Tibetan
་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འགའ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་རིགས་པས་མཐོང་བ་ལ་གནོད་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་བཞིན་ནོ། །ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་བརྗོད་པ་ནི་གདམས་པའོ། །རྗེས་སུ་བསྟན་པའི་རྟོགས་པ་ལ་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་རྣམས་ཀྱི་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ལུང་ལ་བར་དུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་དོར་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་མན་ངག་གོ །དེ་བས་ན་དོན་དམ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དག་ལ་མཐོང་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གདམས་པ་མེད་པ་ཞེས་ཤེས་ནས་གལ་ཏེ་མི་སྨྲ་བར་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་སྤངས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ་ཐབས་ལ་མཁས་པས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་བཟུང་བར་བྱས་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་གདམས་ངག་བྱའོ། །གཞན་དུ་ན་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཉམས་པ་ཆེན་པོར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་རྣམས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཉེ་བར་སྲིད་པའི་ཀུན་གལ་ཏེ་བསྟན་པར་མ་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །མ་ཤེས་པ་ནི་སྒོམ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །མ་བསྒོམས་པས་ནི་མངོན་དུ་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཐོག་མ་མེད་པའི་མ་རིག་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་དང་ངན་སོང་དང་ངན་འགྲོ་དང་སྐྱེ་བ་དང་རྒ་བ་དང་ན་བ་དང་འཆི་བ་དང་མྱ་ངན་དང་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་ དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་དང་འཁྲུག་པའི་རྒྱུའི་དངོས་པོ་འཛིན་པ་དེའི་གནས་སྐབས་ཅན་ལ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་སྟེ་དོན་དམ་པར་ན་སྟོང་པ་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པ་ཞེས་ཅི་ནས་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་བསྟན་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གདམས་ངག་རྣམས་ལ་དོན་དམ་པར་མི་སྲིད་པ་ཉིད་དོ། །ཉེ་བར་རྫོགས་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱིས་བསྟན་པར་མཛད་པ་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མི་དམིགས་པའི་སྦྱོར་བ་ངེས་པར་བསྟན་པར་འབྱུང་བའི་གདམས་ངག་བདག་གིས་བསྟན་ཞེས་འཕགས་པ་རབ་འབྱོར་གྱི་དགོངས་པའོ། །ད་ནི་གདམས་ངག་འདིའི་འབྲས་བུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། འོན་ཀྱང་ཡང་གལ་ཏེ་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གལ་ཏེ་དེ་ཞེས་བྱ་བ་མི་ཟད་པ་གཞན་གལ་ཏེའི་དོན་ལའོ། །འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པར་གདམས་ངག་མེད་
Chinese
之所以说“是”这个词毫无意义，是因为它妨碍了以理智去观察。之所以说“在何处”这个词毫无意义，是因为它与菩提心（byang chub sems nyid）一样。为了知晓，即为了领悟而说的，是口诀。对于随之所示的领悟，那些随顺之事的行为本身，会阻断经文，应当舍弃，这才是口诀的精髓。因此，以胜义谛的方式，智慧的彼岸和菩萨们是没有见地的。因此，明白没有口诀之后，如果变得沉默不语，那么那时就变成了舍弃了利益众生。因此，为了使众生完全成熟等等的利益，以善巧方便完全考察的特征为准，以世俗的方式，对众生们传授智慧的彼岸的口诀。否则，利益众生就会变成巨大的损失。因为，如果这些所有法的事实真相，空性，没有被揭示，那么那时就不会被知晓。不被知晓就不会被修习。不被修习就不会被证得。因此，对于众生们，所有从无始以来的无明所生的烦恼，以及恶趣和恶道，以及生老病死，以及悲伤和哀号，痛苦 和不悦意，以及执着于纷争之因的事物，他们将安住于那样的状态。因此，所有法仅仅是名言，但在胜义谛中，与空性是同一味道，无论如何也要以世俗的方式来揭示。这样，对于智慧的彼岸和菩萨的口诀等，在胜义谛中是不存在的。当以究竟的世俗谛来揭示时，我所揭示的口诀，必定会揭示所有法的不缘之瑜伽，这是圣者善现的密意。现在为了揭示此口诀的果实而说，然而，如果，那个，等等。如果，那个，是指无尽的另一个如果的意思。像这样，是指胜义谛中没有口诀。
English
The reason for saying that the word "is" is meaningless is that it hinders observation with reason. The reason for saying that the word "where" is meaningless is that it is like the nature of bodhicitta (byang chub sems nyid). To know, that is, to speak for the sake of realization, is the instruction. For the realization that is shown accordingly, the actions of those who conform to it will block the scriptures, and should be abandoned, which is the essence of the instruction. Therefore, in the manner of ultimate truth, there is no view for the perfection of wisdom and the bodhisattvas. Therefore, understanding that there is no instruction, if one becomes silent, then at that time it becomes abandoning the benefit of sentient beings. Therefore, for the benefit of completely maturing sentient beings and so on, taking the characteristics of skillful means that have been fully examined as the standard, in the manner of conventional truth, teach the perfection of wisdom to sentient beings. Otherwise, the benefit of sentient beings will become a great loss. Because, if these true natures of all dharmas, emptiness, are not revealed, then at that time they will not be known. If they are not known, they will not be practiced. If they are not practiced, they will not be attained. Therefore, for sentient beings, all the afflictions arising from beginningless ignorance, as well as the evil realms and evil paths, as well as birth, old age, sickness, and death, as well as sorrow and lamentation, suffering and unpleasantness, as well as clinging to the cause of strife, they will abide in that state. Therefore, all dharmas are merely nominal, but in ultimate truth, they are of the same taste as emptiness, and must be revealed in the manner of conventional truth in any way. In this way, for the perfection of wisdom and the instructions of bodhisattvas, etc., there is no existence in ultimate truth. When revealed by the ultimate conventional truth, the instruction that I have revealed will surely reveal the yoga of non-objectification of all dharmas, which is the intention of the noble Subhuti. Now, in order to reveal the fruit of this instruction, it is said, however, if, that, and so on. If, that, refers to the meaning of another endless if. Like this, it means that there is no instruction in ultimate truth.
Tibetan
པ་ལའོ། །སྨྲས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ད་ལྟར་བྱུང་བ་དང་ཉེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འབྱུང་བའི་དུས་ལ་ལ་ཊའོ། །སྨྲས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨྲས་པའི་དོན་ལའོ། །བསྟན་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལའོ། །ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལའོ། །མངོན་པར་ཕྱོགས་པར་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པའི་སྦྱོར་བའི་འབྲས་བུ་ནི་ཤེས་རབ་མངོན་པར་འཕེལ་བ་དང་དད་པ་མངོན་པར་འཕེལ་བའོ། །ཤེས་རབ་མངོན་པར་འཕེལ་བས་སེམས་ཀྱི་བསྐུམ་པ་མེད་པའོ། །དད་པ་མངོན་པར་འཕེལ་བས་སྐྲག་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པའོ། །ཤེས་རབ་དེ་ཡང་གནས་གསུམ་ལ་ལྷག་པ་ཡིན་ཏེ་ཟབ་མོ་བསྟན་པ་དང་ཤིན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བར་བྱེད་པར་བསྒྲུབ་པ་དང་ཤིན་ཏུ་ཡང་ངོ་མཚར་བའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལའོ། །འདི་རྣམས་མདོ་ལས་འབྱུང་བའི་ཟབ་མོའི་གནས་རྣམས་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བྱས་པའི་སེམས་བསྐུམ་པ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གནས་གསུམ་པོ་འདི་རྣམས་ལ་མ་དད་པར་བྱས་པས་སྐྲག་པ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐོག་མར་སྐྱེ་བའི་དུས་སུ་སེམས་ཀྱི་བསྐུམ་བ་ནི་འགོད་པ་སྟེ་བར་མའི་གནས་སྐབས་ལ་ཀུན་ ཏུ་ཞུམ་པའོ། །ཆེན་པོའི་གནས་སྐབས་ལ་བག་ཚ་བའོ། །རྣམ་པ་གང་གིས་རྟོག་པ་ལ་ཡང་དེར་སེམས་ཀྱི་མངོན་པར་མི་དགའ་བ་ནི་ཡིད་ཕྱིར་ཕྱོགས་པར་འགྱུར་བའོ། །སླར་ཡང་གང་དུ་བཅོམ་ཞིང་ཕྱིར་ཕྱོགས་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་པར་འདོན་པ་ཡིན་ཏེ། དེར་ཆེན་པོ་ནི་བག་འཁུམས་པ་རྒྱུན་དུ་གནས་པའི་བག་ལ་བུམས་པ་ཐོབ་པའོ། །མངོན་པར་མི་དགའ་བ་ལ་རྒྱུན་དུ་གནས་པ་ནི་བཅོམ་ཞིང་ཕྱིར་ཕྱོགས་པའོ། །དེ་ལྟར་གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་བྱས་པ་དང་དད་པ་མེད་པ་དང་ཆུད་དུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོའི་གནས་སྐབས་གསུམ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་གདམས་ངག་གི་འབྲས་བུ་ཉེ་བར་བསྟན་ནས་མཇུག་བསྡུ་བར་བྱེད་པས་གསུངས་པ་འདི་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདི་ཉིད་ནི་དོན་དམ་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་བསྐུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བའོ། །དེ་ཉིད་འདིའི་གདམས་ངག་སྟེ་ཞེས་འགའ་ཞིག་ཏུ་འདོན་པ་སྟེ་འདི་ཉིད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཤེས་རབ་བོ། །འདི་ནི་གདམས་པ་སྟེ་གང་ཞིག་དེ་དག་ལས་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའོ། །དེ་ལྟར་གནས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པ་འདི་ཉིད་ལ་གནས་པ་ཡིན་
Chinese
如是。言说及如是等，是现在发生及邻近故，于发生时为现在时。言说及如是等，是言说之义。开示及如是等，是听闻自性之智慧之相。近开示者，是思惟自性之智慧之相。已现前趋入者，是差别。何以故？此一切无所缘之瑜伽之果，是智慧现前增长及信现前增长。以智慧现前增长故，心无怯弱。以信现前增长故，无怖畏等。彼智慧亦于三处为殊胜，谓甚深开示及极苦恼所成办及极奇妙之诸佛法。此等经中生起之甚深处，以智慧所作之心怯弱不生。此三处若不信，则怖畏不生。初生之时，心之怯弱是退没，于中等之位为一切退怯。于大位为羞愧。以何等方式思择，于彼亦心之不喜悦，是意向外散乱。复于何处调伏且不向外散乱者，是殊胜之宣说。于彼大者是怯弱，恒常安住之习气，获得怯弱。不喜悦恒常安住者，是调伏且向外散乱。如是于非住处所作及无信及微小及中等及大之三位应合集。如是教诫之果，已近开示，由结语而作总结，谓此即如是等。此即是胜义谛一切法无所缘，离心怯弱等。彼即是此之教诫，如是于某处宣说，此即是般若波罗蜜多者，谓一切法无所缘之相之智慧。此是教诫，谓何者于彼等极善结合。如是住者，谓于一切法无所缘此即安住。
English
Thus it is. Saying and such, because it is happening now and nearby, it is in the present tense when it happens. Saying and such, is the meaning of saying. Showing and such, is the characteristic of wisdom of the nature of hearing. The one who shows closely, is the characteristic of wisdom of the nature of thinking. The one who has approached manifestly, is the difference. Why? The result of this whole unconditioned yoga is the manifest increase of wisdom and the manifest increase of faith. Because of the manifest increase of wisdom, the mind is without timidity. Because of the manifest increase of faith, there is no fear, etc. That wisdom is also superior in three places, namely the profound teachings, the accomplishment of extreme suffering, and the extremely wonderful Buddha's teachings. In these deep places arising from the sutras, the timidity of the mind made by wisdom does not arise. If these three places are not believed, then fear does not arise. At the time of first birth, the timidity of the mind is regression, and in the middle position is all timidity. In the great position is shame. In what way is it considered that the displeasure of the mind is also diverted outward? Moreover, where is it subdued and not scattered outward, it is a superior statement. The great one there is timid, and the habit of constant dwelling obtains timidity. The one who constantly dwells in displeasure is subdued and scattered outward. Thus, the three positions of non-dwelling, non-faith, smallness, middleness, and greatness should be combined. Thus, the fruit of the instruction, having been shown closely, is concluded by the concluding words, namely this is as such, etc. This is the ultimate truth, all dharmas are unconditioned, free from timidity of mind, etc. That is the instruction of this, as it is said in some places, this is the Prajnaparamita, which is the wisdom of the characteristic of all dharmas being unconditioned. This is the instruction, which is what is perfectly combined in them. Thus, the one who dwells, that is, dwells in this unconditioned nature of all dharmas.