Tibetan
དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པ་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མཐོང་སྟེ། ཡོད་པར་བརྟགས་པ་ལས་སྡུག་བསྔལ་བར་གྱུར་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་པར་དངོས་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་དངོས་པོ་མེད་པ་དང་ཟད་པའོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་གཞན་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་མེད་པ་སྟེ། གང་དང་ཡང་བྲལ་བས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བདག་མེད་པའི་སྒོ་ནས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པར་བསྟན་པ་སྟེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དུ་བདག་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་མེད་དེ། སྟོང་པ་ལ་བདག་མེད་པ་ཞེས་བྱའི་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱིས་བརྟགས་པའི་བདག་དང་བྲལ་བས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་གཞན་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཚིག་ཞི་བ་སྟེ་གང་དང་ཡང་བྲལ་བས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཞི་བའི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པར་བསྟན་པ་སྟེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་གྱི་ཆོས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཅིང་གཟོད་མ་ནས་ཞི་བའི་ཕྱིར་ཞི་བ་ཞེས་བྱའོ། །དངོས་པོ་ཡོད་པ་ལས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་བྲལ་ནས་ཞི་བར་གྱུར་པ་ནི་ མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་གཞན་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་སྟོང་པ་སྟེ་གང་དང་ཡང་བྲལ་བས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། མཚན་མ་མེད་པ་དང༌། སྨོན་པ་མེད་པ་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པར་བསྟན་པ་སྟེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་གྱི་ཆོས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་ཡོད་པར་མ་གྲུབ་པ་སྟོང་པ་དང༌། མཚན་མ་མེད་པ་དང༌། སྨོན་པ་མེད་པ་ཡིན་གྱི། དངོས་པོ་གཞན་དང་བྲལ་བས་སྟོང་པ་དང༌། མཚན་མ་དང་བྲལ་བས་མཚན་མ་མེད་པ་དང༌། སྨོན་པ་དང་བྲལ་བས་སྨོན་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་དང༌། རང་བཞིན་གྱིས་མཚན་མ་མེད་པ་དང༌། རང་བཞིན་གྱིས་སྨོན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་གཞན་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་དགེ་བ་སྟེ། གང་དང་ཡང་བྲལ་བས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དགེ་བའི་སྒོ་ནས་གཟུ
Chinese
如此，一切法从无实有中颠倒见，由执著为有而成为痛苦，这并非是胜义中实有，故显示为无实有和灭尽。具寿舍利子，再者，一切法是无我，并非与任何事物分离，等等，这是从无我的角度显示一切都是无实有的自性。从色等五蕴到佛陀的不共十八法之间，所谓无我，是指这些法没有自性，并非是与外道所执著的、名为“空”的我相分离的意思。具寿舍利子，再者，一切法是语言寂灭，并非与任何事物分离，等等，这是从寂灭的角度显示一切法都是无实有的自性。从色等五蕴到佛陀的不共十八法之间的所有这些法，在胜义中都是无自性的，并且从本初以来就是寂灭的，因此称为寂灭。并非是从实有中脱离不相符的方面而成为寂灭，如是显示。具寿舍利子，再者，一切法是空性，并非与任何事物分离，等等，这是从解脱之门空性、无相、无愿的角度显示一切法都是无实有的自性。从色等五蕴到佛陀的不共十八法之间的所有这些法，在胜义中都没有成立为实有的自性，是空性、无相、无愿，但并非是与其它事物分离而成为空性，与相分离而成为无相，与愿分离而成为无愿，而是因为自性空、自性无相、自性无愿，所以显示一切法都是无实有的自性。具寿舍利子，再者，一切法是善，并非与任何事物分离，等等，这是从善的角度，
English
Thus, all phenomena are seen as inverted from the absence of entity, and suffering arises from clinging to existence. This is not truly existent in the ultimate sense, so it is shown to be without entity and exhausted. Venerable Sharadvatiputra, furthermore, all phenomena are without self, not separate from anything, etc. This is to show that all are of the nature of non-entity from the perspective of selflessness. From the five aggregates of form, etc., to the eighteen unshared qualities of the Buddha, the term "selflessness" means that these do not have inherent existence. It does not mean that they are separate from the self that is clung to by the heretics who call emptiness "selflessness." Venerable Sharadvatiputra, furthermore, all phenomena are the quiescence of speech, not separate from anything, etc. This is to show that all phenomena are of the nature of non-entity from the perspective of quiescence. All these phenomena, from the five aggregates of form, etc., to the eighteen unshared qualities of the Buddha, are without inherent existence in the ultimate sense and are quiescent from the very beginning, therefore they are called quiescent. It is not that they become quiescent by separating from the opposing side of existence, as is shown. Venerable Sharadvatiputra, furthermore, all phenomena are emptiness, not separate from anything, etc. This is to show that all phenomena are of the nature of non-entity from the perspective of the doors of liberation: emptiness, signlessness, and wishlessness. All these phenomena, from the five aggregates of form, etc., to the eighteen unshared qualities of the Buddha, are not established as inherently existent in the ultimate sense, they are emptiness, signlessness, and wishlessness. But it is not that they are empty by being separate from other entities, signless by being separate from signs, and wishless by being separate from wishes. Rather, because they are inherently empty, inherently signless, and inherently wishless, it is shown that all phenomena are of the nature of non-entity. Venerable Sharadvatiputra, furthermore, all phenomena are virtuous, not separate from anything, etc. This is from the perspective of virtue,
Tibetan
གས་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པའི་བར་དུ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པར་བསྟན་པ་སྟེ། གང་དང་ཡང་བྲལ་བས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་དགེ་བའི་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་ལས་དེ་དང་བྲལ་བས་དགེ་བ་ཞེས་བཏགས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་ཅིང་སྟོང་སྟེ། རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་ཕྱིར་དགེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་འདི་ལྟར་གང་དགེ་བའི་དངོས་པོ་མེད་པ་དང་ཟད་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགེ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་དངོས་པོ་མེད་ཅིང་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ལ་བྱ་བ་ཡིན་པར་མཇུག་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པའོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་གང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་སྟེ། གང་དང་ཡང་བྲལ་བས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པའི་སྒོ་ནས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་ བརྒྱད་ཀྱི་བར་དུ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པར་བསྟན་པ་སྟེ། གང་དང་ཡང་བྲལ་བས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་ཤིག་ཡོད་པ་ལས་དེ་དང་བྲལ་བས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ཞིང་གཙང་བ་ལ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་གཞན་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཟག་པ་མེད་པ་སྟེ། གང་དང་ཡང་བྲལ་བས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་སྒོ་ནས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དུ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པར་བསྟན་པ་སྟེ། འཁོར་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཆོས་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་རྣམས་དང་བྲལ་བས་ཟག་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། གཟོད་མ་ནས་དག་པའི་ཕྱིར་ཟག་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་གཞན་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་སྟེ། གང་དང་ཡང་བྲལ་བས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པར་བསྟན་པ་སྟེ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་དང་བྲལ་བས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པར་གྱུར་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། གཟོད་མ་ནས་ཞི་བའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་གཞན་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་བྱང་བ་སྟེ། གང་
Chinese
等，直到不共佛法之间，显示为无实性的体性。所谓“并非与任何事物分离”，并非因为存在某些不善的事物，而与它们分离才称为善，而是说一切法皆无实且空，因为自性光明，所以是善的含义。为什么呢？具寿舍利子，例如，所谓善的无实性和灭尽，是指善的含义是无实且自性光明的，这是总结性的显示。具寿舍利子，一切法是无罪的，所谓“并非与任何事物分离”等等，是从无罪的角度，显示色等直到十八不共佛法之间，是无实性的体性。所谓“并非与任何事物分离”，并非因为存在一种名为罪的法，而与它分离才称为无罪，而是说自性空且清净的，称为无罪，这是所要显示的。具寿舍利子，此外，一切法是无漏的，所谓“并非与任何事物分离”等等，是从无漏的角度，显示色等直到十八不共佛法之间，是无实性的体性。并非因为与成为轮回之因的有漏法分离才称为无漏，而是说从本初就清净，所以称为无漏，因此是无实性的体性，这是所要显示的。具寿舍利子，此外，一切法是无烦恼的，所谓“并非与任何事物分离”等等，是从无烦恼的角度，显示一切法是无实性的体性。并非因为与贪欲等烦恼分离才成为无烦恼，而是说从本初就寂静，所以是无烦恼，这是所要显示的。具寿舍利子，此外，一切法是清净的，所谓
English
etc., up to the unshared Buddha-dharmas, is shown to be the nature of non-substantiality. The saying, "not separate from anything," does not mean that there are some non-virtuous things, and being separated from them is called virtuous, but rather that all dharmas are non-substantial and empty, and because of their self-luminous nature, they are virtuous. Why is that? Sharadvatiputra, endowed with life, for example, the so-called non-substantiality and exhaustion of virtue means that the meaning of virtue is non-substantial and self-luminous, which is a conclusive demonstration. Sharadvatiputra, endowed with life, all dharmas are faultless, and the saying, "not separate from anything," etc., from the perspective of faultlessness, shows that form, etc., up to the eighteen unshared Buddha-dharmas, are the nature of non-substantiality. The saying, "not separate from anything," does not mean that there is a dharma called fault, and being separated from it is called faultless, but rather that what is empty and pure by nature is called faultless, which is what is to be shown. Sharadvatiputra, endowed with life, furthermore, all dharmas are uncontaminated, and the saying, "not separate from anything," etc., from the perspective of uncontamination, shows that form, etc., up to the eighteen unshared Buddha-dharmas, are the nature of non-substantiality. It is not that being separated from the contaminated dharmas that are the cause of samsara is called uncontaminated, but rather that it is called uncontaminated because it is pure from the beginning, therefore it is the nature of non-substantiality, which is what is to be shown. Sharadvatiputra, endowed with life, furthermore, all dharmas are without affliction, and the saying, "not separate from anything," etc., from the perspective of being without affliction, shows that all dharmas are the nature of non-substantiality. It is not that being separated from afflictions such as desire becomes without affliction, but rather that it is without affliction because it is peaceful from the beginning, which is what is to be shown. Sharadvatiputra, endowed with life, furthermore, all dharmas are purified, the so-called