Tibetan
ལ་གནས་པའོ། །དེ་ནི་འདུ་བྱེད་ལ་གནས་པའོ། །དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ གནས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མུ་སྟེགས་ཅན་རྟག་པར་ལྟ་བའི་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་འཕྲོ་བ་དག་བདག་དང་འཇིག་རྟེན་གཉི་ག་ཡང་དག་པར་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་སྐད་དུ་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ནི་བདེན་གྱི་མི་རྟག་པར་སྨྲ་བ་གཞན་ནི་མ་རྟོགས་པར་སྨྲ་བས་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་མེད་ཅིང་བརྫུན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་དག་ཀྱང༌། ཡང་དག་པར་ན་བདག་ཅེས་བྱ་བ་མེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་བདག་ཏུ་བཟུང་ནས་སྨྲ་བར་ཟད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་སྟེ། དེས་ནི་རྟག་པར་ལྟ་བའི་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་འཕྲོ་བ་མཁྱེན་པ་བསྟན་པའོ། །བདག་དང་འཇིག་རྟེན་མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་བདེན་གྱི་གཞན་ནི་དོན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་གཟུགས་ལ་གནས་པའོ། །དེ་ནི་ཚོར་བ་ལ་གནས་པའོ། །དེ་ནི་འདུ་ཤེས་ལ་གནས་པའོ། །དེ་ནི་འདུ་བྱེད་ལ་གནས་པའོ། །དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་གནས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མུ་སྟེགས་ཅན་ཆད་པར་ལྟ་བའི་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་འདུ་བ་མཁྱེན་པ་བསྟན་པ་སྟེ། མུ་སྟེགས་ཅན་ཁ་ཅིག་བདག་དང་འཇིག་རྟེན་གཉི་ག་མི་རྟག་གོ་ཞེས་ཆད་པར་ལྟ་བ་དེ་ཉིད་བདེན་གྱི་རྟག་པར་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ནི་བརྫུན་ཏེ། དོན་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་དག་ཀྱང་ཡང་དག་པར་ན་བདག་ཅེས་བྱ་བ་གང་ཡང་མེད་དོ། །ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་བདག་ཏུ་བཟུང་ནས་དེ་སྐད་སྨྲའོ་ཞེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་མཁྱེན་པ་བསྟན་པའོ། །བདག་དང་འཇིག་རྟེན་རྟག་ཀྱང་རྟོག་ལ་མི་རྟག་ཀྱང་མི་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་བདེན་གྱི་གཞན་ནི་དོན་མེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་གཟུགས་ལ་གནས་པའོ། །དེ་ནི་ཚོར་བ་ལ་གནས་པའོ། །དེ་ནི་འདུ་ཤེས་ལ་གནས་པའོ། །དེ་ནི་འདུ་བྱེད་ལ་གནས་པའོ། །དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་གནས་པའོ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་མུ་སྟེགས་ཅན་རྟག་པ་དང༌། ཆད་པ་གཉིས་ཀ་ཡོད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་བཀྲམ་པ་མཁྱེན་པ་བསྟན་པ་སྟེ། མུ་སྟེགས་ཅན་རྟག་པ་དང་ཆད་པ་གཉིས་ཀ་ཡོད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡང་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་བརྟེན་ཏེ་སྨྲ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་ལས་ལྷག་པ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་རྟག་པ་དང༌། མི་རྟག་པ་གཉིས་ཀའི་རང་བཞིན་ཅན་གང་ཡང་མེད་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་ལ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་མཁྱེན་ཏོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །བདག་དང་ འཇིག་རྟེན་ནི་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་མི་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་བདེན་གྱི་གཞན་ནི་དོན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་གཟུགས་ལ་གནས་པའོ། །དེ་ནི་ཚོར
Chinese
安住于彼。彼安住于行。彼安住于识，此乃外道常见之心的行境，彼等认为我和世界二者真实恒常。如是说者，彼是真实的，说无常者，他人以不了知而说，故非真实，乃无意义且虚妄之语。彼等如是说，真实而言，无我，唯于五蕴执著为我而说。此乃显示了知常见之心的行境。我和世界无常，此乃真实，其他无意义，此乃安住于色。彼安住于受。彼安住于想。彼安住于行。彼安住于识，此乃显示了知外道断见之心的行境。某些外道认为我和世界二者无常，此断见乃真实，而常见等其他乃虚妄，无意义。彼等如是说，真实而言，无有任何我。执五蕴为我而如是说，如来如实了知并显示。我和世界，恒常亦恒常，无常亦无常，此乃真实，其他无意义，此乃安住于色。彼安住于受。彼安住于想。彼安住于行。彼安住于识，此乃显示了知外道执著常断二者皆有的心的行境。外道执著常断二者皆有，亦仅是依于五蕴而说，五蕴之外，无有称为我的常与无常二者自性者，通达此理，如实了知并显示。我和世界，非恒常亦非无常，此乃真实，其他无意义，此乃安住于色。彼安住于受。
English
It abides in that. That abides in formations. That abides in consciousness, which means that the minds of the Tirthikas who adhere to permanence, their sphere of activity is that both the self and the world are truly permanent. Those who say such things, that is the truth, but others who speak of impermanence speak without understanding, so it is not true, it is meaningless and false. Those who say such things, in reality, there is no self, but they only speak by grasping the five aggregates as the self. This shows the knowledge of the sphere of activity of the mind that adheres to permanence. The self and the world are impermanent, that is the truth, but others are meaningless, that is abiding in form. That is abiding in feeling. That is abiding in perception. That is abiding in formations. That is abiding in consciousness, which shows the knowledge of the gathering of the minds of the Tirthikas who adhere to annihilation. Some Tirthikas think that both the self and the world are impermanent, that annihilation is the truth, but others such as those who adhere to permanence are false, meaningless. Those who say such things, in reality, there is no self at all. They grasp the five aggregates as the self and speak like that, the Tathagata knows and shows it as it really is. The self and the world are permanent and permanent, impermanent and impermanent, that is the truth, but others are meaningless, that is abiding in form. That is abiding in feeling. That is abiding in perception. That is abiding in formations. That is abiding in consciousness, which shows the knowledge of the spreading of the minds of the Tirthikas who impute that both permanence and annihilation exist. The Tirthikas who impute that both permanence and annihilation exist only speak based on the five aggregates, but there is nothing beyond the five aggregates that is called the self, which has the nature of both permanence and impermanence, understanding this, he knows and shows it as it really is. The self and the world are neither permanent nor impermanent, that is the truth, but others are meaningless, that is abiding in form. That is abiding in feeling.