Tibetan
ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་གང་ཡིན་པ་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་ལ་ཕན་པར་མཛད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་ལྡན་པའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པའི་བར་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མྱུར་བ་ལ་དགོངས་པའོ། །རྣམ་གྲངས་གཉིས་སུ་ན་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ངེས་པ་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ས་ལ་གནས་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱས་པའོ། །ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་བསྟན་པས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་ལ་གནས་པར་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་བྱང་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་ལ་མོས་པ་ཙམ་ཡང་བྱང་ཆུབ་མཆོག་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ན། ཅིའི་ཕྱིར་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་འདི་ཁོ་ནས་ཡུན་རིང་པོར་འདི་དག་སྟོན་པ་མཛད། དུས་རིང་པོར་རྗེས་སུ་བསྒྲུབས་བསྒོམས་ཀྱང་ད་དུང་བྱང་ཆུབ་ མཆོག་མ་ཐོབ་ཅེས་དོགས་པའི་ཐེ་ཚོམ་བསལ་བའི་ཕྱིར། འཇམ་དཔལ་ཁྱོད་ཀྱིས་དོན་གྱི་དབང་ཅི་ཞིག་མཐོང་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དྲིས་སོ། །བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་མི་འདོད་ཅེས་བྱ་བའི་ཚིག་འདིས་འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། ཁྱོད་ལ་བརྟེན་པ་མཐའ་མེད་པ་དག་གིས་ཀྱང་འབད་པ་མ་བྱས་པར་འདི་ཐོབ་ན། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་མཐའ་དག་རྫོགས་པ་ཁྱོད་ཁོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་འདི་ལ་འབད་པ་ཆེན་པོས་སྒྲུབ་པར་བྱེད། དེ་བས་ན་གཞན་ལ་རག་ལས་པའི་དོན་ཅུང་ཟད་ཅིག་མཐོང་ནས་ཐོབ་པར་མི་འདོད་དམ་ཞེ་ན། ལན་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་བདག་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཞུགས་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཅི་སྟེ་བདག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཆེད་དུ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པར་གྱུར་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དེ་མངོན་དུ་བགྱི་བར་བདག་འདོད་དེ། འབད་པ་ནི་འདོད་པ་ལ་མི་འཁྲུལ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ཙམ་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་ནི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྨོན་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་དོན་དུ་གཉེར་བ་མ་ལགས་སོ། །དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱང་ཆུབ་དོན་དུ་གཉེར་བར་མི་བྱེད་པ་ཇི་ལྟར་རིགས་ཞེས་བསམས་པའོ། །འདི་ལྟར་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་གང་ལགས་པ་དེ་བྱང་ཆུབ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དགོངས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ནི་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། གཞན་གྱི་རང་བཞིན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འཇམ་དཔལ་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལུས་ཅན་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དར་ལས་བསྒྲིབས་པ་ལ་སོགས་པ་དཔེར་བྱ་བ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་སྒྲིབ་པ་མེད་པ་དོན་དུ་གཉེར་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར་གང་ཞིག་བྱང་ཆུབ་ཡང་དག་པར་དོན་དུ་གཉེར་བ་དེ་ནི་དེ་སྐྱེད་པའི་དབང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་ནི་འདི་འདོད་པ་ཙམ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དོན་དུ་གཉེར་བར་མི་བྱེད་དེ། ཡང་ན་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ནི་གཉིས་ཀ་ཡང་དབྱེར་མེད་པས་བྱང་ཆུབ་ཉིད་འཇམ་དཔལ་ཡིན་ཞེས་དགོངས་པའོ། །འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་འདི་ཅིའི་རྒྱུས་ཟབ་མོ་འཆད་པ་ལ་མཁས་སྙམ་ དུ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར། འཇམ་དཔལ་ཁྱོད་ཟབ་མོ་ཟབ་མོའི་གནས་འདི་ལྟ་བུ་སྟོན་པ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ཟབ་མོ་ཟབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསེ་རུ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་ལ་བྱའོ། །འདི་ལྟར་ཁྱོད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །སྔོན་གྱི་རྒྱལ་བ་ལ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བྱ་བ་གང་གིས་བྱས་ཤིང་བསྒྲུབས་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །ཡང་ན་སྔོན་གྱི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ཟབ་མོ་འཆད་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པར་གང་ཞིག་བསྒོས་པ་བྱས་པའོ། །མི་དམིགས་པར་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ཡུན་རིང་དུ་ནི་དུས་རིང་པོར་གང་གིས་སྤྱད་ཅིང་གོམས་པར་བྱས་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །ཚངས་པ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྟེ། དེའི་ཆེད་དུ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་སྤྱོད་པའོ། །གང་གི་ཕྱིར་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་འདི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དེ་བས་ན་འདི་དེ་ལྟ་བུ་སྟོན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོའི་དོན་ཡིན་ནོ། །འཕགས་པ་ཡང་བདག་ཉིད་དམིགས་སུ་མེད་པ་གོམས་པ་ཡིན་པར་ཟུར་གྱི་ཚུལ་གྱིས་དེ་སྟོན་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་བདག་མི་དམིགས་པར་སྤྱོད་པ་ལགས་ན་ནི་ཆོས་ཐོབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ལགས་སོ་ཞེས་གསོལ་ཏོ། །འདིས་ཅི་བསྟན་ཞེ་ན། མི་དམིགས་པར་སྤྱོད་པར་བྱེད་པས་གལ་ཏེ་བདག་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་ལ་སྤྱོད་པ་ཡོད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཐོབ་པ་ཁོ་ནར་ཡང་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པའི་ཕྱིར་འདི་བདག་གིས་ཐོབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ལ་བདག་མི་དམིགས་པར་སྤྱོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་དམིགས་སུ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཅོམ་ལྡ
Chinese
是所有知者，是利益一切众生的智慧者。与此相应的成为具有一切知智者，是指快速而言。第二种情况是，由于变得非常接近，所以是唯一的确定的，即安住于不退转地。通过显示完全清净的波罗蜜多，显示安住于法云地，在那里一切波罗蜜多都将完全清净。如果仅仅对这种法类生起信心，也将成就殊胜菩提，那么，为何圣者文殊仅仅长久地宣说这些？即使长久地修习，至今尚未获得殊胜菩提，为了消除这种疑惑。因此提问：文殊，你看到了什么样的意义？等等。不想现证无上圆满菩提，这句话表明：依赖你的人们也能不费力地获得，那么，圆满了所有福德和智慧资粮的你，为何要费力地修持这个？因此，难道是看到了依赖于他者的少许意义，所以不想获得吗？回答说：世尊，如果我进入菩提，等等。如果我为了菩提而真实地进入，那么那时我希望显现它，因为努力是不迷惑于欲望的。多久呢？世尊，我只是渴求菩提，而不是为了菩提而努力。那是因为什么呢？这是在思考菩萨不为了菩提而努力怎么合理。如此，文殊童子就是菩提本身。意思是说，菩提是远离对所取等非真实的显现执着的戏论的智慧自性，而不是其他的自性。文殊也是如此的智慧自性的身，比
English
is the all-knowing one, the wise one who benefits all beings. To become possessed of this, to be possessed of all-knowing wisdom, refers to speed. The second case is that, because of becoming very close, it is the only certainty, namely, abiding on the irreversible ground. By showing the complete purification of the pāramitās, it shows abiding in the cloud of dharma, where all the pāramitās will become completely purified. If even mere faith in this category of dharma will lead to the attainment of supreme enlightenment, then why does the noble Mañjuśrī alone teach these for so long? Even after practicing and meditating for a long time, supreme enlightenment has not yet been attained, in order to dispel this doubt. Therefore, the question is asked: Mañjuśrī, what kind of meaning do you see? etc. The words 'I do not wish to fully awaken to unsurpassed, perfectly complete enlightenment' indicate this: If those who rely on you can also attain this without effort, then why do you alone, who have perfected all the accumulations of merit and wisdom, strive with great effort for this? Therefore, is it that you do not wish to attain it because you see a little meaning that depends on others? The answer is: Blessed One, if I were to enter into enlightenment, etc. If I were to truly enter for the sake of enlightenment, then at that time I would wish to manifest it, because effort is not confused with desire. How long? Blessed One, I only aspire to enlightenment, I do not strive for enlightenment. Why is that? This is thinking about how it is reasonable that a bodhisattva does not strive for enlightenment. Thus, Mañjuśrī, the youth, is enlightenment itself. The meaning is this: enlightenment is the nature of wisdom that is free from the elaboration of clinging to appearances that are not truly grasped, etc., and is not the nature of anything else. Mañjuśrī is also only the body of such a nature of wisdom, more than
Chinese
仅仅是拿遮障等来作比喻罢了。又问：难道不应该努力追求没有遮障吗？答：不是的，因为这样努力追求圆满正觉，并不能随意产生它。我只是依赖于想要得到它的愿望而已。因此，不应该努力追求。或者说，在胜义谛中，由于无生的自性，两者都不可分割，因此认为菩提就是文殊。因为怀疑圣文殊凭什么擅长讲解甚深法，所以佛说：文殊，你善哉善哉，能示现如此甚深之境。所谓甚深，是因为它不是像珊瑚等那样的事物。所谓境，是指方向。所谓“你如此”，是“因为什么”的同义词。过去诸佛以布施等相所作所成之事，就称为“如此”。或者说，过去诸佛对于讲说甚深法的行为，做了什么安排呢？不执著地修持梵行，长久地修持，就称为“如此”。梵行就是涅槃，为了涅槃而修持波罗蜜多等。因为圣文殊是如此，所以说“因此示现如此”，这是经文的含义。圣者也以暗示的方式表明，自己已经习惯于无所执著，世尊说：如果我修持不执著，就会获得法。这是什么意思呢？意思是说，如果不执著地修持，如果我修持波罗蜜多等，那么我就会执著于法与有法，就会执著于显现的相，这样就会获得法。因为已经舍弃了一切执著，所以我也没有获得什么。对于波罗蜜多等，我也不是不执著地修持，因为自性就是无所执著的波罗蜜多等的自性。世尊
English
It is only an example to use obscurations and so forth. Furthermore, one might ask: Is it not reasonable to strive for the absence of obscurations? The answer is no, because one who strives for perfect and complete enlightenment does not have the power to generate it at will. I am merely dependent on the desire to attain it. Therefore, one should not strive for it. Alternatively, in the ultimate sense, since both are inseparable in their own nature of unbornness, it is understood that enlightenment itself is Manjushri. Because of doubting why the noble Manjushri is skilled in expounding the profound, the Buddha said: Manjushri, you are excellent, excellent, to reveal such a profound state. The term "profound" means that it is not an object like coral and so forth. The term "state" refers to direction. The phrase "you are like this" is synonymous with "because of what." Whatever deeds and accomplishments were done by the past Buddhas with the characteristics of generosity and so forth, that is called "like that." Or, what arrangements did the past Buddhas make for the act of teaching the profound Dharma? To practice pure conduct without attachment for a long time is called "like that." Pure conduct is nirvana, and for the sake of that, one practices the perfections and so forth. Because the noble Manjushri has become like that, therefore, "this reveals like that," which is the meaning of the sutra. The noble one also indicates in an indirect way that he is accustomed to non-attachment, and the Bhagavan said: If I practice without attachment, then I will attain the Dharma. What does this mean? It means that if one practices without attachment, if I practice the perfections and so forth, then at that time, I would be clinging to the Dharma and the possessor of Dharma, and I would be clinging to the characteristics of manifestation, and thus I would only attain the Dharma. Because I have abandoned all clinging, therefore, I have not attained anything either. I am also not practicing non-attachment to the perfections and so forth, because the very nature of non-attachment is the nature of the perfections and so forth. The Bhagavan