Tibetan
ས་ཉིད་ལ་གཞོལ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བཙུན་པ་ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་ཡང་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་དབྱེར་མེད་པའི་ཚིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདི་ལ་དབྱེར་མེད་དེ་ཐམས་ཅད་དུ་ངོ་བོ་མཉམ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབྱེར་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚིག་ནི་ངག་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ན་དེ་དག་ལ་བྱེ་བྲག་གང་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་བྱེ་བྲག་མེད་པ་དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དང་པོ་རྒོལ་བར་བྱེད་པ་རྩོམ་པ་ནི་འོ་ན་གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ན་མཚམས་མེད་པ་ལ་ཞུགས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ངན་སོང་དུ་འགྲོ་བར་འགྱུར། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྨོན་པ་བྱས་པ་དང༌། དེ་ལས་གཞན་པ་ཡོད་པ་དག་ཀྱང་ཅིའི་ཕྱིར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་མཐོ་རིས་སུ་འགྲོ་བར་འགྱུར། དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ནི་མཚམས་མེད་པ་ལ་ཞུགས་པ་མཐོ་རིས་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་གྱུར་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ལ་བརྩོན་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན་དེ་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་གང་དག་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་དག་ནི་མཐོ་རིས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ནི་འདིར་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དགོངས་པའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། དགེ་བའི་ཆོས་ལ་འཇུག་པ་དང༌། སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དང་ལྡན་པ་དང་མི་ལྡན་པར་ཡང་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ནི་འགྲོ་བ་དང་མི་འགྲོ་བར་ཉེ་བར་གནས་པ་མ་ཡིན་པ་ནས། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བར་དུ་འགྲོ་བ་དང་མི་འགྲོ་བར་ཉེ་བར་གནས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མཐོ་རིས་དང༌། ངན་སོང་དུ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །དེ་གཉི་ག་ཡང་སྲིད་པ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གོམས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་དང་འོང་བའི་ཚིག་ནི་ལན་གྲངས་དུ་མར་གཏོང་བ་དང་ལེན་པ་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་ འགྲོ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་མི་ཉམས་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པས་འདིར་འོང་བར་བྱེད་པ་མེད་དོ། །བར་གྱི་སྒྲས་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ས་ལ་སོགས་པ་ཡང་གཟུང་བར་བྱའོ། །འགྲོ་བ་དང་མི་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཐོབ་པ་དང་མི་འཐོབ་པའོ། །ཉེ་བར་གནས་པ་ནི་འཇུག་པ་འམ་རབ་ཏུ་འབྱེད་པའོ། །དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་འདི་བསྒོམས་ན་གང་ཟག་སྟོང་པ་བཞིན་དུ་གཞན་ལ་ཕན་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་དེ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ
Chinese
如果致力于地，那么，因此，被称作贤授子的比丘是无分别的语言，这样说了。因为这没有分别，一切处本体平等。无分别的法界也是不存在的，因为它的语言是语。因此，在空性中，对那些没有任何差别，这是所要显示的。为了显示如何没有差别，首先开始驳斥，那么，如果一切都具有真如，那么进入无间地狱者怎么会堕入恶趣？发愿菩提以及其他的那些，为什么会进入涅槃和天界？如果那样，那么进入无间地狱者会进入天界和涅槃，因为具有真如，就像勤奋于菩提一样。或者那些也不会那样改变，因为没有差别，如果这样说。因此，那些具有不可思议者，不会进入天界等等这样说了。不可思议在这里是指空性。为什么呢？如果这样说，意思是这样想的，进入善法和修习空性会变得无意义，因为具有和不具有也没有差别，如果这样说。不可思议不是安住于去和不去，从涅槃之间也不是安住于去和不去，意思是天界和恶趣。那两者都是从无始以来串习的缘故，去和来的语言是多次发送和接受是可能的。进入涅槃是具有完全不退转的法性，因此这里没有使之到来的。中间的词语也应包括获得它的地等等。去和不去是指获得和不获得。安住是指进入或者完全分别。意思是，如果修习这个空性，那么人就像空性一样，会成为利益他人的因。因此，那不会颠倒。
English
If one is devoted to the ground, then, therefore, the monk called the son of Śāradvatī is a word of non-differentiation, so it is said. Because this is without differentiation, in all places the essence is equal. The realm of non-differentiated Dharma is also non-existent, because its language is speech. Therefore, in emptiness, there is no difference whatsoever to those, this is what is to be shown. In order to show how there is no difference, first one begins to refute, well then, if everything is endowed with Suchness, then how can one who has entered the uninterrupted hell go to the lower realms? Those who have made aspirations for enlightenment and others, why would they go to Nirvana and the heavens? If that were the case, then one who has entered the uninterrupted hell would enter the heavens and Nirvana, because they are endowed with Suchness, just like striving for enlightenment. Or those also would not change in that way, because there is no difference, if you say. Therefore, those who possess the inconceivable, they do not go to the heavens, and so on, it is said. The inconceivable here refers to emptiness. Why is that? If you say, the thought is like this: entering into virtuous Dharma and meditating on emptiness would become meaningless, because there is no difference between having it and not having it, if you say. The inconceivable is not dwelling near going and not going, from Nirvana in between it is not dwelling near going and not going, meaning the heavens and the lower realms. Both of those are accustomed from beginningless existence, therefore the words of going and coming are possible to send and receive many times. Going to Nirvana is of the nature of completely non-degeneration, therefore there is no bringing it here. The word "between" should also include the ground etc. that obtains it. Going and not going means obtaining and not obtaining. Dwelling near means entering or completely distinguishing. The meaning is this: if one meditates on this emptiness, then a person, like emptiness, will become a cause for benefiting others. Therefore, that will not be reversed.
Tibetan
ར་གོམས་པ་ལས་དགེ་བ་འཕེལ་བར་འགྱུར་ལ། བཟློག་ན་བསྒྲིབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་མངོན་དུ་གྱུར་བ་དང་མངོན་དུ་མ་གྱུར་པ་ཡང་ཕན་པ་དང་ཕན་པ་མ་ཡིན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་ཕན་པ་དང་ཕན་པ་མ་ཡིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པས་སྔར་སྨྲས་པའི་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་མེད་དེ། དེའི་འོག་ཏུ་ནི་འདུལ་བ་འཛིན་པ་དང༌། མ་མོ་འཛིན་པ་རྣམས་ཀྱི་དོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འདི་ནི་འདུལ་བའི་དོན་ལ་བརྩོན་པ་རྣམས་ཀྱི་དོགས་པ་ཡིན་ཏེ། སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ན་འདུལ་བ་ལས་ལྟུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་གནས་པའི་དགེ་སློང་རྣམ་པ་བཞི་དང་ལྟུང་བ་མེད་པ་ཞེས་ཅིའི་ཕྱིར་གསུངས་ཤེ་ན། དེ་ལ་འདིར་རེ་ཞིག་བཙུན་པ་ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་གང་དག་ལྟུང་བའི་རྩ་བ་བཞི་ལ་གནས་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ལྟུང་བའི་རྩ་བ་སྨོས་པས་ནི་དགེ་འདུན་ལྷག་མ་ཡང་མཚོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །བཞི་ལ་གནས་པ་སྨོས་པས་ནི་མི་གནས་པ་ཡང་མཚོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ཀྱང་རྩ་བ་མེད་པ་ལ་གནས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་སྟེ། འདི་ལ་རྩ་བ་ཐོག་མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་རྩ་བ་མེད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཏེ། ཆོས་ཉིད་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གནས་པ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྩ་བ་དང་རྩ་བ་མེད་པ་ལ་གནས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་ཚིག་གི་དོན་སྒྲོ་བཏགས་ནས་ཕ་རོལ་པོ་དག་རྒོལ་བ་ནི་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་འདུལ་བ་དང་འགལ་ བར་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དགོངས་པའི་ཚིག་གི་དོན་བརྗོད་པ་ནི་བཙུན་པ་ཤ་རདྭ་ཏིའི་བུ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་རྩ་བ་འམ། རྩེ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྐྱེ་བ་མེད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། །རྩེ་མོ་མེད་པ་ནི་ཐ་མའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་སྨོས། ཇི་ཙམ་དུ་རྩ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཁོ་ནས་སྐབས་ཀྱི་དོན་གསལ་བར་གྱུར་པ་ཁོ་ན་ཡིན་མོད་ཅེ་ན། ཐ་མ་སྨོས་པས་ཐོག་མ་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་རྩ་བ་འབའ་ཞིག་སྨོས་ན་རྩ་བ་འབྱུང་བ་ཉི་ཚེ་གྲགས་པར་འགྱུར་གྱི་སྐབས་ལ་ཕན་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཐ་མ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་གྲངས་གཞན་གྱིས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་ལྟར་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་དུས་ཐམས་ཅད
Chinese
通过习惯修行，善业将会增长，反之则会被遮蔽。显现和未显现也能获得利益和非利益。仅仅存在并不能带来利益和非利益，因此不会出现之前所说的过失。在那之后，是为了消除持律者和持母者们的疑惑而宣说的。这里是那些致力于戒律意义的人们的疑惑：如果不存在多样性，那么为什么说有四种堕落的比丘和没有堕落的比丘呢？对此，这里暂时说的是，凡是尊者舍利弗之子，那些安住于四种堕落之根本者等等。说了堕落之根本，也表示包括僧残。说了安住于四种，也表示包括不安住者。那些也安住于无根，这是说那些安住于法界，这是同义词。因为这里没有最初的根，所以无根即是法界。法性是恒时存在的。安住于此，即是成为其自性，因为一切法都是如是的自性。如果有人曲解“无根与安住于无根”这句话的意义而反驳，那是为什么呢？如果是那样，怎么不会与戒律极度相违呢？表达密意的词义是：尊者舍利弗之子，对于无生者来说，没有根或顶端。无生者即是法界。无顶端即是终点。为什么要说呢？既然仅仅说“无根”就已经明确了当下的意义，为什么还要说呢？因为说了终点，是为了明确起点。如果不是那样，仅仅说根，那么根的出现只会是短暂的名声，而对当下没有帮助。说没有终点，是为了用其他名称来表示法界。像这样，如果那样，那么一切的法界都是永恒的
English
Through habitual practice, virtue will increase, and conversely, it will be obscured. Manifestation and non-manifestation also enable the attainment of benefit and non-benefit. Mere existence does not bring about benefit and non-benefit, so there will be no fault as previously stated. After that, it is taught to dispel the doubts of those who uphold the Vinaya and those who uphold the Matrika. Here is the doubt of those who are devoted to the meaning of the Vinaya: If there is no diversity, then why are there said to be four kinds of monks who abide in downfall and those who do not fall? In this regard, it is said here for the time being that those sons of the Venerable Sharadvatiputra who abide in the four roots of downfall, and so on. By mentioning the root of downfall, it also indicates the Sanghavasesa. By mentioning abiding in the four, it also indicates those who do not abide. Those who also abide in the rootless, that is, those who abide in the Dharmadhatu, which is a synonym. Because there is no initial root here, the rootless is the Dharmadhatu. The Dharma-nature is always present. Abiding in it is becoming its nature, because all dharmas are the nature of Suchness. If someone distorts the meaning of the phrase "root and abiding in the rootless" and refutes it, why is that? If that is the case, how can it not be extremely contradictory to the Vinaya? Expressing the meaning of the intention is: For the sons of the Venerable Sharadvatiputra, there is no root or apex for the unborn. The unborn is the Dharmadhatu. The apexless is the end. Why say that? Since merely saying "rootless" alone has already clarified the meaning of the present situation, why say it? Because by saying the end, it is to clarify the beginning. If it were not so, merely saying the root, then the appearance of the root would only be a fleeting fame and would not be helpful to the present situation. Saying there is no end is to indicate the Dharmadhatu by another name. Like this, if that is the case, then the Dharmadhatu of all is eternal.
Tibetan
་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་རྩ་བ་མེད་པའི་དགེ་སློང་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་མི་གནས་པའི་དགེ་སློང་གི་ཚིག་བླ་དགས་སོ་ཞེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྩ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩ་བ་བྱུང་བ་དང་བྲལ་བའོ། །མི་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་གནས་པ་དང༌། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་བར་ཡིན་ནོ། །འདུལ་བ་འཛིན་པ་དང་རྒོལ་བ་ལྟུང་བ་ལ་རྩོད་པ་དང་འཐབ་པ་བྱུང་བ་ལ་རྩོད་པའི་དགེ་སློང་དང༌། དེ་དག་དང་བྲལ་ན་སེམས་དང་བར་བྱེད་ཅིང་འཇིག་རྟེན་ན་ཡོན་གནས་སུ་བྱ་བ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་མེད་ན་དེ་དག་རྣམ་པར་གཞག་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་ལྷག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་བླ་དགས་སོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ལྷག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ནི་གང་ལ་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པས་ལྷག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་སྟེ། ལྷག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཁོ་ན་ལ་བྱའོ། །སྣ་ཚོགས་པར་སོ་སོར་སྣང་བ་འབྱུང་བ་དང་རྩོད་པ་ལ་སོགས་པར་གཞག་པ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང༌། འོན་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལས་མི་ལྡོག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུས་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ལྷག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྤྱོད་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་སྦྱིན་གནས་སུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་སྤྱོད་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པའོ། །སྤྱོད་པ་ནི་ རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་བསོད་ནམས་མི་ཉུང་བ་བསགས་པའི་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་མཆོད་གནས་སུ་འོས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡི་གེ་ཁ་ཅིག་ལས་ཉེས་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལ་ཉེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟུང་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་བྱ་ལ། དེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གང་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་འབྲུ་མང་པོར་བྱའོ། །བཙུན་པ་ཤ་རདྭ་ཏིའི་བུ་ལྷག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་སྒྲའི་དོན་བཟུང་ན་ལྷག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ལ་སྤྱོད་པའམ། རྩོད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ནི་ཡོན་གནས་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུད་རྣམ་པར་མ་དག་པ་ཇི་ལྟར་ཡོན་གནས་སུའོ་ཞེས་སེམས་པའོ། །རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་མདོར་སྟོན་པ་ནི་འདི་ལྟར་མཉམ་པ་ལ་དེ་ལྷག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། མཉམ་པ་འདྲ་བ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་དེ་ལ་ལྷག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་བྱ་སྟེ། འདི་ལ་ལྷག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཞེས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། །མ་
Chinese
是也。因此，所谓“无根比丘”者，乃不住比丘之别名也。所谓“无根”者，谓离生根也。所谓“不住”者，谓不住于我执等，乃至空性之自性也。若持律者与攻难者，于堕罪起诤讼斗争，则为诤讼之比丘；若离彼等，心生间隙，于世间无有应供养之处，则彼等如何安立耶？是故，所谓“诤讼生起”者，乃“增益”之别名也。所谓“增益”者，谓于所取等增益也。增益唯于法界而作。纵然有种种显现各异之生起，以及安立为诤讼等，然一切亦不离心之法性，无有二元，此乃总摄之义也。若于增益之法界而行，则于世间成为应施之所，于彼而行，乃如实知也。行即 证悟之故。是故，以其为积聚无量福德之处，故彼实为应供养之处也。某些文字中，有于过失增益而行之说。其中，所谓“过失”者，乃指堕罪等。彼于何法界增益，则于彼作如是之多语也。尊者舍利弗之子，若取“于增益而行”之语义，则于增益而行，或于诤讼增益而行者，乃应供养之处也。彼为何耶？谓思惟云：不清净之相续如何成为应供养之处耶？分别而略示者，谓如是，于平等者，彼增益之故也。所谓平等，相似，周遍一切者，于彼增益，乃于法界而作也。于此增益，如前而连缀之。
English
It is so. Therefore, the so-called "rootless Bhikshu" is another name for the non-abiding Bhikshu. The so-called "rootless" means being separated from the arising of roots. The so-called "non-abiding" means not abiding in self-grasping, etc., up to the very nature of emptiness. If those who uphold the Vinaya and those who attack it engage in disputes and quarrels over transgressions, they are disputatious Bhikshus; if they are separated from these, and the mind creates gaps, and there is no place of offering in the world, then how can they be established? Therefore, the so-called "arising of disputes" is another name for "superimposition." The so-called "superimposition" means superimposing on what is grasped, etc. Superimposition is only done on the Dharmadhatu. Even if there are various appearances arising separately, and they are established as disputes, etc., nevertheless, everything does not deviate from the nature of mind, which is non-dual; this is the meaning of summarizing. If one practices in the Dharmadhatu of superimposition, then one becomes a place of giving in the world; practicing in it is knowing as it is. Practice is realization. Therefore, because it is a place for accumulating immeasurable merit, it is indeed a worthy place of offering. In some texts, it is said that one practices by superimposing on faults. Among them, the so-called "fault" refers to transgressions, etc. On which Dharmadhatu is it superimposed? Then, many words are made about it. Venerable Sharadvatiputra, if one takes the meaning of the words "practicing in superimposition," then practicing in superimposition, or practicing in superimposition on disputes, is a place of offering. Why is that? It is thinking: How can an impure continuum become a place of offering? Showing it briefly by distinguishing it is like this: Because of that superimposition on the equal one. The so-called equal, similar, all-pervading one, superimposing on that is done on the Dharmadhatu. Superimposing on this is connected as before.