Tibetan
དོན་མི་ཟ་བར་ཡོད་པ་ཡིན་ན་རང་གི་ངོ་བོ་འགའ་ཞིག་དང་གཞི་ཡང་ཡོད་པར་བྱ་དགོས་པས་ན་བདག་ཉིད་གང་ཡིན། གནས་ཀྱང་གང་ཡིན། དེའི་བདག་གང་དུ་འདུ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་དེ་ནི་འདྲི་བའི་བསམ་ པ་ཡིན་ནོ། །བདག་གིས་འདི་སྐད་དུ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་གང་དུ་གཏོགས་པར་གཏོགས་སོ་ཞེས་བགྱིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཉིད་དང༌། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་གང་དུ་གནས་པའི་ངོ་བོ་དེར་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་བ་མེད་པ་ནི་སྔར་བསྟན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བྱའོ། །དེ་ཉིད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཏེ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་གང་དུ་གནས་ཤེ་ན། འདི་སྐད་དུ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཁམས་ཅི་ལ་གནས་པ་དེ་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་གནས་སོ་ཞེས་བགྱི་སྟེ། གང་དུ་ཡང་གནས་པ་མཆིས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འདི་ལྟར་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པར་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་མ་གཏོགས་པར་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་བརྟགས་པ་སྐྱེ་བར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་དེ་ལས་ལོགས་ཤིག་ན་མེད་དོ། །དབེན་པ་ནི་རྣམ་པར་དབེན་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། དབེན་པ་ལས་དེ་ལོག་པའི་ངོ་བོར་ཡོད་པ་ཡིན་ན་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་གཞི་དང་གནས་པ་མེད་དེ་འདིའི་གནས་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པར་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །དེ་བས་ན་འདིའི་གནས་ནི་ཅི་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་གནས་སྐབས་དེ་ལྟ་བུ་དེ་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་གནས་པའི་ཚིག་གི་དོན་མ་རྟོགས་ནས་གནས་དང་གནས་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ནི་ཡང་དག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་བརྒྱ་ལ་འགའ་ཞིག་སེམས་ཤིང་སྨྲ་བ་གནས་དང་གནས་པར་བྱེད་པ་ནི་དངོས་སུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལས་གཞན་ཅི་ཞིག་མེད་པ་ཡིན་ན་དམ་པ་གང་ཡིན་པ་བསྒོམ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པ་སྟོན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཇམ་དཔལ་ཁྱོད་གང་གི་ཚེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམ་པ་དེའི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །གང་གི་ཚེ་བདག་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམ་པ་དེའི་ཚེ་མི་གནས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དོན་ཅི་བསྟན་ཞེ་ན། མི་གནས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་དང་གནས་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་དང་ འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ
Chinese
如果不是毫无意义，就必须要有自己的一些体性和基础，那么自性是什么？处所又是什么？它的主宰归于何处？这番话的意思是提问的意图。 我这样回答：无生、不可思议属于何处？是指无生性，以及不可思议所处的体性，众生界就安住于此。无生是指之前所说的方式，即指空性。它本身是不可思议的，因为不是所有思想的处所。能安住的体性安住在哪里呢？我这样回答：众生界安住在无生界所安住之处，这是说无处不安住的同义词。 像这样，除了非真实的遍计所执之外，什么也不存在。遍计所执生起的分别念，也不是独立于它之外的。远离是因为远离的自性本身。如果不是这样，如果它以与远离相异的体性存在，那么就与空性相违背。即使没有差别，也没有基础和处所，因为它的处所是自己的不同体性。同样，也应将非真实的遍计所执的自性，应用于众生界。因此，它的处所什么也不存在。因此，如果不能理解在这种情况下众生界所安住的词义，而认为处所和能知处所的事物是真实存在的，那么百人中也难有一人会这样想和说，处所和能安住者不是真实存在的吗？如果除此之外没有什么不存在的，那么为了修习何者是殊胜的，而宣说修习空性呢？因此，世尊说：“文殊，你在修习般若波罗蜜多时”等等。当我在修习般若波罗蜜多时，不执著等等，这显示了什么意义呢？不执著是指因为没有处所和安住等等，所以没有所取和
English
If it is not meaningless, then it must have some of its own nature and basis, so what is the self-nature? What is the place? Where does its master belong? The meaning of this statement is the intention of asking. I answer thus: Where does the unborn, the inconceivable belong? It refers to the unborn nature, and the nature where the inconceivable resides, the realm of sentient beings dwells there. The unborn refers to the way mentioned before, which refers to emptiness. It itself is inconceivable, because it is not the place of all thoughts. Where does the nature that can abide reside? I answer thus: The realm of sentient beings dwells where the unborn realm dwells, which is a synonym for saying that there is no place where it does not dwell. Like this, nothing exists except for the unrealistically imputed. The discriminating mind that arises from the imputed is not independent of it either. Remoteness is because of the very nature of remoteness itself. If it is not like this, if it exists with a nature different from remoteness, then it will contradict emptiness. Even if there is no difference, there is no basis and place, because its place is its own different nature. Similarly, the nature of the unrealistically imputed should also be applied to the realm of sentient beings. Therefore, its place does not exist at all. Therefore, if one cannot understand the meaning of the words in which the realm of sentient beings dwells in this situation, and thinks that the place and the things that can know the place are real, then it is difficult for one in a hundred to think and say like this, are the place and the one who can abide not real? If there is nothing that does not exist besides this, then for the sake of practicing what is superior, why is the practice of emptiness taught? Therefore, the Blessed One said, "Manjushri, when you are practicing the Prajnaparamita" and so on. When I am practicing the Prajnaparamita, not clinging, etc., what meaning does this show? Not clinging means that because there is no place and abiding, etc., there is no object to be taken and
Tibetan
ར་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པར་བསྟན་ཏོ། །མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་ན་ཡང་བསྒོམ་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། འདི་ལྟར་བསྒོམ་པ་ནི་ཡང་ནས་ཡང་དུ་གོམས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན། དེ་ཡང་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་གི་སྣང་བ་ལ་དོན་མེད་བཞིན་དུ་དོན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་པ་དེའི་ཕྱིར། འཇམ་དཔལ་མི་གནས་པ་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམ་དུ་ཡང་ཅི་ཡོད་ཅེས་གསུངས་སོ། །གང་ཅི་ལ་ཡང་མི་གནས་པ་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལན་ཡིན་ཏེ། གང་ཅི་ལ་ཡང་མི་གནས་པ་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བསྒོམ་པ་གང་ཡིན་པ་ནི་ཅི་ལ་ཡང་མངོན་པར་ཞེན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །གཞུང་གཞན་ལས་གང་ཅི་ལ་ཡང་མི་གནས་ཏེ་ཞེས་འབྱུང་བ་དེར་ནི་གཟུང་བ་དང་གནས་པ་ལ་སོགས་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཐོག་མར་བསྒོམ་པའི་གནས་སྐབས་ན་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འབྱུང་ངོ༌། །ཡུན་རིང་དུ་གོམས་པར་བྱས་པས་གོང་ན་མེད་པར་སོང་ཞིང་མཆོག་ཏུ་གསལ་བའི་གནས་སྐབས་སུ་གྱུར་པ་ན་གཅིག་ཁོ་ནར་དེ་རྒྱུ་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུས་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམ་པ་ནི་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ན་དེ་ཇི་ལྟར་སྒོམ་པ་པོས་དགེ་བའི་རྩ་བ་འཕེལ་བ་དང༌། མི་དགེ་བའི་རྩ་བ་འབྲི་བར་བྱེད་ཅེས་འགའ་ཞིག་དོགས་པ་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཇམ་དཔལ་ཁྱོད་གང་གི་ཚེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམ་པ་དེའི་ཚེ་ཁྱོད་ཀྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་གང་འཕེལ་བ་འམ་འབྲི་བར་འགྱུར་ཞེས་དྲིས་སོ། །འམ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་མི་དགེ་བའི་རྩ་བའི་ཕྱོགས་འདི་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དེའི་ཚེ་བདག་གི་དགེ་བའི་རྩ་བ་གང་འཕེལ་བ་འམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལན་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། འདི་ལྟར་གང་ལས་ཞེས་བྱ་བ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་བདག་ལ་སོགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་བྱེད་པ་པོས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྒོམ་པར་བྱེད་པས་གང་དང་འབྲེལ་པའི་ཆོས་དགེ་བ་འམ་མི་དགེ་བ་འགའ་ཞིག་འཕེལ་ཞིང་རྒྱས་པར་འགྱུར་བའམ། འབྲི་ཞིང་འགྲིབ་པར་འགྱུར་ བར་བྱེད་པ་མ་མཆིས་སོ། །འདི་སྐད་དུ་བསྟན་ཏེ། སེམས་ཅན་གང་དགེ་བའི་རྩ་བ་སྟོབས་དང་ལྡན་པས་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དགེ་བ་འཕེལ་བར་བྱེད་པ་དང་འགྲིབ་པར་བྱེད་པའི་སྒོམ་པ་པོ་ནི་དགེ་བའི་ཆོས་དེ་ལས་ལོགས་ཤིག་ན་འགའ་ཡང་མ་མཆིས་སོ། །འོན་ཀྱང་དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲོ་བཏགས་པ་དེ་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ནོ། །བྱེད་པ་པོའི་ཐ་སྙད་ཙམ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་དོན་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་འདི་བསྒོམ་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། འདི་གཉིས་འཕེལ་བ་དང་རྒྱས་པར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན། གང་ཡང་ཆོས་འགའ་ཞིག་འཕེལ་བའི་སླད་དུ་འམ་འབྲི་བའི་སླད་དུ་ཉེ་བར་གནས་པ་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་མི་དགེ་བ་འམ་དགེ་བ་འབྲི་བའམ་རྒྱས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་འདི་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ན་དེ་ཇི་ལྟར་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ཆོས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་སྤོང་བར་འགྱུར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་ལེན་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་མི་སྤོང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཅི་ཞེ་ན། ཅི་ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་པའི་དབང་གིས་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ཆོས་སྤོང་བ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་བསྐྱེད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྤོང་བ་མེད་པ་དང༌། ལེན་པ་མེད་པ་ཞེས་བརྗོད་དམ། འོན་ཏེ་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་འཕགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོས་གང་གི་ཚེ་རྩལ་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་རྩོལ་བ་མེད་པར་ཡང་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་སྤོང་བར་འགྱུར་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར། དེ་དག་ནི་རང་ལས་མ་གཏོགས་པ་རྣམས་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་སྤོང་བ་མེད་པ་དང༌། ལེན་པ་མེད་པ་ཞེས་བརྗོད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གཏན་ཚིགས་ཡོངས་སུ་འདྲི་བའི་དོན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འདིར་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བའི་གནས་སྐབས་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་དང་པོ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་འོག་མ་ལྟར་ཡིན་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ལྟར་ཤེས་ རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམ་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །ཆོས་གང་རྣམ་པར་བྱང་བ་འམ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དམིགས་པས་ཆོས་གང་ལ་ཡང་མི་གནས་པ་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སྤང་པ་འམ་བླང་བ་རྣམས་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་འགའ་ལ་ཡང་དམིགས་པས་མི་གནས་ན། འོ་ན་ཇི་ལྟར་སྲིད་བའི་ཉེས་པ་བརྒལ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། དེ་དང
Chinese
因此，显示了没有执着。如果没有执着，那又有什么禅修呢？像这样禅修就是反复串习，而那又是分别念，那又是执着。像这样，因为对于分别念的自相显现，明明没有意义却执着为有意义而投入的缘故，所以才说，文殊，对于不住者，又有什么般若波罗蜜多可修的呢？“凡是不住于任何事物的那本身”等等是回答，凡是不住于任何事物的那本身，就是说，任何禅修都不是执着于任何事物。其他经论中出现的“凡是不住于任何事物”，是指对于能取和所住等等没有执着。最初禅修的阶段会产生分别念。长时间串习，达到无上且极为明亮的状态时，“唯一地那样运行”是总括的意义。那么，如果般若波罗蜜多的禅修是远离一切执着的，那么如何使修行者增长善根，减少不善根呢？有些人怀疑这一点，所以世尊问文殊：“文殊，你在什么时候修习般若波罗蜜多，那个时候你的善根会增长还是减少呢？”“或者”这个词包含了不善根的方面。世尊，“那个时候我的善根会增长或者”等等是回答。为什么呢？回答说：像这样，从哪里，也就是执着的，以我等自己的体性而行者修习般若波罗蜜多，与什么相关的法，无论是善或不善，都不会增长或广大，也不会减少或衰退。 这样显示说：任何众生，以善根的力量而具有，以禅修的力量使善增长和减少的修行者，与那个善法之外，什么也没有。
English
Therefore, it is shown that there is no clinging. If there is no clinging, then what meditation is there? To meditate in this way is to repeatedly familiarize oneself, and that is conceptualization, and that is clinging. Like that, because one engages in clinging to the self-appearance of conceptualization as if it were meaningful, even though it is meaningless, therefore it is said, "Manjushri, for one who does not abide, what Prajnaparamita is there to meditate on?" "That which does not abide in anything" and so on is the answer, that which does not abide in anything is to say that whatever meditation is, it is not clinging to anything. In other scriptures, where it says "That which does not abide in anything," it means that there is no clinging to the apprehended, the abiding, and so on. In the initial stage of meditation, conceptualization arises. When one has become accustomed to it for a long time, and it has gone beyond compare and become a state of supreme clarity, "it moves only in that one way" is the condensed meaning. Now, if the meditation on the Prajnaparamita is free from all clinging, then how does the practitioner increase virtuous roots and decrease non-virtuous roots? Some people doubt this, so the Blessed One asked Manjushri, "Manjushri, when you meditate on the Prajnaparamita, at that time, will your virtuous roots increase or decrease?" The word "or" includes the aspect of non-virtuous roots. Blessed One, "at that time, my virtuous roots will increase or" and so on is the answer. Why? It is said: Like this, from where, that is, clinging, with the nature of self and so on, the practitioner meditates on the Prajnaparamita, what related dharma, whether virtuous or non-virtuous, will not increase or expand, nor will it decrease or diminish. Thus it is shown: Any sentient being, endowed with the power of virtuous roots, the practitioner who increases and decreases virtue by the power of meditation, there is nothing other than that virtuous dharma.
Chinese
然而，正是依靠它而进行虚构，那便是作者。仅仅是作者的措辞，一切也都是那样的形态。考察的自性随之而行，那不是有作用的。虽然如此，但这也是修习，因为这二者是为了增长和广大而进入的缘故。因为什么缘故是那样，因此，任何法为了增长或者减少而安住，那便是等等所说的。如果为了减少或增长不善或善而进入，那又如何次第地舍弃异生之法贪欲等等，而取佛法力与无畏等等呢？因此，世尊，不舍弃异生之法等等所说的。那为了什么呢？这所说的意义是什么呢？难道是因为由极度修习的力量，舍弃异生之法，生起佛法，因为没有，所以说没有舍弃和没有取吗？或者以不缘的行相，由极度修习所生的圣者智慧的力量，在何时成为精勤，那时不勤作也将会舍弃异生之法，佛法也将会现前。那些是因为不缘自身以外的，所以说没有舍弃和没有取，这便是完全询问理由的意义。对此，在此会变成没有烦恼和清净的阶段，因此不像第一种情况。然而像下面那样，世尊，像这样了知
English
However, it is the agent who fabricates based on that very thing. All the mere terms of the agent are in that kind of form. The nature of investigation that follows is not functional. Although that is so, this is also meditation, because these two enter for the sake of increasing and expanding. Because of what reason is it so, therefore, whatever dharma abides closely for the sake of increasing or decreasing, that is what is said, and so on. If it does not enter for the purpose of decreasing or increasing non-virtue or virtue, then how will it gradually abandon the dharmas of ordinary beings, such as desire, and take the Buddha's dharmas, such as powers and fearlessness? Therefore, the Blessed One said, 'One does not abandon the dharmas of ordinary beings,' and so on. What is the reason for that? What is the meaning of 'what is it?' Is it said that because of the power of intense meditation, one abandons the dharmas of ordinary beings and generates the dharmas of the Buddha, and because there is none, there is no abandoning and no taking? Or, by the power of the noble wisdom arising from intense meditation in the manner of non-objectification, when it becomes skillful, then without effort, one will also abandon the dharmas of ordinary beings, and the dharmas of the Buddha will also become manifest. Those are said to be without abandoning and without taking because they do not objectify anything other than themselves, and this is the meaning of completely questioning the reason. In this case, it would follow that there is no state of affliction and purification, therefore it is not like the first case. However, it is like the latter case, so the Blessed One said, 'Thus, knowing