Tibetan
ད་དོ། །གང་ལ་སྤངས་པ་དེ་ནི་དོར་བ་སྟེ། །དེས་སྟོང་པ་ནི་དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། །གང་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པས་མ་བྱས་པས་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །དེས་སྟོང་པ་ནི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །གཟུགས་སོ་རིང་བ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། ཚོར་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་མྱོང་བའོ། །འདུ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་མཚན་མར་འཛིན་པའོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། །ཆོས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དོ། །མི་དམིགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་འདས་པ་དང་མ་འོང་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བ་རྣམས་ཕན་ཚུན་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ་ཐོག་མ་ནས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་བྱུང་པ་དེ་ནི་སྔོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པས་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བས་སྟོང་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དངོས་པོ་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་སྟེ་དེས་སྟོང་པ་ནི་དངོས་པོ་ཉིད་དོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་འདུས་མ་བྱས་ཏེ་དེ་སྟོང་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་ན་རང་གི་ངོ་བོ་སྟེ་དེས་སྟོང་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ནི་ཆོས་ཉིད་དེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། །དེས་སྟོང་པ་ནི་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དཔའ་བར་འགྲོ་བ་དང་རིན་ཆེན་ཕྱག་རྒྱ་དང་སེང་གེ་རྣམ་པར་རོལ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚོགས་སོ། །ལམ་གྱི་ཚོགས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་རྣམ་པ་མང་པོ་ཡིན་པས་དེ་བཤད་པར་ བྱའོ། །དེ་ཡང་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་དང༌། །ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་བཞི་དང༌། །རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི་དང༌། །དབང་པོ་ལྔ་དང༌། །སྟོབས་ལྔ་དང༌། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་དང༌། །འཕག་པའི་ལན་ཡན་ལག་བརྒྱད་དེ་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཆིས་རྣམས་སོ། །དེ་ལ་གང་གི་རྗེས་སུ་ལྟ་བས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གནས་པ་དེ་ནི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པའོ། །དམིགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་ནི་བཞི་སྟེ། །ལུས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་དང༌། །ཚོར་བ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་དང༌། །སེམས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་དང༌། །ཆོས་དྲང་པ་ཉེ་བར་གཞག་པའོ། །དེ་ལ་ནང་གི་ལུས་ལ་ལུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་ཞིང་གནས་པ་དང། །ལུས་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པར་ཡང་མི་བྱེད་དེ་དེ་ཡང་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བརྟུན་པ་ཤེས་བཞིན་ཅན་དྲན་པ་དང་ལྡན་པས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཕྱིའི་ལུས་དང༌། །དེ་བཞིན་དུ་ནང་ཕྱིའི་ལུས་དང༌། །དེ་བཞིན་དུ་ནང་དང་ཕྱི་དང་ཕྱི་ནང་གི་ཚོར་བ་དང་སེམས་དང། །ཆོས་དང་ཚོར་བའི་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་ནས། །ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་ཞིང་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་སྟེ། །ཆོས་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པར་ཡང་མི་བྱེད་ལ། །དེ་ཡང་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བརྟུན་པ་ཤེས་བཞིན་ཅན་དྲན་པ་དང་ལྡན་པས་འཇིག་རྟེན་ལ་ཕན་པའི་སེམས་དང༌། །ཡིད་མི་བདེ་བ་རྣམ་པར་བསལ་ནས་སོ། །འདིར་ནང་གི་ལུས་ནི་རང་གི་མིག་ལ་སོགས་པ་དྲུག་གོ །ཕྱི་རོལ་གྱི་ལུས་ནི་རང་གི་ལུས་ལས་ཕྱི་རོལ་གྱི་འདུས་བྱས་སོ། །ཕྱི་ནང་གི་ལུས་ནི་ལྷག་མ་འབྱུང་པ་དང་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་བ་རང་གི་ལུས་སུ་གཏོགས་པའོ། །ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ལུས་ལ་དམིགས་པའི་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། །ཚོར་ནི་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའོ། །ཆོས་ནི་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའོ། །ལུས་ལ་སོགས་པ་ལ་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་ནི་ལུས་ལ་སོགས་པའོ་ཆོས་ཉིད་ལ་རྗེས་སུ་ལྟ་བའོ། ལུས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་ལུས་ལ་སོགས་པའི་མིང་དང་ལྡན་པའོ། །འདི་ནི་བདག་གི་ལུས་ཏེ་བདག་གི་ལུས་ལ་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་དང་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྟོག་པའོ། །དེ་ལ་ཡང་མི་དམིགས་པའི་ཚུས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་ནི་ རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའོ། །གུས་པར་བྱེད་པ་དང་རྟག་ཏུ་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིན་པས་ན་བརྟུན་པའོ། །རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དང་ཤེས་བཞིན་གྱི་སྦྱོར་བས་ན་ཤེས་བཞིན་ནོ། །མི་བརྗེད་པའི་བདག་ཉིད་དང༌། །རྒྱུན་ཏུ་སྲུང་བར་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་དང༌། །ཕྱི་རོལ་དུ་མི་གཡེང་བར། བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དྲན་པ་ལྡན་པའོ། །འདི་དག་བཙོན་འགྲུས་དང་ཤེས་རབ་དང་དྲན་པ་ཡིན་ཏེ། །འདུ་དག་གི་ཕན་ཡོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འཇུག་རྟེན་ལ་བརྣབ་སེམས་དང༌། །ཡིད་མི་བདེ་བ་བསལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །བསལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤངས་པའོ། །འཇིག་རྟེན་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་ལའོ། །རྙེད་པ་དང་གྲགས་པ་དང་བསྟོད་པ་ལ་ནི་བརྣབ་སེམས་སོ། །མ་རྙེད་པ་དང་གྲགས་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་སྨད་པ་ལ་ནི་ཡིད་མི་བདེ་བའོ། །འདེ་དག་ཡི་ཤེས་ཡང་དག་པར་འཛིན་པས་ན་ཡང་དག་པར་འཛིན་པའོ། །ཡང་ན་ཡང་དག་པར་སྤང་པ
Chinese
如是。于何所舍弃，即是抛弃。因此空，即是无抛弃之空性。于何所，一切法自性非由声闻等所作故，即是不变。因此空，即是自性空性。一切法以一切法空，即是一切法空性。色之长，是色之相。受之相是感受。识之相是执取相，应如是知。彼等一切法以自相空，即是自相。无所缘空性，即是过去、未来、现在诸法互不缘，以其从始即清净之故。凡是缘起者，即是无自性之体性，如是，从正确结合所生之诸法，其自性并非存在，以其是缘起之故，以正确结合空，即是无事物之体性空性。事物即是近取之五蕴，因此空，即是事物性。无事物即是无为法，因此空，即是无事物空性。以是自之体性故，即是自之体性，因此空，即是自之体性空性。他之体性即是法性，即是法界。因此空，即是他之体性空性。勇猛行、宝印、狮子奋迅等是三摩地之集合。道之集合是菩提之众多支分，故当宣说之。即是四念住，四正断，四神足，五根，五力，七觉支，八圣道支，彼等是菩提之分。其中，以何之随观而念住，彼即是念住。以所缘之差别而有四，即身念住，受念住，心念住，法念住。其中，于内身观身而住，身与
English
Thus it is. What is abandoned is discarded. Therefore, emptiness is the emptiness of non-abandonment. In what, all dharmas are immutable because they are not made by the Shravakas and others by nature. Therefore, emptiness is the emptiness of self-nature. All dharmas are empty by all dharmas, which is the emptiness of all dharmas. The length of form is the characteristic of form. The characteristic of feeling is experience. The characteristic of perception is to grasp at signs, so it should be known. All those dharmas are empty by their own characteristics, which is their own characteristics. The emptiness of non-objectification is that the past, future, and present dharmas do not objectify each other, because they are pure from the beginning. Whatever arises dependently is the nature of non-inherent existence, so the inherent existence of dharmas arising from correct combination is not existent, because it is dependent arising, and emptiness by correct combination is the emptiness of the nature of non-things. Things are the five aggregates of close grasping, therefore emptiness is the nature of things. Non-things are the unconditioned, therefore emptiness is the emptiness of non-things. Because it is one's own nature, it is one's own nature, therefore emptiness is the emptiness of one's own nature. The nature of others is the nature of dharma, which is the realm of dharma. Therefore emptiness is the emptiness of the nature of others. Heroic conduct, precious seal, lion's sport, etc., are collections of samadhi. The collection of paths is the many branches of enlightenment, so it should be explained. That is, the four mindfulnesses, the four correct abandonments, the four miraculous feet, the five faculties, the five powers, the seven branches of enlightenment, and the eight noble path branches, these are the limbs of enlightenment. Among them, what is mindfulness established by following, that is mindfulness. There are four by the difference of objects, namely body mindfulness, feeling mindfulness, mind mindfulness, and dharma mindfulness. Among them, abiding contemplating the body in the inner body, the body and
Chinese
具有的分别念也不作分别，那也是以不缘的方式依止，具有正知，具有忆念的缘故。同样，外面的身体，同样，内外面的身体，同样，内在和外在以及内外面的感受和心，法和感受的随观，直到法的随观而住之间。具有法的分别念也不作分别，那也是以不缘的方式依止，具有正知，具有忆念，从世间遣除贪心和不悦。这里，内在的身体是自己的眼等六处。外面的身体是从自己的身体之外的有为法。内外面的身体是剩余的元素和从元素转变而来的属于自己身体的。感受等也是以身体为所缘的分类有三种。感受是快乐和痛苦以及非快乐也非痛苦。法是从心生起的善和不善。对身体等随观是随观身体等法性。具有身体等是具有身体等的名称。这是我的身体，以我的身体是常与无常以及快乐和痛苦等进行分别。对此，以不缘的方式随观就是不分别。因为是恭敬和恒常的加行，所以是依止。因为是随观和正知的加行，所以是正知。是不忘的自性，是恒时守护的自性，是不向外散乱的自性的忆念所具有的。这些是精进和智慧和忆念，为了显示这些的利益，所以说遣除对世间的贪心和不悦。遣除就是舍弃。世间是对世间的法。对获得和名声和赞颂是贪心。对未获得和名声和痛苦和诽谤是不悦。这些是以智慧如实地执持，所以是如实地执持。或者说是如实地舍弃。
English
Also, with the conceptualization of having, one does not conceptualize, because that also relies on the manner of not focusing, being mindful with awareness. Likewise, the external body, likewise, the internal and external body, likewise, the internal and external and internal-external feelings and mind, from the contemplation of Dharma and feelings, up to the contemplation of Dharma and abiding. With the conceptualization of having Dharma, one does not conceptualize, because that also relies on the manner of not focusing, being mindful with awareness, eliminating attachment and displeasure from the world. Here, the internal body is one's own six senses, such as the eyes. The external body is the conditioned phenomena external to one's own body. The internal-external body is the remaining elements and what is transformed from the elements, belonging to one's own body. Feelings and so on are also of three kinds, classified by focusing on the body. Feeling is pleasure and pain and neither pleasure nor pain. Dharma is the virtue and non-virtue arising from the mind. Contemplating the body and so on is contemplating the nature of the body and so on. Having the body and so on is having the name of the body and so on. This is my body, conceptualizing my body as permanent and impermanent, and pleasure and pain, and so on. Regarding this, contemplating in the manner of not focusing is non-conceptualization. Because it is the practice of reverence and constancy, it is reliance. Because it is the practice of contemplation and awareness, it is awareness. It is the nature of not forgetting, the nature of constantly guarding, and the mindfulness of the nature of not being distracted externally. These are diligence and wisdom and mindfulness, and in order to show the benefits of these, it is said to eliminate attachment and displeasure towards the world. Eliminating means abandoning. The world is about the Dharma of the world. Attachment is to gain, fame, and praise. Displeasure is to not gain, fame, suffering, and slander. These are truly grasping with wisdom, so it is truly grasping. Or it is truly abandoning.