Tibetan
བ་དེ་ལ་དོན་ཡིན་པར་གཏམ་དགོད་པར་འདོད་དེ་སྨྲ་བ་དེ་ནི་འཁྲུལ་པའི་དབང་གིས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །འཁྲུལ་ཏེ་སྣང་བ་དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་སྣང་བཞིན་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་གང་ཡང་དག་པར་མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་དོན་གྱི་ངོ་བོར་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་མི་གསལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྐུ་འདི་དག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པ་ཡིན་ན་ཐབས་གང་གིས་རྟོགས་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བཙུན་པ་ཤ་རདྭ་ཏིའི་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཚོལ་བར་འདོད་པས་ནི་བདག་བཙལ་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། བརྟག་པར་བྱའོ། །དེ་གཉིས་འབྲེལ་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ན་གང་གིས་དེ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཚོལ་བར་བྱེད་ཅེ་ན། བདག་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཚིག་བླ་དགས་ཏེ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཉིད་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །མཚུངས་པ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་ཇི་ལྟར་བདག་ཅེས་བྱ་བ་མུ་སྟེགས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་མེད་ཅིང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མི་དམིགས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་མ་ལུས་པ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཞེས་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་སྐད་དུ། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ནི་འདས་པ་གཟིགས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ་ཞེ་ན་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རྟོགས་པ་པོ་ཡང་མེད། རྟོགས་པ་ཡང་མེད། རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡང་མེད་དེ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་དབང་གིས་ནི་འདས་པ་ལ་མི་སླུ་བའི་མཁྱེན་པ་འབྱུང་སྟེ། དེའི་ངོ་བོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་དབང་གིས་དེ་སྐད་བརྗོད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་བདག་ཅེས་བྱ་བ་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་ཆོས་གང་གིས་ཀྱང་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ལྟར་སྟོན་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྟོན་པ་གང་ལ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང༌། ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་གྲངས་སུ་བགྲང་བ་གང་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཡང་དེའི་དངོས་པོར་འཛིན་པའི་འཁྲུལ་པའི་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མ་སྦགས་པའི་མཁྱེན་པའི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་དང་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྒྲུབ་པར་མཛད་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱའོ། །གལ་ཏེ་ཐབས་འདིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བལྟ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ན་དེ་ནི་སླ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ན་དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་འབད་པ་ཆེན་པོ་བྱེད་ཅེ་ན། ཐོས་པ་དང་བསམས་པ་ལས་བྱུང་བ
Chinese
如果有人想以无意义的话语来取笑，那么这种说法是由于错误的支配而产生的。由于错误而显现的现象，也因为想要如其所显现的那样，所以才说对于任何未真实成立的事物等等。这在意义的本质上也是不合理的，因为它是不清晰等等的缘故。如果世尊的身远离了一切行境，那么应该用什么方法来证悟呢？因此，尊者夏拉达的儿子说，想要寻找如来的人，应该寻找我（藏文：བདག，梵文天城体：आत्म，梵文罗马拟音：ātma，汉语字面意思：自我）。应该考察。如果这两者之间有什么联系，那么应该用什么来证悟它，因此才去寻找它呢？“我（藏文：བདག，梵文天城体：आत्म，梵文罗马拟音：ātma，汉语字面意思：自我）”这个词是佛的尊称，因为在法性上是相同的，这是他的想法。如何显示相同性呢？就像外道所普遍考察的“我（藏文：བདག，梵文天城体：आत्म，梵文罗马拟音：ātma，汉语字面意思：自我）”是完全不存在且非存在的，因此是不可见的。同样，佛也是完全不存在且不可见的。难道不是因为证悟了过去等等的一切事物才被称为佛吗？如经中所说：“佛看见过去。”等等。如果有人这样说，那不是这样的，因为这样一来，既没有证悟者，也没有证悟，也没有被证悟的事物，因为远离了能取和所取。如来凭借着对过去的无欺骗的智慧而生起，由于对它的本质的执着，所以才这样说。因此，就像“我（藏文：བདག，梵文天城体：आत्म，梵文罗马拟音：ātma，汉语字面意思：自我）”这个词，对于过去等等的一切，没有任何可以用来表达的法，同样，能显示者也是如此。这样，对于能显示者，虽然没有任何需要完全了解的事物，也没有任何可以计数的全知等等的本质，但是凭借着未被执着于事物本质的错误所染污的智慧的加持，成办了众生圆满的意愿，这就被称为佛。如果用这种方法来观察世尊，那是非常容易的，那么为什么还要为此付出巨大的努力呢？从听闻和思考中产生的
English
If someone wants to make fun with meaningless words, then that statement arises due to the power of delusion. The appearance that is deluded, also because one wants it to be as it appears, therefore it is said regarding anything that is not truly established, and so on. This is also unreasonable in the essence of meaning, because it is unclear, and so on. If the body of the Blessed One is beyond all realms of activity, then by what means should it be realized? Therefore, the venerable Sharadvatiputra said, "One who wishes to seek the Tathagata should seek the self (Tibetan: བདག, Sanskrit Devanagari: आत्म, Sanskrit Roman transliteration: ātma, literal Chinese meaning: self)." It should be examined. If there is any connection between these two, then by what should it be realized, and therefore one seeks it? The word "self (Tibetan: བདག, Sanskrit Devanagari: आत्म, Sanskrit Roman transliteration: ātma, literal Chinese meaning: self)" is a respectful term for the Buddha, because it is the same in the nature of reality, this is his intention. How is sameness shown? Just as the "self (Tibetan: བདག, Sanskrit Devanagari: आत्म, Sanskrit Roman transliteration: ātma, literal Chinese meaning: self)" that is universally examined by the non-Buddhists is completely non-existent and non-existent, therefore it is invisible. Similarly, the Buddha is also completely non-existent and invisible. Is it not because the Buddha is spoken of as having realized all phenomena, such as the past? As it is said in the scriptures, "The Buddha sees the past." and so on. If someone says that, it is not so, because in this way, there is neither a realizer, nor realization, nor something to be realized, because it is separated from the grasped and the grasper. The Tathagata arises with unerring knowledge of the past, and because of attachment to its essence, it is spoken of in that way. Therefore, just as the word "self (Tibetan: བདག, Sanskrit Devanagari: आत्म, Sanskrit Roman transliteration: ātma, literal Chinese meaning: self)", for everything such as the past, there is no dharma that can be expressed in words, similarly, the one who shows is also the same. In this way, for the one who shows, although there is nothing that needs to be fully understood, nor any essence of omniscience, etc., that can be counted, but by the blessing of the wisdom that is not defiled by the delusion of clinging to the essence of things, the Buddha is said to accomplish the perfect wishes of beings. If the Blessed One is to be viewed in this way, it is very easy, so why make such a great effort for this? Arising from hearing and thinking.
Tibetan
འི་ཤེས་པ་ལ་སྙིང་པོར་བློ་སྐྱེད་ཅིང་རྟོག་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར། བདག་ཅེས་བྱ་བའི་གཞིའི་ཚིག་བླ་དགས་དེ་ནི་ཤེས་པར་སླ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ངའོ་སྙམ་པ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གོམས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསྒོམས་པ་མཆོག་ཏུ་མཐར་ཕྱིན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་མེད་པར་ཐོས་པ་ཙམ་སྙིང་པོར་བྱེད་པས་བསལ་བར་མི་ནུས་ཏེ། འདི་ལྟར་བདག་ནི་ཡུལ་བྱེད་པ་ཉིད་རྣམ་པར་སུན་འབྱིན་པས་སེལ་བར་བྱེད་ལ། དེ་སུན་འབྱིན་པ་ཡང་མེད་པར་བསྒོམས་པ་མཐར་ཕྱིན་པ་ལས་འགྱུར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ། གལ་ཏེ་ཆོས་ལ་བདག་མེད་སོ་སོར་རྟོག །སོ་སོར་བརྟགས་ཏེ་གལ་ཏེ་སྒོམ་བྱེད་ན། །རྒྱུ་དེས་འབྲས་བུ་མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོབ། །རྒྱུ་གཞན་གྱིས་ནི་ཞི་བར་འགྱུར་བ་མེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །བདག་ཅེས་བྱ་བའི་གཞིའི་ཚིག་བླ་དགས་དེ་ནི་གཞི་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་ཤེས་པར་སླ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུས་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བའི་གཞིའི་ཚིག་བླ་དགས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་བསགས་པའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པ་བསྒོམ་པ་མེད་པར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་འདིར་དོན་ནི་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་ཁོ་ན་མངོན་དུ་བྱ་དགོས་པ་ཡིན་པས་འདི་ཉིད་ལ་འབད་དེ་གནས་པར་བྱའོ། །འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་ ཉིད་ཀྱི་མཐུས་ཤེས་པར་བྱས་ཟིན་པ་རང་ཉིད་ལ་རྗེས་སུ་བརྩེ་བ་ཡོད་པ་དང་བཅས་པ་བཞིན་དུ་གསར་དུ་ཞུགས་པ་རྣམས་ལ་ཡིན་ལ། ཇི་ལྟར་ལས་དང་པོ་པས་འཚལ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུར་མི་སྟོན་ཏོ་ཞེས་བརྗོད། ཅིའི་ཕྱིར་གསལ་བར་མ་བསྟན་ཏེ། དོན་གྱིས་ནི་ལས་དང་པོ་པ་རྣམས་ཀྱང་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་བསྟན་ཏོ། །འཕགས་པ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལྷག་མ་བརྩམ་པར་བཞེད་ནས་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་འབྱུང་བ་འདི་གསལ་བར་བྱ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བཙུན་པ་ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་ཁོ་བོ་ནི་ཇི་ལྟར་དགྲ་བཅོམ་པ་བྱས་པ་སྲུང་བ་ཅན་གྱིས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །རྟོགས་པ་ནི་བྱས་པ་སྟེ། མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་བདེ་བར་གནས་པ་ལ་སོགས་པ་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཆེད་དུ་སྲུང་ཞིང་ཡོད་པར་བྱེད་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་བྱས་པ་སྲུང་བ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་རྟོགས་པ་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དབང་པོ་རྣོན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ཡིན་ནོ། །ཁོ་བོ་ནི་ཇི་ལྟར་སུས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཇུག་སྡུད་པའོ། །དེས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བར་དུ་ཡང་གཟུང་བར་བྱའོ། །དེས་
Chinese
为了在智慧上生起精要之念并遣除分别念，（经中）说“所谓‘我’这个基础的习用语，不容易理解”。因为“我”的想法是从无始以来就串习的，如果没有从圆满修习中产生的智慧，仅仅以听闻为精要，是无法遣除的。因此，像这样，我作为所缘本身，通过彻底驳斥来消除。而驳斥它，也只能从无修习而圆满中转变。如是说：如果于法无我个别地了知，个别地考察后如果修习，以此因获得涅槃的果，以其他因则没有寂灭。如是说。“所谓‘我’这个基础的习用语，以无基础本身而正确地理解是不容易的”，这是总括的意义。所谓“佛”这个基础的习用语也是同样。对实有的显现执着，是从无始以来积累的，如果没有修习不缘取，是不会转变的。因此，这里的意义是，必须显现唯有从修习中产生的智慧，因此应当努力安住于此。圣者妙吉祥以自己的威力已经理解，如同对自己有追随的慈爱一样，是对新入者而言的。说“不像初学者那样指示”。为什么没有清楚地指示呢？因为实际上也以能让初学者也能理解的方式指示了。圣者也想继续进行剩余的分别，为了清楚地指示自己智慧的生起，说了“尊者舍利弗之子我如何成为阿罗汉，有守护者也”等等。证悟就是做了，安住在可见之法中的安乐等等，对于那些特意守护和拥有的心态的人来说，就是有守护的做了。直到阿罗汉证悟解脱，根器敏锐之间都是如此。我如何被任何人所（理解）这句话是所有（内容）的总结。因此，也应当包括世尊在内。因此，
English
In order to generate the essential thought in wisdom and to dispel conceptualizations, it is said that "the common term 'I' as a basis is not easy to understand." Because the thought of 'I' is habitual from beginningless time, without the wisdom arising from perfect cultivation, it cannot be dispelled by merely taking hearing as essential. Therefore, like this, I, as the object itself, eliminate by thoroughly refuting. And refuting it can only be transformed from the perfection without cultivation. As it is said: If one individually understands the selflessness of phenomena, if one examines individually and then cultivates, by this cause one obtains the fruit of Nirvana, by other causes there is no pacification. Thus it is said. "The common term 'I' as a basis, it is not easy to correctly understand by the basislessness itself," this is the summarized meaning. The common term 'Buddha' as a basis is also the same. Attachment to the appearance of reality is accumulated from beginningless time, without cultivating non-apprehension, it will not change. Therefore, the meaning here is that one must manifest only the wisdom arising from cultivation, therefore one should strive to abide in this. The noble Manjushri has already understood with his own power, just like having following love for oneself, it is for the newcomers. It is said, "It does not instruct like a beginner." Why is it not clearly instructed? Because in reality it also instructs in a way that even beginners can understand. The noble one also wants to continue with the remaining distinctions, in order to clearly instruct the arising of his own wisdom, he said, "How did I, the son of the venerable Sharadvati, become an Arhat, even with guardians," and so on. Realization is what is done, abiding in the happiness of the visible Dharma, etc., for those who deliberately guard and possess the state of mind, it is the done with guardians. It is so until the Arhat realizes liberation, between sharp faculties. The phrase 'How am I understood by anyone' is the summary of all (content). Therefore, the Blessed One should also be included. Therefore,