢？为了显示那本身是虚假的，因此说：‘如此，这个界是存在的’，意思是即使在凡夫的阶段也是存在的。‘这个界是无杂染的’，是指与可思议之法不杂染，即任何时候都是那样的界。那个界是什么呢？说是‘如此，因为是不可思议的界’，意思是空性。因此，对于那个界，从不同的声闻到不同的凡夫之间，都不可见，因为一切都在自性上是平等的。区分安立是舍弃垢染和未舍弃垢染。中间提到，所以菩萨、独觉和圆满正等觉都被包括在内。世尊，因为没有实有之物的缘故，这个词语是指执取等等的
English
Becoming completely pure. If those had not been tamed before, how could they be said to be tamed? Therefore, for those practitioners who have not previously removed their afflictions, if they merely cling to solitary appearances and see those who are not truly children, the term 'tamed' arises from the false notion that they have been tamed. Therefore, I do not conceive that the Shravakas have been tamed by the Tathagata. Furthermore, taming is accomplished solely by the power of the non-discriminating aspect of protection. Therefore, the term 'tamed' is used. However, the Bhagavan has never made any effort to tame them. Therefore, I do not think that I have been tamed by the Tathagata. The appearance of the Bhagavan Buddha is neither beneficial nor harmful to anything. Benefit is the collection of qualities, harm is the collection of faults, and 'nearness' refers to the interval between entering and acting with prior consideration. Why is that? If it is not near to doing either benefit or harm to anything, then how does it eliminate the objects of thought for ordinary beings and establish the inconceivable objects for the Shravakas and others? To show that this itself is false, it is said, 'Thus, this realm is existence itself,' meaning that it exists even in the state of ordinary beings. 'This realm is non-admixture itself' means that it is unmixed with objects of thought, and that the realm is always like that. What is that realm? It is said, 'Thus, it is because it is an inconceivable realm,' which is another word for emptiness. Therefore, in that realm, no distinction is seen between different Shravakas and different ordinary beings, because all are equal in their very nature. The distinction that is established is the abandonment of defilements and the non-abandonment of defilements. By mentioning 'in between,' Bodhisattvas, Pratyekabuddhas, and fully enlightened Buddhas are included. Bhagavan, because of the non-existence of things, this term refers to grasping and so on.