Tibetan
ཡིན་པ་རྟོགས་པ་དང༌། རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་གང་གི་ཡུལ་གཅིག་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་བས་ན་དེ་དག་ལ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་ཡུལ་ཡིན་ལ་འདིས་ནི་སྔ་ཕྱིའི་ངོ་བོའི་རྟོགས་པ་ནི་སུན་འབྱིན་པར་འཛིན་ནོ། །སྔ་ཕྱི་ཉིད་འགའ་ཞིག་གིས་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་གང་གིས་དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཞེས་བསམ་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་མངོན་སུམ་ཙམ་གྱིས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་རང་རིག་མེད་པའི་མངོན་པར་ཞེན་པའི་དུས་ལ་ནི་འདི་ནི་ཐམས་ཅད་ཐ་སྙད་ཙམ་གྱི་སྦྱོར་བ་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པ་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་ནི། གང་དུ་ཐ་དད་པའི་སྔ་ཕྱིའི་ངོ་བོའི་སྦྱོར་བའོ། །བློ་ནི་སྔ་མིན་ཕྱི་མ་མིན། །དེ་འཛིན་པ་པོ་བདག་གཞན་མིན། །ཕྱི་ནས་རྣམ་རྟོག་འཛིན་པ་ཞེས། །ཟུག་རྡུ་སྐྱ་བསེང་རྒྱལ་བར་འགྱུར། །དེ་ལྟར་འོས་པ་གནས་པ་ཁོང་སྟོང་དག་པས་ཡང༌། །གང་ཕྱིར་ནམ་ཡང་རྟོགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། །དུས་གཞན་ལ་ནི་གང་གིས་དུས་སུ་གང་གིས་མཐོང་བ་སྟེ། །རྒྱུ་ལ་ཐེ་ཚོམ་གལ་ཏེ་མི་གནོད་པ་ནི་དེ། །དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བ་གང་ལ་ནི། །དེ་ལ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཉིད་ཡིན་ཏེ། །ཇི་ལྟར་དམིགས་བྱ་བ་མི་དམིགས་པ་ཡི་དུས་ལ་ནི། །དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བའི་རྒྱུ་ལའོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ངོ་བོ་འདི་ནི་སྔ་ཕྱིར་གྱུར་པ་འགའ་ཞིག་ལ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པའི་སྲིད་པ་དང་བྲལ་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་བཞིན་དུ་མེད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །དེའི་ཕྱིར་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་འཇིག་པ་མི་རྟག་པ་ཞེས་དེ་རྣམས་ལ་ཐལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཁ་ཅིག་ལ་རྟོག་གེ་སྐམ་པོ་རྩ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་རྣམས་ནི་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་འདོན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་སྨྲས་པ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་རྣམ་རྟོག་གི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆད་པ་མེད་པ་དང་རྟག་པ་ཡང་མེད་པ་ཟག་པ་ཡང་མེད་པའི་མཐུས་འདི་རྗེས་ སུ་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྟོག་གི་སྐམ་པོ་འདི་ནི་འདི་ལ་ཡང་མཐར་ཕྱིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རང་གི་ཁས་ལེན་མེད་པས་གནོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟ་སྟེ་གྲོལ་བར་འདོད་པ་རྣམས་ཉིད་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་ཡང་དག་པར་འཛིན་པ་འདི་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་མ་འོངས་པ་ཅི་ནས་ཀྱང་ཁས་བླང་བར
Chinese
是为证悟，名为具有证悟。以其力，非任何一者之境，故于彼等亦唯自性为境，然此则执持前后之自性证悟为破斥。以有不执前后者，故谁将思彼之自性为因果之自性耶？何以故？此非仅以现量而为之事。故于无自识之显现执着之时，此乃一切仅为名言之施设，于自之自性觉知专注一境之时，于何处有差别之前后自性之施设耶？ 智非前非后，彼执持者非我非他，从外执持分别念，摧伏针扎、卡桑。如是适宜安住，以空性清净亦，何以故？以其何时亦非证悟之行境故。于异时，谁于何时以何见耶？于因之犹豫，若不损害，则彼，于何者一切所缘皆寂灭，于彼乃无事物之名言耳。如于不可缘之事之境，于一切所缘皆寂灭之因也。是故，此因果之自性，以于前后所变之某者不缘故，说为远离所缘之有，如外境般无有也。是故，若谓色之坏灭无常，则于彼等无有太过，是实，然于今时所生之某些，有干燥之分别念，乃无有根本者，前者等则非如是随念，如是所说，于缘起之事物之真如，以分别念之识之境性，生等不可说故，以无断灭及亦无常，亦无漏之威力，此随行也。此干燥之分别念，于此亦非至终，以无自之承许故，乃损害之性故。如是，欲解脱者，执持自之宗派为真实，此乃烦恼及痛苦，从痛苦中解脱之心之因，未来无论如何亦应承诺之。
English
It is realization, and it is called having realization. By its power, it is not the object of any one thing, so for those, only their own nature is the object, but this holds the realization of the previous and subsequent natures as refutation. Because there are those who do not hold the previous and subsequent, who would think of its nature as the nature of cause and effect? Why? This is not something done only by direct perception. Therefore, at the time of manifest attachment without self-awareness, this is all merely a nominal application. But when one's own nature is known and focused, where is the application of the different previous and subsequent natures? The mind is neither before nor after. The one who holds it is neither self nor other. It is said that holding onto conceptualization from the outside will defeat needle pricks and kasang. Thus, it is appropriate to abide, also with emptiness and purity, because it is never the object of realization. At another time, who sees what at what time? If doubt about the cause does not harm, then that, in which all objects of focus are pacified, is merely a term for the absence of things. As in the state of not focusing on what is to be focused on, it is the cause of pacifying all objects of focus. Therefore, this nature of cause and effect, because it does not focus on something that has changed before and after, is said to be devoid of the existence of focus, and is non-existent like an external object. Therefore, if it is said that the destruction of form is impermanent, then there is no overreach in those, it is true, but some of those that arise now have dry conceptualizations that are rootless. The former ones do not follow in that way, as it is said, in the suchness of dependent arising, because the nature of the object of conceptual consciousness, such as arising, is not to be spoken of, by the power of non-cessation and also non-permanence, also without outflows, this follows. This dry conceptualization is not exhaustive even in this, because it is harmful due to the absence of its own acceptance. Thus, those who desire liberation, holding their own tenets as true, this is the cause of afflictions and suffering, and the cause of the mind that is liberated from suffering, must be promised in the future in any way.