Tibetan
།ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ལྷའི་བུ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནས། ཤེས་བར་བྱ་བ་མི་སྲིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་ཆོས་ཉིད་འཁྲུག་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་གསུངས་སོ། །འདུ་མི་བྱེད་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ལྷའི་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་འདུས་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་འདུ་མི་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་གསུངས་སོ། ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་ལྷའི་བུ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནས། ནམ་མཁའི་ཁམས་ནི་འདུས་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་གསུངས་ས། །རབ་དབྱེ་མཚན་ཉིད་མེད་ཉིད་དག །ཅེས་བྱ་བ་ནི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་དང༌། མཚན་ཉིད་མེད་པའོ། །དེ་ལ་རབ་དབྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ངོ་མཚར་ཆེའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཤེས་པ་གསུངས་སོ། །དེ་སྐད་ཅེས་གསོལ་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཆགས་པ་མི་མངའ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཅན་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་མཚན་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ཤེས་པ་གསུངས་སོ། །ལམ་ཤེས་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་ཀྱིས་ནི། །ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པར་བཞེད། །ཅེས་པ་ནི་མཇུག་བསྡུ་བའོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས། དེ་ནི་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་བརྟེན་ནས། །གནས་དང་གུས་པར་བྱ་བ་དང༌། །བླ་མ་ཉིད་དང་མཉེས་པ་དང༌། །དེ་ལ་མཆོད་དང་བྱེད་མེད་དང༌། །ཀུན་དུ་འཇུག་མཁྱེན་གང་ཡིན་དང༌། །མ་མཐོང་སྟོན་པར་མཛད་པ་དང༌། །འཇིག་རྟེན་སྟོང་ཉིད་རྣམ་པ་དང༌། །བརྗོད་དང་ཤེས་མཛད་མངོན་སུམ་དང༌། །བསམ་མི་ཁྱབ་ཅིང་ཞི་ཉིད་སྟོན། །འཇིག་རྟེན་འདུ་ཤེས་འགོག་པ་ལ། །རྣམ་པ་ཀུན་མཁྱེན་ཚུལ་ལ་ནི། །ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བཤད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ལ་བརྟེན་ནས་གནས་པའི་ཤེས་པ་ནི་གང་དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནས། འདི་ལ་བརྟེན་ཅིང་རྣམ་པར་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ལ་བརྟེན་ནས་གནས་པའི་ཤེས་པ་གསུངས་སོ། །གུས་པར་བྱ་བ་དང༌། བླ་མ་ཉིད་དང་མཉེས་པ་དང༌། །དེ་ལ་མཆོད་དང་བྱེད་མེད་དང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ལ་མཆོད་པ་བྱེད་པ་མེད་པ་ཉིད་ནི་ཆོས་དེ་ལ་རིམ་གྲོར་མཛད་པ་དང༌། བླ་མར་མཛད་པ་དང༌། མཆོད་པར་མཛད་ཅེས་བྱ་བ་ནས། བྱས་པ་དགོངས་པར་བལྟའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་གུས་པ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པ་གསུངས་སོ། །བྱེད་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ནི་གང་རབ་འབྱོར་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནས།
Chinese
所謂的「凡是諸位天子」等語，到「不可能知道」等語之間，說的是法性不紊亂的智慧。所謂的「不和合」等語，從「凡是天子」等語，到「一切種智」之間，說的是不和合的智慧。 所謂的「不分別」等語，從「凡是諸位天子」等語，到「虛空界是不和合的緣故」之間，說的是不分別的智慧。所謂的「善分別，無相之自性」等語，是善分別和無相。其中，所謂的「善分別」等語，從「世尊所說」等語，到「善分別自性，甚為稀有」之間，說的是善分別的智慧。從「如是請白」等語，到「不染著之智慧者」之間，說的是無相之自性智慧。以道之智慧的章節來說，是認可智慧的自性，這是總結。以一切種智的權威來做，那是依賴於自性之法，安住和恭敬，上師之自性和歡喜，對其供養和無為，普遍進入所知為何，未見而示現，世界空性之相，言說和知曉所作顯現，不可思議且寂靜之自性宣說，對於世界之認識的止息，對於一切種智之理，說是智慧之自性。對於這個，智慧是應當全部聯繫起來的。依賴於自性之法而安住的智慧，是從「從那裡世尊」等語，到「依賴於此而如是行持」之間，說的是依賴於自性之法而安住的智慧。恭敬和上師之自性與歡喜，對其供養和無為等語，對其沒有供養的行為本身，就是對法做侍奉，做上師，做供養等語，到「所作所為應當觀察」之間，說的是恭敬等等的智慧。無為的智慧是從「善現，再者」等語，到
English
That which is called "Whatever the sons of gods" etc., up to "It is impossible to know" etc., speaks of the wisdom of the unchanging nature of reality. That which is called "Non-compounding" etc., from "Whatever the sons of gods" etc., up to "The very nature of all-knowingness," speaks of the wisdom of non-compounding. That which is called "Non-discrimination" etc., from "Whatever the sons of gods" etc., up to "Because the realm of space is uncompounded," speaks of the wisdom of non-discrimination. That which is called "Good distinction, the very nature of no characteristics," is good distinction and no characteristics. Among them, that which is called "Good distinction" etc., from "What the Bhagavan has spoken" etc., up to "The good distinction of characteristics is very wondrous," speaks of the wisdom of good distinction. From "Thus he requested" etc., up to "The one with wisdom free from attachment," speaks of the wisdom of the very nature of no characteristics. In the context of the wisdom of the path itself, it is accepted as the characteristic of wisdom, which is the conclusion. Having made the authority of the very nature of all-knowingness, that is, relying on the Dharma of one's own nature, abiding and being respectful, the very nature of the guru and joy, offering to that and non-action, whatever is knowing to enter everywhere, making the unseen visible, the aspect of the emptiness of the world, expressing and knowing the manifest actions, inconceivable and showing the very nature of peace, for the cessation of the perception of the world, for the manner of all-knowingness, it is said to be the characteristic of wisdom. For this, the term "wisdom" should be applied to everything. The wisdom that abides relying on the Dharma of one's own nature is from "From there, Bhagavan" etc., up to "Relying on this, he acts accordingly," speaks of the wisdom that abides relying on the Dharma of one's own nature. Being respectful and the very nature of the guru and joy, offering to that and non-action etc., the very absence of offering to that is serving the Dharma, making it the guru, making offerings etc., up to "One should look at what has been done," speaks of the wisdom of respect etc. The wisdom of non-action is from "Subhuti, furthermore" etc., up to
Tibetan
བྱས་པ་དགོངས་པའོ་ཞེས་ བྱ་བའི་བར་གྱིས་བྱེད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཤེས་པ་གསུངས་སོ། །ཀུན་ཏུ་འཇུག་མཁྱེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་རབ་འབྱོར་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནས། འཇིག་རྟེན་འདི་སྟོན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་ཤེས་པ་གསུངས་ས། །མ་མཐོང་སྟོན་པར་མཛད་པ་དང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་རབ་འབྱོར་གྱིས་གསོལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། སྐྱེད་ཅིང་འཇིག་རྟེན་སྟོན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་མ་མཐོང་བའི་དོན་སྟོན་པའི་ཤེས་པ་གསུངས་སོ། །འཇིག་རྟེན་སྟོང་ཉིད་རྣམ་པ་དང༌། །བརྗོད་དང་ཤེས་མཛད་མངོན་སུམ་དང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པ་གསུམ་མོ། །དབང་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་སྟེ། མཐོང་བར་བྱེད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། །གཞུང་ཁ་ཅིག་ལས་ནི་མཐོང་བར་བྱེད་པ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པས་བརྗོད་པར་མཛད་པ་དང༌། ཤེས་པ་མཛད་པ་དང༌། སྟོན་པར་མཛད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལ་བརྗོད་པ་ནི་རབ་འབྱོར་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནས། འཇིག་རྟེན་སྟོན་པར་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པའི་ཤེས་པ་གསུངས་སོ། །ཤེས་པར་མཛད་པ་ནི་རབ་འབྱོར་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནས་འཇིག་རྟེན་སྟོན་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་པར་མཛད་པའི་ཤེས་པ་གསུངས་སོ། །སྟོན་པར་མཛད་པ་ནི་རབ་འབྱོར་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནས། འཇིག་རྟེན་སྟོན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་པའི་ཤེས་པ་གསུངས་སོ། །བསམ་མི་ཁྱབ་ཅིང་ཞི་ཉིད་སྟོན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཞི་བ་ཡང་འདི་ཡིན་ཞིང་དེའི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཅིང་ཞི་བ་ཉིད་དོ། །དེ་སྟོན་པར་མཛད་པས་ན་དེ་སྟོན་པ་སྟེ། གང་རབ་འབྱོར་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནས། འཇིག་རྟེན་ཞི་ཞེས་བྱ་བར་སྟོན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཅིང་ཞི་བ་ཉིད་ཤེས་པ་གསུངས་སོ། །འཇིག་རྟེན་འདུ་ཤེས་འགོག་པ་ལ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་རབ་འབྱོར་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནས། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གྱི་འདུ་ཤེས་སུ་འགྱུར་བའི་ཆོས་དེ་ལྟ་བུ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་འདུ་ཤེས་འགོག་པ་ཤེས་པ་གསུངས་སོ། །རྣམ་པ་ཀུན་མཁྱེན་ཚུལ་ལ་ནི། །ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བཤད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཇུག་བསྡུ་ བའོ། །དེ་ལྟར་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ནས་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེའི་དབང་དུ་མཛད་ནས། བསམ་མི་ཁྱབ་སོགས་ཁྱད་པར་གྱིས། །ཁྱད་ཞུགས་བདན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ
Chinese
“已作意”等，直至“作为”之间，宣说了了知无作性。所谓“普入智”者，即从“何者，善现，复次”等，直至“示现此世间”之间，宣说了了知周遍行。所谓“示现未见者”者，即从“何者，善现所请问”等，直至“生且示现世间”之间，宣说了示现未见之义的智慧。所谓“世间空性之相”及“说与知作现量”者，是三种智慧。以依于根之故，是现量，是见之义。某些经中则出现“见者”。以空性之相而作说，作知，作示现之义。其中，说者，即从“善现，复次”等，直至“示现世间”之间，是宣说了于空性中说的智慧。作者，即从“善现，复次”等，直至“示现世间”之间，是宣说了知空性的智慧。示现者，即从“善现，复次”等，直至“示现世间”之间，是宣说了于空性中示现的智慧。所谓“不可思议且寂灭，示现”者，不可思议亦是，寂灭亦是此，且是彼之体性之故，是不可思议且寂灭性。以彼作示现故，是彼示现者，即从“何者，善现，复次”等，直至“世间寂灭”中示现之间，是宣说了知不可思议且寂灭性。所谓“世间想止息”者，即从“何者，善现，复次”等，直至“世间成为他世之想之法，如是无有”之间，是宣说了知止息世间之想。所谓“于一切种智之理，说是智慧之相”者，是结尾。如是，于显示智慧之相后，以当说差别之相故，以彼之自在而作，不可思议等以差别，差别入于第七之行境。
English
Having contemplated "done," it is said that the knowledge of non-action is taught up to the point of "acting." The so-called "all-pervading knowledge" is taught from "O Subhuti, furthermore" to "showing this world," which is the knowledge of knowing how to go everywhere. The so-called "showing the unseen" is taught from "O Subhuti, what was asked" to "generating and showing the world," which is the knowledge of showing the meaning of the unseen. The so-called "aspect of emptiness of the world" and "saying and knowing, making manifest" are three kinds of knowledge. Because it relies on the senses, it is manifest, it is the meaning of seeing. In some texts, it appears as "the one who sees." It is the meaning of making a statement with the aspect of emptiness, making knowledge, and making a demonstration. Among them, the speaker is from "Subhuti, furthermore" to "showing the world," which is the knowledge of speaking in emptiness. The author is from "Subhuti, furthermore" to "showing the world," which is the knowledge of knowing emptiness. The demonstrator is from "Subhuti, furthermore" to "showing the world," which is the knowledge of demonstrating in emptiness. The so-called "inconceivable and peaceful, showing" is also inconceivable, and peaceful is also this, and because it is its nature, it is inconceivable and peaceful. Because it makes a demonstration of it, it is the demonstrator of it, that is, from "O Subhuti, furthermore" to "showing the world as peaceful," it is taught that the knowledge of knowing the inconceivable and peaceful. The so-called "cessation of the perception of the world" is from "O Subhuti, furthermore" to "there is no such thing as a dharma that transforms the world into a perception of another world," which is taught as the knowledge of knowing the cessation of the perception of the world. The so-called "in the way of all-knowing, it is said to be the characteristic of knowledge" is the conclusion. Thus, after showing the characteristic of knowledge, because the characteristic of difference is to be stated, by making it free from that, inconceivable etc. with difference, difference enters into the realm of the seventh.