Tibetan
ཡིན་ཏེ། གང་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་ངོ་བོ་འཛིན་པ་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་གཅིག་གནས་པའི་ཆོས་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མར་མེ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དོན་བྱེད་ནུས་པའི་ངོ་བོ་འཛིན་པའི་དོན་ཀྱང་ཕ་རོལ་པོ་དག་འདོད་པ་ཡིན་པས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །ཕྱོགས་དང་མི་མཐུན་པ་ནི་ནམ་མཁའི་ཨུཏྤལ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་མེད་ན་ནི་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་ངོ་བོ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་གྲུབ་པས་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་སྲོག་དང་བཅས་པའི་ལུས་ལ་སོགས་པ་ནི་བདག་ཀྱང་མ་ཡིན། བདག་གི་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རིམ་གྱིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་མར་མེ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །རྟག་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ན་རིམ་གྱིས་འཇུག་པ་མི་འཐད་པ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པ་བསྟན་ནས། ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་ཆོས་གང་ལ་ཡང་ལྷག་པར་དམིགས་པའི་སླད་དུ་ཉེ་བར་མི་གནས་པ་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དམིགས་པའི་སླད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཛིན་པའི་སླད་དུའོ། །དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་ཅིག་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། ཅི་འཛིན་པར་ནུས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རམ། འོན་ཏེ་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཡིན། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་ལྟར་ན་ནི་ཇི་ལྟར་ཆོས་བདག་མེད་པ་ཡིན། ཕྱོགས་གཉིས་པ་ལྟར་ན་ནི་རིགས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་རིགས་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ལྟར་ཆོས་ ཐམས་ཅད་ནི་དམིགས་པ་མ་མཆིས་པའི་སླད་དུ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པ་ནི་ཡུལ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པར་འདོད་པ་ཡིན་ལ། རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྨི་ལམ་དང་རབ་རིབ་ཅན་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཤེས་པ་ནི་རང་གི་རྒྱུ་ལས་གསལ་བའི་ངོ་བོར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། དེ་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རང་གི་ངོ་བོ་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་པ་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་འདོད་ལ་རག་གོ །དེ་རང་རིག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་གི་ངོ་བོ་དེ་ལ་རིག་པར་བྱ་བ་དང༌། རིག་པ་པོ་དང༌། རིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་གསུམ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དག་ནི་བདག་གི་ནང་དུ་མ་གཏོགས་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རིག་པར་འགྱུར། བདག་གི་ངོ་བོ་དེ་ནི་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གང་གིས་དེ་རིག་པ་ན་གཞན་ཡང་རིག་པར་འགྱུར། རྟོགས་
Chinese
确实，凡是具有作用的能力的自性，那只是刹那存在的法，例如灯火等等。具有作用的能力的自性的意义，也是其他论者所承认的，所以是自性之理。与此相违背的，是虚空的莲花等等，因为如果没有刹那，那么作用的能力的自性也就没有了。这样一来，由于成立了刹那，因此成立了补特伽罗的无我。成立的方法是，有生命的身体等等，既不是我，也不是我的，因为是逐渐进入的，就像灯火等等一样。如果是与常法相联系的，那么逐渐进入是不合理的，这是损害的量。这样，在显示了补特伽罗的无我之后，为了显示法的无我，世尊宣说了“不住于任何法中”，等等。所谓“为了缘”，就是为了执著。为什么呢？有些人这样认为：是因为与能执著的能力相分离呢？还是因为与所取的相相分离呢？如果按照第一种分别，那么如何是法无我呢？如果按照第二种情况，那么有什么道理呢？因此，道理是：世尊这样宣说了“一切法都是为了无缘”，等等。认为执持自相是具有境的识，凡是执持自相的，都是无缘的，例如梦境和眩翳等等的识。这样，识是从自己的因中产生为明亮之自性的，并且由于它是证知的自性，所以说是体验自己的自性，这只是名言而已。那也不是自证，因为对于一个自性来说，能知、知者和知的相，这三者是不同的，是不合理的。其他的，由于不是在自我的内部，怎么能知呢？自我的自性不是其他的自性，因此谁知它，那么也知其他的。证知
English
Indeed, that which possesses the nature of being able to perform a function is only a dharma that exists for a single moment, like a lamp and so forth. The meaning of possessing the nature of being able to perform a function is also accepted by other debaters, so it is the reason of self-nature. What is contrary to this is a lotus in the sky and so forth, because if there is no moment, then there is also no nature of being able to perform a function. In this way, since the momentariness is established, therefore the selflessness of the person is established. What establishes it is that the body with life and so forth is neither the self nor what belongs to the self, because it enters gradually, like a lamp and so forth. If it is connected with the permanent, then gradual entry is unreasonable, which is the valid cognition that harms. Thus, having shown the selflessness of the person, in order to show the selflessness of phenomena, the Blessed One said, "That which does not abide particularly for the sake of focusing on any dharma," and so forth. "For the sake of focusing" means for the sake of grasping. Why is that? Some think like this: Is it because it is separated from the ability to grasp? Or is it because it is separated from the characteristic of what is to be grasped? If according to the first distinction, then how is it the selflessness of phenomena? If according to the second case, then what is the reason? Therefore, the reason is: The Blessed One thus said, "All dharmas are for the sake of not focusing," and so forth. It is held that grasping one's own characteristic is a consciousness with an object, and whatever grasps its own characteristic is without focus, like the consciousness of dreams and dizziness and so forth. In this way, consciousness arises from its own cause as a clear nature, and since it is the nature of cognition, it is said to experience its own nature, which is merely a term. That is also not self-awareness, because for one nature, the knowable, the knower, and the characteristic of knowing, these three are different, which is unreasonable. Others, since they are not inside the self, how can they know? The nature of the self is not the nature of others, so whoever knows it, then also knows others. Cognition