English
Since phenomena are not established as truly existent, their nature of arising or ceasing is also not established. One should not apply the term "form that has passed." One should not apply the term "future," and so on, up to "omniscience that has passed" should not be applied, "future" should not be applied, "presently arising" should not be applied. This section demonstrates the characteristic of diligence by abandoning conceptual elaborations regarding the distinctions of form and other phenomena in the three times. It is to counteract the assertions and conceptualizations of the Shravaka proponents, such as the Sarvastivadins, who say that past form exists as something that has already been done, future form exists as something that will be done, and presently arising form exists as something that is being done. Since form itself is not established as truly existent in the ultimate sense, the qualities and distinctions of form, such as having been done, will be done, and being done, are also not established. Because one does not grasp at characteristics, one does not apply them to the three times. Similarly, one should apply this up to omniscience. One should not apply the terms "form is permanent" or "impermanent," and so on, up to "omniscience is permanent" or "impermanent" should not be applied. This is to counteract ordinary beings who view form and other phenomena as permanent and substantial, and Shravakas and Pratyekabuddhas who view them as impermanent and insubstantial, like empty husks. Since form and other phenomena are not established as truly existent in the ultimate sense, their qualities and faults, permanence and impermanence, are also not established because they are not truly existent. Therefore, the characteristic of diligence is demonstrated by abandoning such conceptual elaborations. Just as with form, one should apply this to all phenomena up to omniscience. One should not apply or differentiate "form exists" or "does not exist," and so on, up to "omniscience exists" or "does not exist" should not be applied or differentiated. This is to counteract the conceptualization of form and other phenomena at the extremes of existence and non-existence.
Tibetan
་པ་སྤང་བའི་སྒོ་ནས་བརྩོན་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་སྟེ། མི་སྦྱོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པས་བརྩོན་པར་མི་བྱེད་པའོ། །མི་འབྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པ་སྟེ། མི་སྦྱོར་བར་ཡང་མི་འབྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཆོས་རྣམས་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པར་བྱས་ནས། ཐབས་མཁས་པས་དེ་ལ་མ་ཆགས་པར་བརྩོན་པར་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བར་མི་དམིགས་སོ། །མི་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བར་མི་དམིགས་སོ། །སྤྱོད་ཀྱང་སྤྱོད་ལ་མི་སྤྱོད་ཀྱང་མི་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བར་མི་དམིགས་སོ། །སྤྱོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་མི་སྤྱོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྤྱོད་པ་དང་མི་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པ་བཞིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤང་བའི་སྒོ་ནས་བརྩོན་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་ལ་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བར་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་དུ་བཤད་པའི་ཚུལ་ལྟར་སྤྱོད་ཅིང་བརྩོན་པའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་སྤྱོད་ན། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པར་ཆུད་དོ་ཞེས་མཚན་མར་ཡང་མི་འཛིན་པའོ། །མི་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བར་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་མ་ལས་བཟློག་པ་སྟེ། བརྩོན་པའི་མཚན་ཉིད་དང་མི་ལྡན་པ་ལ་ཡང་འདིས་སྤྱོད་པའམ། བརྩོན་པར་མི་ཆུད་དོ་ཞེས་ཀྱང་མཚན་མར་མི་འཛིན་པའོ། །སྤྱོད་ཀྱང་སྤྱོད་ལ་མི་སྤྱོད་ཀྱང་མི་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བར་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མི་སྤྱོད་པར་ཡང་ཆུད་ལ། དོན་དམ་པར་སྤྱོད་པར་མི་ཆུད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་མཚན་མར་ཡང་མི་འཛིན་པའོ། །སྤྱོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་མི་སྤྱོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་ལས་ལྟ་འོག་སྤོས་པ་སྟེ། དོན་དམ་པར་སྤྱོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མི་སྤྱོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་མཚན་མར་མི་འཛིན་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞིར་མི་འཇུག་པ་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བརྩོན་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཆུད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དོན་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་ པ་ལ་མི་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཡང་དག་པའི་མཐའི་དོན་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་མི་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ། སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཐ་དད་པར་རྟོག་པ་སྤང་བའི་སྒོ་ནས་བརྩོན་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དུ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ལ། ཐ་དད་དུ་འཛིན་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ནི། ཆོས་གང་ལ་ཡང་ཐ་དད་པའམ། བྱེ་བྲག་གམ། ཁྱད་པར་དུ་ལྟ་བ་མེད་དེ་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་གསུངས་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང༌། སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་དག་ཅིག་ཡོད་ན་ནི། གཅིག་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ལ་སྤྱད་ཅེས་བྱར་རུང་ན། ཆོས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར། གཅིག་གི་དོན་དུ་གཅིག་ལ་མི་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྷའི་མིག་གི་དོན་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་མི་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཟག་པ་ཟད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དོན་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་མི་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ། མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་བརྩོན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤང་བའི་སྒོ་ནས་བརྩོན་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས། མངོན་པར་ཤེས་པའི་ཆོས་རྣམས་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་ཀྱང་དོན་དམ་པར་མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་བསྟན་པ་སྟེ། ཐ་དད་དུ་དབྱེར་མེད་པ་ནི་གོང་དུ་བཤད་པ་དང་འདྲའོ། །ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ་འདི་སྙམ་དུ་བདག་གིས་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ལ་གནས་ཏེ། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་གང་གཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་དག་ན། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་ཇི་སྙེད་ཅིག་བཞུགས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལ་རིམ་གྲོར་བྱའོ། །བཀུར་སྟིར་བྱའོ། །ཕུ་དུད་དུ་བྱའོ། །མཆོད་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་མི་སེམས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། སེམས་ཅན་གྲངས་ མེད་ཚད་མེད་པ་དག་བདག་གིས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་མི་སེམས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་མངོན་པར་ཤེས་པ་དྲུག་ཐོབ་པའི་མཐུས་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ། མཆོད་ཅིང་བཀུར་སྟི་བྱ་བ་དང༌། སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤང་བའི་སྒོ་ནས་བརྩོན་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་སྟེ། གཞན་ནི་རང་ལོག་ཏུ་ཟད་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་
Chinese
这是通过舍弃对境的方式来展示精进的特征。所谓“不合”，是指由于对有无两边的执着而无法精进。所谓“不分别”，是指与此相反，即对不合也不分别。因此，在世俗谛中，要了解诸法有无的特征，然后通过善巧方便，不执着于此而精进。当修持般若波罗蜜多时，不执着于“修持”，不执着于“不修持”，不执着于“修持也修持，不修持也不修持”，不执着于“既非修持也非不修持”。这是通过舍弃对修持与不修持等四种特征的分别念，来展示精进的特征。其中，“不执着于修持”是指，如前所述，对于具有修持和精进特征的人，如果也这样修持，就会陷入修持般若波罗蜜多之中，因此也不执着于相。所谓“不执着于不修持”，是指与前者相反，即对于不具备精进特征的人，也不执着于“这个人修持”或“不陷入精进之中”。所谓“不执着于修持也修持，不修持也不修持”，是指在世俗谛中陷入不修持，但在胜义谛中不陷入修持，因此也不执着于相。所谓“既非修持也非不修持”，是指从第一个分别念开始，将上下颠倒，即在胜义谛中既非修持，在世俗谛中也非不修持，因此不执着于相。这样不陷入四种分别念，就是陷入般若波罗蜜多的精进特征之中。为了布施波罗蜜多的目的，般若波罗蜜多
English
This demonstrates the characteristic of diligence by abandoning the object. The term "non-joining" means not striving due to attachment to the extremes of existence and non-existence. The term "non-discrimination" is the opposite of that, meaning not discriminating even against non-joining. Therefore, in conventional truth, one must understand the characteristics of existence and non-existence of all phenomena, and then, through skillful means, strive without attachment to them. When practicing the Perfection of Wisdom, one does not fixate on "practice," one does not fixate on "non-practice," one does not fixate on "practicing even while practicing, not practicing even while not practicing," one does not fixate on "neither practicing nor not practicing." This demonstrates the characteristic of diligence by abandoning the four types of conceptualization regarding characteristics such as practice and non-practice. Among them, "not fixating on practice" means that, as explained above, even for those who possess the characteristics of practice and diligence, if they practice in this way, they will fall into practicing the Perfection of Wisdom, and therefore they do not fixate on signs. The term "not fixating on non-practice" is the opposite of the former, meaning that even for those who do not possess the characteristics of diligence, one does not fixate on "this person practices" or "does not fall into diligence." The term "not fixating on practicing even while practicing, not practicing even while not practicing" means that in conventional truth, one falls into non-practice, but in ultimate truth, one does not fall into practice, and therefore one does not fixate on signs. The term "neither practicing nor not practicing" means that from the first conceptualization, the top and bottom are reversed, meaning that in ultimate truth, it is neither practicing, nor in conventional truth, is it not practicing, and therefore one does not fixate on signs. Not falling into these four conceptualizations means falling into the characteristic of diligence in the Perfection of Wisdom. For the purpose of the Perfection of Generosity, the Perfection of Wisdom
Chinese
这是对精进之相的开示，一切法在空性之法性中没有差别，因为执著差别是不合理的。那么，这是为什么呢？菩萨摩诃萨在修持般若波罗蜜多时，对于任何法都不存在差别、区别或特殊的看法，这是所说的理由。如果般若波罗蜜多和布施波罗蜜多等事物存在差别，那么为了成办一者而修持一者是可以的。然而，由于这些法在胜义谛中自性无别，因此不会为了一个的目的而修持另一个，这就是它的含义。从“为了天眼的目的而不修持般若波罗蜜多”到“为了漏尽智的目的而不修持般若波罗蜜多”之间，是通过舍弃对神通的勤奋的分别念，来开示勤奋之相。这是为什么呢？因为像这样在修持般若波罗蜜多时，“甚至般若波罗蜜多本身也不如实见”等等，这是对神通之法和般若波罗蜜多本身在胜义谛中不成立的理由的开示，无有差别与前述相同。舍利子，此外，菩萨摩诃萨在修持般若波罗蜜多时，不会这样想：我安住于神足通，在东方如恒河沙数的世界中，对于所有住世的佛陀世尊，我都将进行服侍、恭敬、尊重和供养。从不会这样想，直到“我将使无量无边的众生完全从痛苦中解脱出来”也不会这样想，这是通过舍弃以获得六神通的力量来对十方诸佛进行供养和恭敬，以及使众生完全成熟的分别念，来开示精进之相。其他都是自相矛盾的，众生完全从痛苦中解脱
English
This is the teaching on the characteristics of diligence, that all dharmas are without difference in the nature of emptiness, because it is unreasonable to grasp at differences. So, why is that? When a Bodhisattva Mahasattva practices the Prajnaparamita, there is no view of difference, distinction, or particularity in any dharma, this is the reason given. If there were different things such as the Prajnaparamita and the Dana Paramita, then it would be appropriate to say that one practices one in order to accomplish one. However, since all those dharmas are inseparably of the same nature in ultimate truth, one does not practice one for the sake of another, that is the meaning. From 'one does not practice the Prajnaparamita for the sake of the divine eye' to 'one does not practice the Prajnaparamita for the sake of the knowledge of the exhaustion of defilements', the characteristic of diligence is taught through abandoning the conceptualization of striving for higher knowledge. Why is that? Because like this, when practicing the Prajnaparamita, 'even the Prajnaparamita itself is not truly seen', and so forth, this is the teaching of the reason why the dharmas of higher knowledge and the Prajnaparamita itself are not established in ultimate truth, the absence of difference is the same as previously stated. Sharadvatiputra, furthermore, when a Bodhisattva Mahasattva practices the Prajnaparamita, they do not think, 'I will abide in the miraculous feet, and in the world realms of the eastern direction as numerous as the sands of the Ganges, I will attend to, honor, respect, and make offerings to all the Buddhas, the Bhagavat, as many as there are.' From not thinking like that, until 'I will completely liberate countless sentient beings from suffering', they do not think like that, this is the teaching of the characteristic of diligence through abandoning the conceptualization of making offerings and showing respect to the Buddhas of the ten directions by the power of having attained the six higher knowledges, and of completely ripening sentient beings. The rest is self-contradictory, sentient beings completely from suffering