Tibetan
་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམ་པའི་རང་བཞིན་ཡང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་དམིགས་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ཡིན་ན་དེ་ལ་གཞན་དག་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་སྙམ་དུ་དོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར། འཇམ་དཔལ་ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཇི་སྙེད་ཅིག་ལ་ བསྙེན་བཀུར་བྱས་ཞེས་རྒྱས་པར་གསུངས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བསྙེན་བཀུར་བྱས་པ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུའི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཇི་སྙེད་འགགས་པ་དེ་སྙེད་ལ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྒྱུ་མས་སྤྲུལ་པའི་སྐྱེས་བུ་ནི་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུའོ། །དེ་ལ་ནི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་མེད་པའི་སེམས་ཅན་འབྱུང་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གི་འགག་པ་ལྟ་གལ་ཡོད་དེ། དེ་ནི་སྐྱེ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་སྟོན་པ་པོ་མཛད་པར་སྣང་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བལྟ་བར་བྱ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་དེ་དག་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱ་བ་ལྟ་ག་ལ་ཡོད་དེ། དེ་ནི་དམིགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྙེན་བཀུར་བྱས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་ཁྱོད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་ལྟ་ག་ལ་ཡོད་དེ། མུ་སྟེགས་བཞིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་ནས། འཇམ་དཔལ་ཁྱོད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ལ་ཡང་དག་པར་མ་ཞུགས་སམ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གསུངས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་དང་དེ་སྐྱེད་པའི་དོན་དུ་ཡིད་བརྩོན་པར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འདིར་ལན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པའི་ཆོས་དེ་གང་ཡང་དམིགས་སུ་མཆིས་སམ་ཞེས་གསོལ་ཏེ། བདག་ལ་སོགས་པ་རྟག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བདག་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕུང་པོའི་ཚོགས་མི་རྟག་པ་ཡང་སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་འཇིག་པ་འཇུག་པ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དེའི་ངོ་བོ་རྒྱུན་མི་ཆད་པར་སྐྱེ་བ་འདུས་བྱས་སྐད་ཅིག་མའི་རྒྱུན་ལ་བརྟེན་ཏེ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་བརྟགས་ནས་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པར་བརྟགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་ནི་བརྟགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན་ཅི་འགའ་ཞིག་ཡོད་དམ་ཞེས་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པར་ཚིག་ཟུར་གྱིས་བསྟན་ཏོ། །གལ་ཏེ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་སུ་ཞིག་གིས་བསྒོམས་པ་དེ་གྲུབ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ཕན་ཚུན་རྟོག་པ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པར་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོར་མི་འཐད་དེ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་
Chinese
为了消除这样的疑虑：如果般若波罗蜜多的修习自性也是以极微所生的对境而行，那又何必再说其他的呢？因此（佛）广说了“文殊，你承侍供养了多少如来”。对薄伽梵是世俗谛上的承侍供养，而不是胜义谛上的。因此，（佛）说“薄伽梵，如幻化士夫的心和心所灭尽了多少，就（承侍供养了）多少”，幻化所变的士夫就是幻化士夫。对他来说，心和心所是不存在的，因为这样会造成先前没有的众生出现的过失。那些（心和心所）的灭尽是重要的，因为那是生起之前就存在的。同样，如果示现色身的如来不是可以观看的，那么对他们进行承侍供养又怎么可能呢？因为那是对境之前就存在的。如果承侍供养不存在，那么你又怎么可能真正进入佛法呢？想到如同外道一样，所以说了“文殊，你没有真正进入佛法吗？”这句话，意思是说为了佛法的理由和生起佛法而努力。这里回答说：薄伽梵，真正进入佛法的法，有什么是可以作为对境的吗？因为我和合等不是常有的，所以我和合等什么也不存在。蕴的集合不是常有的，因为刚一生起就坏灭是不合理的。因此，它的自性是依靠不间断生起的有为刹那的相续，执着为一体而假立为真正进入，如果真正进入只是假立，那么有什么是真实存在的吗？用话语的暗示显示了不是真实的。如果真正进入什么也不存在，那么谁修习了它，它成就了，佛法就会成就呢？互相依赖的分别，对于没有分别的、不同的事物是不合理的，因为诸法的……
English
In order to dispel the doubt that if the nature of meditating on Prajñāpāramitā is also practiced with an object generated by minute particles, then why bother mentioning anything else? Therefore, it was extensively stated, "Mañjuśrī, you have served and honored so many Tathāgatas." The service and honor to the Bhagavan is in the conventional truth, not in the ultimate truth. Therefore, (the Buddha) said, "Bhagavan, as many minds and mental factors of an illusory person have ceased, that many (have been served and honored)." The person transformed by illusion is an illusory person. For him, mind and mental factors do not exist, because this would lead to the fault of beings appearing that did not exist before. The cessation of those (mind and mental factors) is important, because it is something that existed before arising. Similarly, if the Tathāgata who appears to show the form body is not something to be seen, then how is it possible to offer service and honor to them? Because that is something that exists before the object. If service and honor do not exist, then how can you truly enter the Dharma of the Buddha? Thinking that it is like a non-Buddhist, he said, "Mañjuśrī, have you not truly entered the Dharma of the Buddha?" This means striving in mind for the reason of the Dharma of the Buddha and for the arising of the Dharma. Here, in response, he said: Bhagavan, is there anything that can be an object of the Dharma that truly enters the Dharma of the Buddha? Because self and aggregates are not permanent, therefore self and aggregates do not exist at all. The collection of aggregates is not permanent, because it is unreasonable for it to perish immediately after arising. Therefore, its nature relies on the continuous arising of conditioned momentary continuity, clinging to it as one and postulating it as truly entered. If truly entering is only a postulation, then is there anything that truly exists? The implication of the words shows that it is not true. If truly entering does not exist at all, then who has meditated on it, and if it is accomplished, how will the Dharma of the Buddha be accomplished? Mutual dependent distinctions are unreasonable for undifferentiated, different things, because the dharmas...