Tibetan
ནི་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་སྣང་བ་མེད་པས། མིང་གི་ཤེས་པ་མི་སྐྱེད་པའོ། །མ་འདྲེས་པ་དྲི་མ་མེད་པ། ནམ་མཁའ་ལྟར་མཐའ་ཡས་པ་ཆོས་ཉིད་ཤེས་པ་ལ་ནི་རིག་པར་བྱ་བ་དང། རིག་པར་བྱེད་པའི་བྱེ་བྲག་མི་སྣང་བ་སྟེ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་མེད་དོ། །དངོས་པོ་དང་མིང་དང༌། གཉིས་སུ་སྣང་བ་འདི་གསུམ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤང་བར་བྱ་བ་སྟེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ནི་སྤྲོས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་སྤྲོས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ལྷག་མ་ནི་རྟོགས་པར་སླ་སྟེ། དེ་ནི་ལམ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའོ། །ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་འདི་ཡང་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་མི་གནས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་ཡོད་ན་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་ལ། དེ་མེད་ན་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་རྫོགས་སོ།། །།དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ནས། མཇུག་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གསུངས་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང༌། ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་དང༌། ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཉིད་རྣམ་པ་གསུམ་མོ། །འདི་དག་ནི་ལེའུ་རྣམ་པ་དགུས་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་ཏེ། ལེའུ་གཅིག་དང་ཕྱེད་དང་བདུན་དང༌། ཕྱེད་དང་གཉིས་ནི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་བསྟན་ཏོ། །ཆོས་གང་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་མཚུངས་པར་ལྡན་པའོ། །འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་དམིགས་པ་ལ་ཉེ་བར་འཇོག་པར་བྱེད་པའོ། །ངེས་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ཉིད་ལ་འཇོག་ཅིང་ཞི་གནས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། །ཡང་དག་པར་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་ལྷག་མཐོང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། །ངེས་པར་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ན་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པས་ སོ། །ཡོངས་སུ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་ཆོས་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། །ངེས་པར་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ཉིད་མཐར་ཕྱིན་པར་འདྲེན་པ་སྟེ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། །དེ་ཐམས་ཅད་ག་ལས་ཤེ་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་སྟོན་པ་ཐོས་ནས་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་གང་བྱས་པ་དེ་ནི། དེ་ནས་ལྷའི་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །སྐྱེ་བོ་མང་པོའི་ཚོགས་དག་དགའ་བ་སྐྱེས་ནས་ཅ་ཅོ་ནི་ཀུ་ཅོའོ། །དེ་ཉིད་ནི་ག་ཞ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཤིན་ཏུ་མཐོན་པོར་འབྱིན་པའོ། །འདི་ནི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལན་གཉིས་སུ་བསྐོར་བ་མ་ཡིན་ཏེ།
Chinese
由于一切言说皆无显现，故不生起名之识。不杂染、无垢染，如虚空般无边际之法性智，于此则无所知与能知之差别显现，亦无所取与能取之识生起。事物与名，以及二取之显现此三者，亦因颠倒之故应舍弃，颠倒即是戏论。因此，彼等之无有性亦不转为戏论，如是宣说。其余则易于领悟，此乃于道上随行而知。此一切智性，若有不居于轮回与涅槃等之理，则为菩萨之所有，若无此理，则为声闻等之于一切智性之自在而作圆满。如是于宣说一切智性三者之体性后，为作结尾而宣说至无所得之间。所谓般若波罗蜜多，即是一切种智、道智与一切智。所谓彼，即是彼等三种。此等以九品广为宣说，一品、半品与七品，以及半品与二品，乃按次第宣说。所谓任何法，即是心与心所相应而俱生者。所谓令入，即是令近于所缘。所谓决定令入，即是安住于彼，且生起止观。所谓如实显示，即是生起胜观。所谓决定显示，乃以现证故。所谓令得，即是获得成为果之法。所谓决定令得，即是引导彼至究竟，且与一切皆无有连结。彼一切从何而来耶？乃因一切法皆不可得之故。听闻此宣说后，天神等所作何事耶？即是宣说自彼之后的天子等。众多生众之集会生起欢喜后，嘈杂即是喧哗。彼即是嘎夏，乃发出极高之声音。此非为二转法轮，
English
Since all expressions are without appearance, the consciousness of name does not arise. Undistorted, without defilement, like the sky, the knowledge of the nature of reality is limitless. In this, there is no distinction between what is to be known and the act of knowing, and the consciousness of grasping and being grasped does not arise. These three, things, names, and the appearance of duality, should be abandoned because they are inverted. Inversion is elaboration. Therefore, even the absence of these does not become elaboration, as it is said. The rest is easy to understand, as it is knowing by following the path. This very omniscience, if there is a principle of not abiding in samsara and nirvana, etc., then it belongs to the Bodhisattvas. If there is no such principle, then it is the completion of the mastery of omniscience by the Shravakas, etc. Thus, after explaining the characteristics of the three omniscients, it is said up to 'there is nothing to be obtained' in order to conclude. The so-called Prajnaparamita is the knowledge of all aspects, the knowledge of the path, and the knowledge of all. The so-called 'that' is those three aspects. These are extensively explained in nine chapters: one and a half chapters and seven chapters, and a half and two chapters are explained in order. The so-called 'any dharma' is the mind and mental factors that arise together in correspondence. The so-called 'causing to enter' is causing to be close to the object. The so-called 'definitely causing to enter' is abiding in that and generating shamatha. The so-called 'truly showing' is generating vipassana. The so-called 'definitely showing' is because of direct realization. The so-called 'causing to obtain completely' is causing to obtain the dharma that has become the fruit. The so-called 'definitely causing to obtain' is leading that to the end and connecting it with 'everything is non-existent.' From where does all that come? It is because all dharmas are unobtainable. After hearing this teaching, what did the gods do? It is the teaching of the sons of the gods, etc., from then on. After the assembly of many beings arose joy, the noise is clamor. That is Gasha, which is uttering a very loud voice. This is not the second turning of the wheel of Dharma,
Tibetan
གཉི་ག་ཡང་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་གང་ལ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་གཞན་པ་ཡང་ངོ༌། །གང་ལས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཆགས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆགས་པའི་དམིགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་བླ་ན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྟོགས་པར་སླའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་དམིགས་པ་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། །གང་གི་ཕྱིར་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་གང་ཞིག་གང་ལ་སྟོན་པར་འགྱུར་བ་ནི་མེད་དོ། །མངོན་པར་མ་གྲུབ་པ་ནི་མ་སྐྱེས་པའོ། །ཆོས་གང་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་ནི་རྣམ་པར་བྱང་བ་རྣམས་ཀྱི་དཔེར་བརྗོད་པའོ། །བསྟན་པ་ནི་དོན་དམ་པ་བསྟན་པའོ། །སུས་ཀྱང་བསྟན་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། སྦྱིན་པའི་གནས་སུ་བྱས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས་ཤེས་ཤེ་ན། གང་ཟག་གི་དངོས་པོ་འདི་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དགོངས་སོ། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ནས། སྦྱོར་བ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་རྣམ་པ་ཀུན་མངོན་པར་རྫོགས་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་བསྟན་པའི་ཆེད་དུ་བསྟན་བཅོས་ལས། རྣམ་པ་སྦྱོར་བ་བཅས་པ་དང༌། །ཡོན་ཏན་སྐྱོན་ནི་མཚན་ཉིད་བཅས། །ཐར་དང་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་དང༌། །སློབ་མ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཚོགས། །སྲིད་དང་ཞི་བ་མཉམ་ཉིད་དང༌། །ཞིང་དག་བླ་ན་མེད་པ་ནི། །རྣམ་ཀུན་མངོན་རྫོགས་རྟོགས་པ་སྟེ། །འདི་ནི་ཐབས་མཁས་བཅས་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་དག་དང༌། སྦྱོར་བ་དག་དང༌། ཡོན་ཏན་ དག་དང༌། སྐྱོན་དག་དང༌། མཚན་ཉིད་དག་དང༌། ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་དང༌། ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་དང༌། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དགེ་འདུན་དང༌། འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མཉམ་པ་ཉིད་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང༌། ཐབས་ལ་མཁས་པ་སྟེ། དངོས་པོ་བཅུ་གཅིག་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་མངོན་པར་རྫོགས་པར་རྟོགས་པའོ། །ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་བཤད་པ་ལ། དང་པོའི་རྣམ་པ་བཤད་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་ལས། གཞི་དང་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ཡི། །རྣམ་པ་ཤེས་བྱ་མཚན་ཉིད་དོ། །ཀུན་མཁྱེན་ཉིད་ནི་རྣམ་གསུམ་ཕྱིར། །དེ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འདོད། །ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གཞི་ནི་མི་དམིགས་པ་སྟེ། འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ལ་སོགས་པའོ། །དེའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ནི་རྣམ་པ་གང་གིས་དེ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་དག་གི་རྣམ་པ་ཞེས
Chinese
因为二者皆无所缘故。所谓“于任何法亦无有”者，乃指不同于法轮。所谓“于何者一切法无有执着”者，乃因远离执着的所缘。所谓“何者无上”等，则易于理解。一切法皆无所缘，故而显示能成菩提之法亦无有。又因无有任何清净之法可于何者显示。未显现者即未生。所谓“任何法”者，乃指一切烦恼。空性等三三摩地，乃是清净者们的譬喻。所教示者，乃是教示胜义谛。从“无人教示”等至“无有布施之处”是如何知晓的呢？是因补特伽罗之自性亦不存在之故。如是思量。于宣说一切智性三种相之后，当宣说加行，此乃指一切种相现证菩提。为宣说彼义故，于论典中云：“种相与加行，功德过失具相，解脱及决择分，弟子不退众，有寂平等性，净土无上者，一切种相现证，此乃具足方便。”如是宣说。种相清净，加行清净，功德清净，过失清净，体性清净，解脱分相应，决择分相应，不退转之僧伽，轮回与涅槃平等性，佛土完全清净，以及善巧方便，此等十一法即是一切种相现证菩提。于如何宣说所教示中，首先宣说种相，如论典云：“基与智慧种相之，种相所知体性故，一切智性为三相，是故彼为三种想。”如是宣说。基者，即无所缘，如四圣谛等。彼之智慧，即彼之种相，乃指以何种相完全了知彼等。彼等之种相者，
English
Because both are without an object of focus. The statement "there is nothing in any dharma" refers to something other than the wheel of dharma. The statement "from which there is no attachment to all dharmas" is because it is free from the object of attachment. The statement "what is unsurpassed" and so on, is easy to understand. All dharmas are without an object of focus, therefore it shows that there is no dharma that becomes enlightenment. Furthermore, there is no pure dharma that can be shown to anyone. What is not manifest is unborn. The statement "any dharma" refers to all defilements. The three samadhis, such as emptiness, are examples of those who are purified. What is taught is the teaching of the ultimate truth. From "no one teaches" and so on to "there is no place for giving" how is it known? It is because the nature of the person does not exist. Thus it is thought. After explaining the three characteristics of omniscience, the practice should be explained, which refers to the complete realization of all aspects. In order to explain that meaning, it is said in the treatise: "Aspects and practices, qualities and faults with characteristics, liberation and definitive distinction, disciples who do not regress, equality of existence and peace, pure and unsurpassed fields, all aspects are completely realized, this is endowed with skillful means." Thus it is said. Pure aspects, pure practices, pure qualities, pure faults, pure characteristics, corresponding to the part of liberation, corresponding to the part of definitive distinction, the Sangha that does not regress, the equality of samsara and nirvana, the completely pure Buddha land, and skillful means, these eleven things are the complete realization of all aspects. In how to explain the teaching, first explain the aspects, as the treatise says: "The basis and the wisdom of the aspects, the aspects are known as characteristics, omniscience is for three aspects, therefore it is thought of as three aspects." Thus it is said. The basis is without an object of focus, such as the four noble truths. The wisdom of that, the aspect of that itself, refers to what aspect completely knows them. The aspects of those,