Tibetan
ང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། དུས་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནས། སྔོན་གྱི་མཐའམ། ཕྱི་མའི་མཐའ་དང༌། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་མཐར་མི་སྦྱོར་མི་འབྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་དུས་ གསུམ་གྱི་མཐའ་རྣམས་ཕན་ཚུན་སྦྱོར་བ་དམིགས་སུ་མེད་པ་བསྟན་ཏེ། དམིགས་པ་ཅན་རྣམས་ནི་སྔོན་ལས་ཅི་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་ད་ལྟར་བྱུང་བར་རྣམ་པར་སྨིན། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་ཚེ་ལས་ཅི་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་ཕྱི་མའི་མཐར་རྣམ་པར་སྨིན་པས་ལས་དང་དུས་གསུམ་དངོས་པོ་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་བཟློག་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་པར་དུས་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་དེ། དབྱེར་མེད་ཅིང་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་མི་སྦྱོར་མི་འབྱེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་འདི་དག་བརྩོན་པར་བྱེད་དེ། བརྩོན་པ་དེས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་འདས་པ་དང་མི་སྦྱོར་མི་འབྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ད་ལྟར་བྱུང་བ་དང་སྦྱོར་བའམ་འབྱེད་པ་ལྟ་ག་ལ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་དུས་གསུམ་དུ་མི་སྦྱོར་མི་འབྱེད་པ་བསྟན་ཏེ། དུས་གསུམ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་གཉི་ག་ཡང་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས། འདས་པ་དང༌། མ་འོངས་པ་དང༌། ད་ལྟར་གྱི་དུས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་པའི་ཡུལ་དུ་མ་གྲུབ་པས་དམིགས་པར་བྱ་བ་དང༌། དམིགས་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་སྦྱོར་བའམ་འབྱེད་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། གཟུགས་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་མི་སྦྱོར་མི་འབྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྦྱོར་བའམ་འབྱེད་པ་ལྟ་ག་ལ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བའི་བར་དུ་འདུས་བྱས་དང༌། འདུས་མ་བྱས་པའི་ཆོས་རྣམས་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་མི་སྦྱོར་མི་འབྱེད་པ་བསྟན་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་དང༌། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དོན་དམ་པར་དངོས་པོ་ཡོད་པར་མ་གྲུབ་པས། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མཁྱེན་པར་བྱ་བ་སྟེ་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཡིན། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ནི་དམིགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་དམིགས་པར་བྱ་བ་དང༌། དམིགས་པར་
Chinese
我菩萨摩诃萨在修般若波罗蜜多时，从“三时平等性为空性之故”起，到“不合不离于过去际、未来际、现在际”之间，显示了三时之边际互不相合之无所缘。具有所缘者，过去所作之业果于现在成熟，现在所作之业果于未来成熟，因此认为业与三时是实有的，为了遣除这种分别念。究竟而言，三时是平等性，无别且是空性之故，故不相合不相离，如是宣说。舍利子，又，菩萨摩诃萨在修般若波罗蜜多时，精勤于这些行相，以精勤故，从“一切智智不合不离于过去”起，到“一切智智与现在结合或分离又怎么会有呢”之间，显示了一切智智与三时不合不离。三时与一切智智二者，究竟而言并非实有，过去、未来、现在的时，未成办为一切智智的所缘境，因此无有作为所缘与能缘之体性的结合或分离，这是总结之语。舍利子，又，菩萨摩诃萨在修般若波罗蜜多时，从“色与一切智智不合不离”起，到“一切智智与菩提结合或分离又怎么会有呢”之间，显示了有为法与无为法诸法与一切智智不合不离。色等诸法与一切智智，究竟而言未成办为实有，因此，色等诸法是为一切智智之智慧所知之境，即是所缘境，一切智智是能缘，认为这是所缘与
English
When I, a Bodhisattva Mahasattva, practice the Perfection of Wisdom, from "because the three times are equal in emptiness" to "do not join or separate from the past extreme, the future extreme, and the present extreme," it shows that the edges of the three times do not aim to join each other. Those who have aims are those whose fruits of past actions ripen in the present, and whose fruits of present actions ripen in the future, so they think that karma and the three times are real. In order to dispel this kind of discrimination, ultimately, the three times are equal, inseparable, and empty, so they do not join or separate from each other. Sharadwati's son, again, when a Bodhisattva Mahasattva practices the Perfection of Wisdom, he strives for these aspects. Because of this striving, from "all-knowingness does not join or separate from the past" to "how can there be any joining or separation of all-knowingness with the present?" it shows that all-knowingness and the three times do not join or separate. Since both the three times and all-knowingness are not real in the ultimate sense, the past, future, and present times are not established as the objects of all-knowingness, so there is no joining or separation in the nature of what is to be aimed at and what is aimed at. This is the concluding statement. Sharadwati's son, again, when a Bodhisattva Mahasattva practices the Perfection of Wisdom, from "form and all-knowingness do not join or separate" to "how can there be any joining or separation of all-knowingness and enlightenment?" it shows that conditioned and unconditioned dharmas and all-knowingness do not join or separate. Since form and other dharmas and all-knowingness are not established as real in the ultimate sense, form and other dharmas are the objects to be known by the wisdom of all-knowingness, that is, the objects of aim. All-knowingness is the aim, thinking that this is the object of aim and
Tibetan
བྱེད་པའི་ དངོས་པོར་རྟོག་པ་སྤོང་བ་དང༌། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོར་ཡོངས་སུ་བསྔོས་ན། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཐོབ་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་རོ་སྙམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྒོ་ནས། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལྟ་བུར་ཡོད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་པས། སྦྱོར་བ་དང་འབྱེད་པ་མེད་པ་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པར་ཆུད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། །ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། གཟུགས་དངོས་པོ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བར་མི་སྦྱོར་རོ། །གཟུགས་དངོས་པོ་མེད་ཅེས་བྱ་བར་མི་སྦྱོར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དངོས་པོ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བར་མི་སྦྱོར་རོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དངོས་པོ་མེད་ཅེས་བྱ་བར་མི་སྦྱོར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་ཡོད་པ་དང་དངོས་པོ་མེད་པར་མི་སྦྱོར་བ་བསྟན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་དངོས་པོ་ཡོད་པའི་ཟླས་དངོས་པོ་མེད་པ་འགྲུབ། དངོས་པོ་མེད་པའི་ཟླས་དངོས་པོ་ཡོད་པར་འགྲུབ་ཀྱི། དོན་དམ་པར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པས། དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་དེའི་ཟླས་མི་འགྲུབ་སྟེ། དེ་བས་ན་དངོས་པོ་ཡོད་པ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་གཉིས་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མི་སྦྱོར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། གཟུགས་རྟག་ཅེས་བྱ་བར་མི་སྦྱོར་རོ། །གཟུགས་མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བར་མི་སྦྱོར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་རྟག་ཅེས་བྱ་བར་མི་སྦྱོར་རོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བར་མི་སྦྱོར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ། མུ་སྟེགས་ཅན་ཁ་ཅིག་ནི་རྟག་པར་རྟོག །ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་མི་རྟག་པར་རྟོག་སྟེ། དེ་དག་གི་མཐའ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་དངོས་པོ་ཡོད་པར་མ་གྲུབ་པས། རྟག་པ་དང་མི་རྟག་ཅེས་མི་རྟོག་པ་ཉིད་ལ་མི་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱའོ།། ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། གཟུགས་བདེའོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་སྦྱོར་རོ། །གཟུགས་སྡུག་བསྔལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་སྦྱོར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་བདེའོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་སྦྱོར་རོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་སྦྱོར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ། མུ་སྟེགས་ཅན་ཁ་ཅིག་ནི་བདེ་བར་རྟོག །ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་སྡུག་བསྔལ་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་ཡོད་པར་མ་གྲུབ་པས། དེ་ལ་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དུ་རྟོག་པ་ཡང་མི་འབྱུང་བ་བསྟན་ཏོ། །གཟུགས་བདག་ཅེས་བྱ་བར་མི་སྦྱོར་རོ། །གཟུགས་བདག་མེད་ཅེས་བྱ་པར་མི་སྦྱོར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་བདག་ཅེས་བྱ་བར་མི་སྦྱོར་རོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་བདག་མེད་ཅེས་བྱ་བར་མི་སྦྱོར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ཡང་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་བདག་ཡོད་པར་རྟོག ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་བདག་མེད་པར་རྟོག་སྟེ། མཐའ་དེ་གཉིས་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ། བདག་དང་བདག་མེད་པ་གཉི་གར་མི་རྟོག་གོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །གཟུགས་ཞི་ཞེས་བྱ་བར་མི་སྦྱོར་རོ། །གཟུགས་མ་ཞི་ཞེས་བྱ་བར་མི་སྦྱོར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཞི་ཞེས་བྱ་བར་མི་སྦྱོར་རོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་མ་ཞི་ཞེས་བྱ་བར་མི་སྦྱོར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཞི་བ་དང་མ་ཞི་བ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་པས་བརྩོན་པའི་མཚན་ཉིད་བཤད་དེ། དོན་དམ་པར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པས། དེ་དག་གི་ཡོན་ཏན་ཞི་བ་ཞེས་བྱ་བའམ། མ་ཞི་བ་ཞེས་བྱ་བར་བརྟག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་སྟོང་ཞེས་བྱ་བའམ། མི་སྟོང་ཞེས་བྱ་བར་མི་སྦྱོར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ མཁྱེན་པ་ཉིད་སྨོན་པ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བའམ་སྨོན་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། མཚན་མ་མེད་པ་དང༌། སྨོན་པ་མེད་པའི་དངོས་པོར་རྟོག་པ་ལས་བཟློག་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། མཚན་མ་མེད་པ་དང་སྨོན་པ་མེད་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་པར་རྟོག་པས་ཀྱང་མི་བརྩོན་ལ། རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་དངོས་པོ་མེད་པར་རྟོག་པས་ཀྱང་མི་བརྩོན་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་
Chinese
舍利子，断除于能作之事物作意，以及如果将色等完全回向于布施等积资之事物，便会成为获得一切智智之因的想法，通过这种作意之门，断除如因果般存在的作意，从而显示无有结合与分离。如是行持，便能融入般若波罗蜜多之行中。舍利子，此外，菩萨摩诃萨在行般若波罗蜜多时，不应执著于“色是实有”；不应执著于“色是实无”……乃至不应执著于“一切智智是实有”；不应执著于“一切智智是实无”。此处显示了不应执著于世间和出世间的一切法为实有或实无。在世俗谛中，实有的对立面是实无，实无的对立面是实有，但在胜义谛中，色等任何事物都未成立，因此实无也无法通过其对立面来成立。因此，不应以相互依存的方式执著于实有和实无。这是此处的含义。舍利子，此外，菩萨摩诃萨在行般若波罗蜜多时，不应执著于“色是常”；不应执著于“色是无常”……乃至不应执著于“一切智智是常”；不应执著于“一切智智是无常”。对于世间和出世间的一切法，一些外道执著为常，声闻和独觉则执著为无常。为了遮止这些边见，在胜义谛中，色等诸法并未成立为实有，因此不应执著于常与无常，这被称为不执著。
English
Shariputra, abandoning the thought of things as agents, and if these forms, etc., are completely dedicated to things that accumulate merit such as generosity, the thought that it will become the cause of attaining omniscience, through this door of thought, abandoning the thought that exists like cause and effect, thereby showing that there is no combination or separation. If you practice in this way, you will be able to integrate into the practice of Prajnaparamita. Shariputra, furthermore, when a Bodhisattva-Mahasattva practices Prajnaparamita, he should not be attached to "form is real"; he should not be attached to "form is unreal"... and he should not be attached to "omniscience is real"; he should not be attached to "omniscience is unreal". Here it is shown that one should not be attached to all phenomena of the world and beyond as real or unreal. In conventional truth, the opposite of real is unreal, and the opposite of unreal is real, but in ultimate truth, no phenomena such as form are established, so unreal cannot be established by its opposite. Therefore, one should not be attached to real and unreal in a mutually dependent way. This is the meaning here. Shariputra, furthermore, when a Bodhisattva-Mahasattva practices Prajnaparamita, he should not be attached to "form is permanent"; he should not be attached to "form is impermanent"... and he should not be attached to "omniscience is permanent"; he should not be attached to "omniscience is impermanent". Regarding all phenomena of the world and beyond, some non-Buddhists are attached to permanence, while Shravakas and Pratyekabuddhas are attached to impermanence. In order to prevent these extreme views, in ultimate truth, phenomena such as form are not established as real, so one should not be attached to permanence and impermanence, which is called non-attachment.
Chinese
不应执著于“色是痛苦”等说法，乃至不应执著于“一切种智是快乐”等说法。不应执著于“一切种智是痛苦”等说法。因为对于色等世间和出世间的一切法，一些外道认为是快乐，声闻和独觉则认为那是痛苦，为了遮止这种颠倒的认知，实际上色等一切法并没有成立为实有，因此，对它们产生快乐和痛苦的执著也是不会发生的，这已经阐明了。不应执著于“色是我”等说法，乃至不应执著于“一切种智是我”等说法。不应执著于“一切种智是无我”等说法。同样，外道们认为色等法有我，声闻和独觉则认为无我，为了遮止这两种边见，行持般若波罗蜜多的菩萨，不会执著于我和无我这两种观点，这已经阐明了。不应执著于“色是寂静”等说法，乃至不应执著于“一切种智是寂静”等说法。不应执著于“一切种智不是寂静”等说法。因为对于色等一切法，舍弃了对寂静和不寂静的分别念，从而阐述了精进的特征。实际上，色等并没有成立为实有，因此，它们的功德是寂静或者不是寂静，是无法进行推断的。不应执著于“色是空”或者“不是空”等说法，乃至一切种智有愿或者无愿之间。对于色等一切法，为了遮止对解脱之门空性，无相和无愿的实有执著，即使执著空性，无相和无愿的实有也不精进，如果执著三种解脱门为非实有也不精进，那么就是智慧的
English
One should not be attached to statements such as "form is suffering," up to and including statements such as "omniscience is happiness." One should not be attached to statements such as "omniscience is suffering." Because regarding all phenomena, both worldly and beyond worldly, such as form, some non-Buddhists perceive them as happiness, while Hearers and Solitary Buddhas perceive them as suffering. To counteract this inverted perception, in reality, all phenomena such as form are not established as truly existent. Therefore, the perception of them as happiness or suffering does not arise, which has been explained. One should not be attached to statements such as "form is self," up to and including statements such as "omniscience is self." One should not be attached to statements such as "omniscience is no-self." Similarly, non-Buddhists perceive self in phenomena such as form, while Hearers and Solitary Buddhas perceive no-self. To counteract these two extremes, a Bodhisattva practicing the Perfection of Wisdom does not perceive either self or no-self, which has been explained. One should not be attached to statements such as "form is peace," up to and including statements such as "omniscience is peace." One should not be attached to statements such as "omniscience is not peace." Because regarding all phenomena such as form, the characteristic of diligence is explained by abandoning the discrimination of peace and non-peace. In reality, since form and so on are not established as truly existent, their qualities, whether they are called peace or non-peace, cannot be ascertained. One should not be attached to statements such as "form is empty" or "not empty," up to and including all phenomena such as omniscience having or not having aspiration. Regarding all phenomena such as form, to counteract the perception of the doors to liberation—emptiness, signlessness, and wishlessness—as truly existent, one does not strive even by perceiving emptiness, signlessness, and wishlessness as truly existent. And if one does not strive even by perceiving the three doors to liberation as non-existent, then that is the Perfection of Wisdom.