Tibetan
བཞག་པ་ལས་མཉམ་པར་བཞག་ལ། མཉམ་པར་བཞག་པ་ལས་ཡང་མཉམ་པར་མ་བཞག་པས་སོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །ཐོད་རྒལ་གྱི་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཇི་ལྟར་ན་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་སེམས་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ན་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལས་འཕོས་པས་ཉེ་བར་བརྟག་པའི་ཞེས་ པས་འགལ་བ་མེད་དོ། །གང་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ནི་དེ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་གནས་མ་ཡིན་པས་དེའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ལ། ཅུང་ཞིག་བསམ་གཏན་གྱི་བདེ་བས་ང་རྒྱལ་བའི་སེམས་ཅན་གྱི་དབང་དུ་བྱེད་ལ། གཟུགས་མེད་པར་ནི་ཐར་པར་མངོན་པར་རློམ་པ་ཅན་གྱིའོ་ཞེས་པ་ནི་རྩེ་མོའི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་བསྒོམ་པའི་ལམ་མོ། །དེ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བ་ནི་གལ་ཏེ་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དགུ་ཚན་བཞི་ཟད་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡུམ་ཆེན་མོ་ལས་གསུངས་པ་ནི། འདིར་ཤུགས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་ལ། དེར་གསུངས་པ་མདོར་བསྡུས་ནས་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཐོག་མའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དགུ་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསྟན་བཅོས་ལས། མདོར་བསྡུས་རྒྱས་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། །བསྟང་བས་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་བ། །དུས་གསུམ་ཡོན་ཏན་མེད་པ་དང༌། །ལེགས་པའི་ལམ་ནི་རྣམ་གསུམ་ལ། །གཟུང་བའི་རྣམ་རྟོག་འདི་གཅིག་སྟེ། །སྦྱོར་བའི་རྣམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན། །ཞེས་ཏེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྦྱོར་བའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཡུལ་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པའོ། །རྒྱས་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་ཐོག་མའི་ཤེས་བྱ་ལ་འཇུག་པའི་ངོར་ཡིན་པས་གཞན་དུ་གསུངས་པ་ནི་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་རྒྱ་ཆེ་ལ་རྨོངས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོར་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མང་པོ་ལ་བསླབ་པར་མི་བྱ་བ་སྟེ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ནས་ཇི་སྲིད་དུ་སྟོབས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལའོ་ཞེས་པའོ། །མདོར་བསྡུས་པ་ལ་རྨོངས་པ་ནི་མདོར་བསྡུས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོར་ནི་གང་ལ་ཡང་བསླབ་པར་བྱ་བ་མེད་ཅེས་པ་སྟེ། མང་པོ་རྣམས་ཀྱང་དེ་རྣམ་རྟོག །སྟོང་པ་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །རྫོགས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ནི་གང་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་བ་ལ་དེ་མེད་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོ་ནི་གང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སློབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནས་ཇི་སྲིད་དུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་
Chinese
意思是说，从安住中平等安住，又从平等安住中不平等安住。如何通达的等持之禅定，在不平等安住的心平等安住时，从平等安住中转移，以“就近观察”来说，没有相违。还有，菩萨如果入于禅定和无色定，因为那不是乐于安住之处，所以不会被烦恼所染。稍微被禅定的快乐所支配的是傲慢的众生，而无色界则是那些自以为解脱的人的境界，这是顶峰现观的修行道。它的圆满在于，如果通过修行，应该断除的九品四种分别念灭尽。它们的对治法在大般若经中已说，这里通过暗示来理解。在那里所说的，简略地叙述如下：对于最初的九种分别念，经书中说：“简略广大佛所说，未以教授所摄持，三时无有诸功德，三种善道此为一，执取分别此为一，具有结合之行境。”也就是说，在般若波罗蜜多结合的特殊境界面前进行分别念，是完全愚痴的。所说的“广大”，是从最初进入所知境的角度来说的，其他地方所说的“广大”，是对广大愚痴的分别念。它的对治法是菩萨不应该学习很多，从布施等一直到力量等。对简略愚痴，是简略的分别念，它的对治法是什么也不应该学习。很多都是那些分别念，因为与空性一味一体，所以是自性一体。圆满佛所说的是，对于没有完全摄持的，不存在的分别是分别念，它的对治法是学习般若波罗蜜多，从布施波罗蜜多一直到一切种智。
English
It means that from abiding, one abides equally, and from equal abiding, one abides unequally. How is it that in the samadhi of penetrating equality, when the mind abides equally in unequal abiding, there is no contradiction in saying 'closely examining' because it has moved from equal abiding? Furthermore, if a Bodhisattva enters into meditative concentration and the formless realms, it is because that is not a place of delight, and therefore they are not defiled by afflictions. Those who are slightly dominated by the bliss of meditative concentration are arrogant beings, while the formless realms are the realm of those who presume to be liberated. This is the path of cultivation for the peak realization. Its perfection lies in the exhaustion of the four sets of nine conceptualizations to be abandoned through cultivation. Their antidotes are spoken of in the Great Mother Sutra, which will be understood here through implication. What is said there will be briefly explained: Regarding the initial nine conceptualizations, the scriptures say: 'Brief, extensive, and spoken by the Buddha, not grasped by instruction, without virtues in the three times, these are the three paths of virtue, this one conceptualization of grasping, having the sphere of activity of combination.' That is to say, conceptualizing in the face of the particularly combined sphere of activity of the Prajñāpāramitā is complete delusion. The 'extensive' spoken of is from the perspective of initially entering the knowable, and the 'extensive' spoken of elsewhere is the conceptualization of extensive delusion. Its antidote is that Bodhisattvas should not study many things, from generosity and so forth up to the powers and so forth. To be deluded by the brief is the brief conceptualization, and its antidote is that one should not study anything. Many are those conceptualizations, because they are of one taste with emptiness, they are of one essence. What is taught by the fully enlightened Buddhas is that the conceptualization that does not exist for what is not fully grasped is a conceptualization, and its antidote is to study the Prajñāpāramitā, from the perfection of generosity up to omniscience.
Tibetan
ཉིད་རྗེས་སུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ལ། དེས་འདི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཕྱོགས་ བཅུའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྟང་བས་བདག་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་བ་སྟེ། རང་གི་ཡུམ་ལ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་བཀའ་དྲིན་གཟོ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་པའོ། །ཡོན་ཏན་ནི་བསྔགས་པ་ལ། དེ་མེད་པ་ནི་སྦྱོར་བ་དང་མཐོང་བ་དང་བསྒོམ་པའི་དུས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དུས་གསུམ་པ་ཅན་གྱི་དེའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གསུམ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ནི་རྗེས་སུ་བསྔགས་པ་མེད་པ་རྗེས་སུ་གསུངས་པའོ་ཞེས་པའོ། །དེའི་རྗེས་སུ་བསྔགས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ལ་དང༌། སྦྱོར་བ་དང་མངོན་པར་སྒྲུབ་པ་དང༌། སྒོམ་པར་བྱེད་ཅེས་པས་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་ལེགས་པའི་ལམ་སྟེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ལམ་ལ་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་ཕྱེ་བ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ནི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ཞི་བ་དང༌། དབང་དུ་གྱུར་པ་དང་སྟོང་ཞིང་སྙིང་པོ་མེད་པས་དེ་རྣམས་ལ་སྤྱད་པར་བྱ་བ་དང༌། ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པས་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང༌། ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པས་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། །གཉིས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསྟན་བཅོས་ལས། གཉིས་པ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྣམས། །འཇུག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་བཞེད་དེ། །སེམས་མི་སྐྱེད་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི། །སྙིང་པོ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་དང༌། །ཐེག་པ་དམན་པ་ཡིད་བྱེད་དང༌། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡིད་མི་བྱེད། །བསྒོམ་དང་བསྒོམ་པ་མེད་པ་དང༌། །དེ་དག་ལས་ནི་བཟློག་ཉིད་དང༌། །ཇི་བཞིན་དོན་མིན་རྣམ་རྟོག་པ། །བསྒོམ་པའི་ལམ་ལས་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་ཏེ་ཇི་ཙམ་དུ་སྤྱོད་པས་འདིར་ཡུན་རིང་དུ་སྤྱོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཞེས་པའི་འདྲི་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མི་སྐྱེ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ། ལམ་ནི་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ནས་བཟུང་བ་ཉིད་ཅེས་པའོ། །ཇི་སྲིད་དུ་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོའི་བར་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅེས་པ་ནི་འདིའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཏེ། ཇི་ལྟར་འདིར་སྤྱོད་པར་བྱ། མངོན་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ། བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོའི་བར་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྟེ་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཐེག་པ་དམན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་གོ་སྐབས་མི་འབྱེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་གཉེན་པོ་ལ་ཐེག་པ་དམན་པ་དག་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཡིད་ ལ་བྱེད་པ་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་མི་འཇོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་
Chinese
您将随后获得，因此应该这样理解：十方诸佛都赞叹，我没有被完全掌握，他们都在报答自己母亲的恩情。功德就是赞叹，没有功德是因为处于修行、见道和禅修的时期，具有三时的这三种分别念，它们的对治是无有赞叹，随后宣说。随后的赞叹是对般若波罗蜜多的行持，修行、现证和禅修，按照顺序是善妙的道路，对于寂灭道的修行等差别所区分的三种分别念，它们的对治是按照顺序色和受等寂静，自在和空性且无有实义，因此应该对它们进行行持，在虚空空性中现证，因此应该现证，在虚空空性中禅修，因此应该禅修。从第二种角度出发，经论中说：第二，心和心所，被认为是具有进入的对境。不生起心和菩提的，心要不作意，以及小乘作意，和圆满菩提不作意，禅修和无有禅修，以及从那些中返回，不如实非义分别念，从禅修道中应该知晓。就像行持多少，在此处会变得长久行持一样，这样的提问是不生菩提心的分别念。道路是从最初生起心开始。直到菩提精髓之间都要作意，这是与此不相符的方面，如何在此处行持，应该现证，应该禅修，这就是直到菩提精髓之间都要作意，也就是分别念。不开启作意小乘者的机会，对于对治，作意小乘者就是分别念，作意一切相智本身，完全不安立。
English
You will obtain it later, so it should be understood as follows: all the Buddhas of the ten directions praise, I have not been completely grasped, they are all repaying the kindness of their own mothers. Merit is praise, the absence of merit is because it is in the period of practice, seeing, and meditation, these three discriminations of the three times, their antidote is the absence of praise, which is subsequently spoken. The subsequent praise is the practice of the Prajnaparamita, practice, realization, and meditation, in order are the excellent paths, for the three kinds of discriminations distinguished by the differences such as the practice of the path of Nirvana, their antidotes are, in order, form and feeling, etc., are peaceful, independent, and empty and without essence, therefore they should be practiced, realized in the emptiness of the sky, therefore they should be realized, meditate in the emptiness of the sky, therefore they should be meditated. From the second point of view, it is said in the scriptures: Secondly, mind and mental events, are considered to have an object to enter. Not generating the mind and the Bodhi, the mind should not be attended to, and the Hinayana is attended to, and the perfect Bodhi is not attended to, meditation and non-meditation, and returning from those, unreal and meaningless discriminations, should be known from the path of meditation. Just as how much practice, here it will become a long practice, such a question is the discrimination of not generating Bodhicitta. The path is from the beginning of the initial generation of the mind. Until the essence of Bodhi, one should attend to it, this is the inconsistent aspect of it, how should one practice here, should realize, should meditate, this is attending to until the essence of Bodhi, that is, discrimination. Not opening the opportunity for those who attend to the Hinayana, for the antidote, attending to the Hinayana is discrimination, attending to the omniscient itself, completely not establishing.