Tibetan
གཉིས་པ། ཤཱ་རིའི་བུའི་ལེའུ། གཉིས་པ། ཤཱ་རིའི་བུའི་ལེའུ། དེ་ལྟར་གླེང་གཞིའི་ལེའུ་བསྟན་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་གཞུང་གི་དོན་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ལྷ་དང་བཅས་པ། ཚངས་པ་དང་བཅས་པ། དགེ་སྦྱོང་དང་བྲམ་ཟེའི་སྐྱེ་དགུ་དང་བཅས་པ། ལྷ་དང་མི་དང་ལྷ་མ་ཡིན་དང་བཅས་པ་མང་པོ་ཚོགས་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཕལ་ཆེར་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་མང་པོ་དེ་དག་འདུས་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མཆོག་བསྟན་པ་འདི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་ཏེ། སྐབས་དབྱེ་བའི་རིགས་པ་ལས་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་བཀའ་སྩལ་ཏེ། སྐབས་ཕྱེ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་སྤྱིར་ཐུན་མོང་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཅིས་མངོན་ཞེ་ན། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ལས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་དང༌། ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ཤེས་པ་ཉིད་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་གསུམ་ཆར་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འགའ་ཞིག་ལ་བཀའ་སྩལ་ཏེ། སྐབས་ཕྱེ་ནས། ཐེག་པ་ཆུང་དུ་པ་དང༌། སྐྱེ་བོ་གཞན་དག་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཟབ་མོ་འདི་བདག་ཅག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས་འབད་ཅིང་རྩོལ་བར་མི་བྱེད་ཀྱང་སྲིད་ཀྱི། ཤཱ་རིའི་བུལ་བཀའ་ སྩལ་ཏེ་སྐབས་ཕྱེ་ན། ཐེག་པ་ཆུང་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ཤཱ་རིའི་བུའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་དང་སྦྱར་ན་བདག་ཅག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ཡང་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས་ཐེག་པ་ཆུང་དུ་པ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འབད་ཅིང་རྩོལ་བར་འགྱུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་བཀའ་སྩལ་ཏེ། སྐབས་ཕྱེའོ། །རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཆོས་བསྟན་པ་འདི་གསུང་གཅིག་གིས་ཀྱང་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིད་དང་མཐུན་པར་ཆོས་བསྟན་པ་སྣ་ཚོགས་སོ་སོར་བསྟན་པ་ཁྱབ་པར་འབྱུང་སྟེ། སྐྱེ་བོ་དེ་དག་ཀྱང་སོ་སོ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་བདག་ཅག་གི་མདུན་ན་བཞུགས་ཤིང་ཆོས་སྟོན་ཏོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་དང་སྦྱར་ན། ཐམས་ཅད་ལ་བཀའ་སྩལ་ཏེ་སྐབས་ཕྱེ་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཆོས་སྡུད་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་སྙེད་ཅིག་ཆར་ལ་བསྡུར་མི་རུང་བས་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་བཀའ་སྩལ་
Chinese
第二，舍利子品。 第二，舍利子品。 如是宣说绪论品后，为于其后宣说正文之义故，尔时，世尊了知世间包括天等，包括梵天等，包括沙门与婆罗门之生众，包括天与人与非天等众多聚集，以及菩萨摩诃萨大多为青年之众多彼等聚集，世尊对具寿舍罗多之子作开示等语。此宣说大乘之殊胜是为菩萨众作开示，从分场合之理路而言，对舍利子作开示，分场合者，乃是此般若波罗蜜多是三乘共同宣说之总义。如是何以明证耶？此般若波罗蜜多中，广为宣说一切智，道之相智，一切相智此三者之故。若对某菩萨作开示而分场合，小乘人及其他众生或会心想此甚深般若波罗蜜多非我等之行境，而不勤奋努力，亦有可能。对舍利子作 开示而分场合，则小乘人等一切众生，若将此般若波罗蜜多与舍利子之行境相较，则我等一切之行境亦将转变，心想小乘人等一切众生亦将勤奋努力之故，对舍利子作开示而分场合也。另一方面，如来宣说此法，即使仅以一语，亦能普遍生起与一切众生之心意相符，宣说种种不同之法。彼等众生亦各自心想如来乃于我等跟前安住并宣说妙法，若与此相较，虽可对一切作开示而分场合，然抄录佛法者无法将如是众多同时汇集，故为使转变为一切众生之行境，乃对舍利子作开示。
English
Second, the Chapter of Shariputra. Second, the Chapter of Shariputra. Thus, after explaining the introductory chapter, in order to explain the meaning of the main text thereafter, at that time, the Blessed One, knowing that many beings of the world, including gods, including Brahma, including ascetics and Brahmins, including gods, humans, and asuras, were assembled, and that many Bodhisattva-Mahasattvas, mostly young, were gathered there, the Blessed One spoke, saying, "The Blessed One instructed the Venerable Son of Sharadvati," and so on. This supreme teaching of the Mahayana is taught to the Bodhisattvas. From the perspective of distinguishing occasions, the instruction is given to Shariputra. The reason for distinguishing occasions is that this Prajnaparamita is taught as a common ground for all three vehicles. How is this evident? Because this Prajnaparamita extensively teaches the Omniscience, the Knowledge of the Aspects of the Path, and the Knowledge of All Aspects. If the instruction were given to some Bodhisattvas and the occasion were distinguished, those of the Lesser Vehicle and other beings might think that this profound Prajnaparamita is not within our realm of practice, and they might not strive diligently. However, if the instruction is given to Shariputra and the occasion is distinguished, then all beings, including those of the Lesser Vehicle, will think that if this Prajnaparamita is compared to the realm of practice of Shariputra, then it will also become the realm of practice for all of us, and all beings, including those of the Lesser Vehicle, will strive diligently. Therefore, the instruction is given to Shariputra and the occasion is distinguished. In another way, the Tathagata teaches the Dharma in such a way that even with a single word, it arises universally in accordance with the minds of all beings, teaching various different Dharmas. Those beings also think individually that the Tathagata is dwelling in front of us and teaching the Dharma. Compared to this, although the instruction could be given to all and the occasion distinguished, those who record the Dharma cannot compile so many things simultaneously. Therefore, in order to transform it into the realm of practice for all beings, the instruction is given to Shariputra.
Tibetan
ཏེ། སྐབས་ཕྱེ་བ་གཅིག་པུ་སྨོས་ནས་ཆོས་བསྡུ་བ་བྱས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་བཤད་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྒོ་གསུམ་གྱིས་བསྟན་ཏེ། མགོ་སྨོས་པས་གོ་བ་དང༌། རྣམ་པར་སྤྲོས་ནས་གོ་བ་དང༌། དྲང་དགོས་པའི་འདུལ་བ་དང༌། འདུལ་བ་རྣམ་པ་གསུམ་ལས་བརྩམས་ཏེ། མདོར་བསྟན་པའི་སྒོ་དང༌། འབྲིང་དུ་བསྟན་པའི་སྒོ་དང༌། རྒྱས་པར་བསྟན་པའི་སྒོ་སྟེ། སྒོ་གསུམ་དང་རྣམ་གྲངས་བཅུ་གཅིག་གིས་བཤད་དེ། དེ་ལ་རྣམ་གྲངས་བཅུ་གཅིག་ནི་དང་པོ་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་བཀའ་སྩལ་ཏེ་བཤད་པ་གཅིག་དང༌། རབ་འབྱོར་ལ་བཀའ་སྩལ་ཏེ་བཤད་པ་ལྔ་དང༌། བརྒྱ་བྱིན་ལ་བཀའ་སྩལ་ཏེ་བཤད་པ་གཉིས་དང༌། བྱམས་པ་ལ་བཀའ་སྩལ་ཏེ་བཤད་པ་གཉིས་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་འཕགས་དང་རྟག་ཏུ་དུའི་གཏམ་གླེངས་ནས་གནས་བརྟན་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བཀའ་སྩལ་ཏེ་ཡོངས་སུ་གཏད་པ་གཅིག་དང་འདི་དག་ནི་རྣམ་གྲངས་བཅུ་གཅིག་གོ །དེ་ལ་མགོ་སྨོས་པས་གོ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱིར་མདོར་བཤད་པ་གསུངས་པ། ཤཱ་རིའི་བུ་འདི་ལ་ བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འདོད་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བརྩོན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བས་དེ་ལ་ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གནས་བརྟན་ཤཱ་རིའི་བུའི་མའི་མིང་ལས་དྲས་ཏེ་བོས་པའོ། །འདི་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐག་པ་ཆེན་པོ་བསྟན་པ་འདི་ལའམ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྟན་པ་འདི་ལ་བྱ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་འདི་ལ་གནས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའམ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ལ་གནས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང༌། དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། །དེ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་དང་སེམས་ཅན་དམིགས་ནས་དང་པོ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་སྟེ། ཨེ་མའོ་བདག་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་མཐར་ཐུག་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་དགོད་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་དང་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་ནས་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་གཉིས་ཀྱིས་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གཉིས་ལ་གནས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རིན་པོ་ཆེ་བསྐྱེད་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བྱང་
Chinese
因此，应当理解为仅仅讲述了一个开端，就完成了结集佛法。关于宣说这部《般若波罗蜜多》，世尊以三种方式开示：通过提及开头来理解，通过详细阐述来理解，以及必须正直的调伏。从这三种调伏出发，有简略开示之门、中等开示之门和广博开示之门。以三种门和十一种类别进行了解说。这十一种类别是：首先，对舍利子开示一次；对善现开示五次；对帝释天开示两次；对弥勒开示两次；菩萨法护与常啼进行交谈后，对住持阿难开示并完全交付一次。这些就是十一种类别。为了通过提及开头来理解，宣说了简略的开示：舍利子，于此 菩萨摩诃萨，若欲于一切法，一切种现证菩提者，当勤修般若波罗蜜多。所谓“舍罗多之子”，是从住持舍利子的母亲的名字中截取而称呼的。“于此”是指在此伟大的教法中，或者在此《般若波罗蜜多》的教法中。菩萨摩诃萨，即安住于此大乘，或者安住于此《般若波罗蜜多》中。关于“菩萨”，菩萨有两种：世俗菩萨和胜义菩萨。其中，世俗菩萨是指以圆满正等觉和有情为对境，首先发起菩提心，心想：唉！我证得无上圆满正等觉后，要将一切有情安置于彻底究竟的涅槃之中。如此思量，以菩提和有情为对境，以智慧和慈悲二者安住于世俗和胜义二谛，具有生起珍贵菩提心者，即是世俗的菩萨。
English
Therefore, it should be understood that the Dharma was compiled by mentioning only one beginning. Regarding the explanation of this Prajñāpāramitā, the Blessed One taught in three ways: understanding by mentioning the beginning, understanding by elaborating in detail, and the discipline that must be upright. Starting from these three disciplines, there are the gate of brief exposition, the gate of intermediate exposition, and the gate of extensive exposition. It was explained with three gates and eleven categories. These eleven categories are: first, one explanation given to Śāriputra; five explanations given to Subhūti; two explanations given to Indra; two explanations given to Maitreya; after the bodhisattva Dharmapāla and Sadāprarudita conversed, one explanation was given to the sthavira Ānanda and completely entrusted. These are the eleven categories. In order to understand by mentioning the beginning, the brief exposition was spoken: Śāriputra, here A bodhisattva mahāsattva, who desires to fully awaken to all dharmas, in all ways, should diligently practice the Prajñāpāramitā. The term "son of Śaradvatī" is taken from the name of the mother of the sthavira Śāriputra and used as a name. "Here" refers to this great teaching, or to this teaching of the Prajñāpāramitā. A bodhisattva mahāsattva, that is, abiding in this Mahāyāna, or abiding in this Prajñāpāramitā. Regarding "bodhisattva," there are two types of bodhisattvas: conventional bodhisattvas and ultimate bodhisattvas. Among them, a conventional bodhisattva is one who, with perfect complete enlightenment and sentient beings as the object, first generates the mind of enlightenment, thinking: Alas! After I attain unsurpassed perfect complete enlightenment, I will place all sentient beings in the utterly ultimate nirvāṇa. Thinking in this way, with enlightenment and sentient beings as the object, abiding in the two truths, conventional and ultimate, with wisdom and compassion, one who possesses the generation of the precious mind of enlightenment is a conventional bodhisattva.
Tibetan
ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་ས་བཅུའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ནི་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱའོ། །སློབ་དཔོན་གཞན་དག་འཆད་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞུང་ལས་འབྱུང་བས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ལ་ཡང་གནས་སྐབས་གསུམ་ཡོད་དེ། མ་དག་པའི་གནས་སྐབས་དང༌། དག་པ་དང་མ་དག་པའི་གནས་ སྐབས་དང༌། ཤིན་ཏུ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །དེ་ལ་མ་དག་པའི་གནས་སྐབས་ནི། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་གནས་སྐབས་ནི་མེད་ཀྱི་སེམས་དཔའི་གནས་སྐབས་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ལ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་དུ་བརྗོད་དོ། །དག་པ་དང་མ་དག་པའི་གནས་སྐབས་ནི་འཕགས་པ་རྣམས་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་གནས་སྐབས་དང༌། སེམས་དཔའི་གནས་སྐབས་གཉི་ག་ཡོད་པས། དག་པ་དང་མ་དག་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་དུ་བརྗོད་དོ། །ཡོངས་སུ་དག་པའི་གནས་སྐབས་ན་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་གནས་སྐབས་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་དུ་བརྗོད་དེ། ཇི་སྐད་དུ་རབ་འབྱོར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་ཡང་དག་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་བླ་དགས་སོ་ཞེས་གསུངས་བ་ལྟ་བུའོ། །སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆེན་པོ་རྣམ་པ་བཅུ་གཅིག་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། བཅུ་གཅིག་གང་ཞེ་ན། འབྲས་བུ་དང་མཐུན་པའི་རིགས་དང༌། རིགས་དང་མཐུན་པའི་མོས་པ་དང། མོས་པ་དང་མཐུན་པའི་བསམ་པ་དང༌། བསམ་པ་དང་མཐུན་པའི་སྨོན་ལམ་དང༌། སྨོན་ལམ་དང་མཐུན་པའི་སྤྱོད་པ་དང༌། སྤྱོད་པ་དང་མཐུན་པའི་བརྩོན་འགྲུས་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་དང་མཐུན་པའི་དུས་དང༌། དུས་དང་མཐུན་པའི་ཚོགས་དང༌། ཚོགས་དང་མཐུན་པའི་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པ་དང༌། ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པ་དང་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་དང༌། འབྲས་བུ་དང་མཐུན་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དང༌། ཆེན་པོ་རྣམ་པ་བཅུ་གཅིག་པོ་འདི་དག་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་བསྟན་ཏོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་བསྟན་ཏོ། །མངོན་པར་རྫོགས་པར་འ
Chinese
名为菩萨。其中，所谓真实义菩萨，是指具有菩萨十地中极喜地等十地发心者，称为真实义菩萨。其他论师解释说，经中说一切众生皆具如来藏，因此一切众生皆具如是性。而如是性又有三种状态：不清净状态、清净与不清净状态、以及极度清净状态。其中，不清净状态是指所有凡夫，因为他们没有菩提的状态，只有心的状态，所以如是性被称为心。清净与不清净状态是指圣者，因为他们既有菩提的状态，也有心的状态，所以清净与不清净的如是性被称为菩萨。在完全清净的状态下，只有菩提的状态，所以如是性被称为如来。正如《金刚经》所说：“善现，如来者，即诸法如义。” 所谓大菩萨，是指具有十一种大，所以称为大菩萨。十一种大是什么呢？与果相应的种姓，与种姓相应的意乐，与意乐相应的意念，与意念相应的愿望，与愿望相应的行为，与行为相应的精进，与精进相应的时间，与时间相应的积聚，与积聚相应的真实成就，与真实成就相应的果，与果相应的众生利益。因为具有这十一种大，所以菩萨被称为大菩萨。所谓一切法，是指所有存在的。所谓一切种类，是指如实存在的。完全