Tibetan
་ཡིན་ཞེས་གོང་དུ། ཤཱ་རིའི་བུས་རབ་འབྱོར་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གང་ཡིན་ཞེས་དྲིས་པའི་དོན་བཤད་པ་སྟེ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤྭ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་གང་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་རིང་དུ་སོང་བ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཤེས་པའི་མཐར་ཕྱིན་པ་ལ་རིང་དུ་སོང་བ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་རིང་དུ་སོང་པ་ཞེ་ན། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ། ཕུང་པོ་རྣམས་ལས་རིང་དུ་སོང་བས་ན། དེའི་ཕྱིར་རིང་དུ་སོང་བ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། ཕུང་པོ་དང༌། ཁམས་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་དང༌། ལྟ་བའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དང༌། འགྲོ་བ་རྒྱུད་དྲུག་དང༌། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དང༌། སྟོང་པ་ཉིད་བཅོ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་དང༌། དོན་དམ་པར་ཤེས་པའི་མཐར་ཕྱིན་ཅིང་ཆོས་དེ་དག་ལམ་ཆགས་ཏེ། ཆོས་དེ་དག་ལས་རེང་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའོ།། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་རྣམ་གྲངས་དེས་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡང་རིང་དུ་སོང་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པའི་མཐར་ཕྱིན་པ་དང༌། ཆོས་དེ་དག་ལ་མ་ཆགས་ཏེ་རིང་དུ་སོང་བའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་གོང་དུ་སྨོས་པའི་དོན་མཇུག་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པའོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་གང་ཡང་འདི་སྐད་དུ་ཡོངས་སུ་བརྟག་པ་གང་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། གོང་དུ་ཤཱ་རིའི་བུས་རབ་འབྱོར་ལ་ཡོངས་སུ་བརྟག་པ་གང་ཡིན་པ་ཞེས་དྲིས་པའི་ལན་ཞིབ་ཏུ་བཤད་པ་སྟེ། ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་རྣམས་དང༌། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་རྣམས་དོན་དམ་པར་དངོས་པོ་མེད་པར་རྟོགས་པས་དེ་དག་ལ་རྟག་པ་དང༌། མི་རྟག་པ་དང༌། བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། བདག་དང་བདག་མེད་པ་དང༌། སྡུག་པ་དང༌། མི་སྡུག་པ་དང༌། སྟོང་པ་དང་མི་སྟོང་པ་དང༌། མཚན་མ་ཡོད་པ་དང༌། མཚན་མ་མེད་པ་དང༌། སྨོན་པ་ཡོད་པ་དང༌། སྨོན་པ་མེད་པ་དང༌། ཞི་བ་དང་མ་ཞི་བ་དང༌། དབེན་པ་དང༌། མི་དབེན་ཞེས་བྱ་བའི་མཐའ་གཉིས་
Chinese
如前所说，舍利子向善现询问什么是般若波罗蜜多的意义，即是解释这个意义。具寿舍利弗，所谓般若波罗蜜多，就是指远离。远离是指对于世间和出世间的一切法，以世俗谛和胜义谛的体性，在一切方面都达到究竟圆满的了知。为什么说是远离呢？具寿舍利弗，因为远离了五蕴等，所以才说是远离。等等是指，远离了五蕴、十二处、十八界、各种烦恼、一切见解、六道众生、六度以及十八空性等等，直到证得一切智智，对于世间和出世间的一切法，都究竟圆满地了知其世俗谛和胜义谛，并且不执着于这些法，远离了这些法，所以才称为般若波罗蜜多，这就是所要阐述的。 具寿舍利弗，用这些名相来说，比如，般若波罗蜜多也是远离。这样，究竟圆满地了知一切法，并且不执着于这些法，远离了这些法，所以才称为般若波罗蜜多，这是总结并阐述了前面所说的意义。具寿舍利弗，如果有人这样完全地观察，等等是指，前面舍利子向善现询问什么是完全的观察，这里详细地解释了这个问题。对于五蕴等世间法，以及六度等直到证得一切智智，对于出世间法，从胜义谛的角度了知其无自性，因此对于这些法，不执着于常与无常、乐与苦、我与无我、净与不净、空与不空、有相与无相、有愿与无愿、寂静与不寂静、寂静与不寂静、远离与不远离这两种边见。
English
As mentioned before, the meaning of Shariputra asking Subhuti what is the Prajnaparamita is to explain this meaning. Venerable Sharadvatiputra, what is called Prajnaparamita is far away. Being far away means that for all phenomena of the world and beyond, with the nature of conventional truth and ultimate truth, one has reached the ultimate perfection of knowing in all aspects. Why is it said to be far away? Venerable Sharadvatiputra, because it is far away from the aggregates, it is said to be far away. And so on, it refers to being far away from the aggregates, elements, sense bases, all kinds of afflictions, all kinds of views, the six realms of beings, the six perfections, and the eighteen emptinesses, etc., until one attains omniscience, for all phenomena of the world and beyond, one has perfectly known the conventional truth and ultimate truth, and one is not attached to these phenomena, being far away from these phenomena, therefore it is called Prajnaparamita, which is what is to be explained. Venerable Sharadvatiputra, with these names, for example, Prajnaparamita is also far away. In this way, one has perfectly known all phenomena, and one is not attached to these phenomena, being far away from these phenomena, therefore it is called Prajnaparamita, which is a summary and explanation of the meaning mentioned earlier. Venerable Sharadvatiputra, if someone completely observes in this way, and so on, it refers to Shariputra asking Subhuti earlier what is complete observation, and here this question is explained in detail. For the worldly phenomena such as the five aggregates, and the transcendental phenomena such as the six perfections up to the attainment of omniscience, from the perspective of ultimate truth, one knows that they are without inherent existence, therefore for these phenomena, one is not attached to permanence and impermanence, happiness and suffering, self and non-self, pure and impure, emptiness and non-emptiness, sign and signless, wish and wishless, peace and non-peace, solitude and non-solitude, these two extremes.