Tibetan
ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མའོ། །དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པ་ལྔ་པོ་དག་གིས་དོན་དམ་པའི་ཚུལ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ནི་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ཡིན་ཏེ། དམན་པའི་བྱང་ཆུབ་སྤངས་ནས་ནི། །དྲུག་བས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལྔ་རྫོགས། །ཀུན་རྫོབ་ཚུལ་དང་བྲལ་བས་ནི། །དེ་དག་བདེ་བར་ཚོགས་རྫོགས་མིན། །དེ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་གྱི་རྣམ་པའོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་དག་གི་བར་གྱི་སྐབས་འབྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ལམ་ལ་ནི། །གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་སྟོང་པའི་ཕྱིར། །སྟོང་པ་ཉིད་རྣམས་དབྱེར་མེད་ཕྱིར། །དྲོ་བ་དེ་དག་མི་དམིགས་པས། །རྩེ་མོར་གྱུར་པ་དག་ཏུ་འདོད། །དེ་ལ་རྟག་ལ་སོགས་ཚུལ་གྱིས། །གནས་པ་བཀག་པས་བཟོད་པ་རྣམས། །ས་བཅུ་དག་ལས་བརྩམས་ནས་ནི། །མི་གནས་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ཡིས། །ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བཤད་དོ། །ཅི་ཕྱིར་ཞེ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། །མཁྱེན་ནས་ཆོས་རྣམས་མ་གཟིགས་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ལམ་ལ་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་མ་ཐག་པའི་ལམ་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ནི་དྲོད་ཡིན་པར་འདོད་དེ། ཇི་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ནི་ཚོགས་ཏེ་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །སྟོང་པ་ཉིད་དེ་དག་ཀྱང་དབྱེར་མེད་པས་སོ། །དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མི་དམིགས་པས། རྩེ་མོར་གྱུར་པ་དག་ཏུ་འདོད་དོ། །དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལའོ། །རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དེའི་གནས་པ་བཀག་པ་སྟེ། དམིགས་པ་བཀག་པས་བཟོད་པ་དག་ཏུ་འདོད་དོ། །ས་བཅུ་དག་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་དག་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་སོ། །བརྩམས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོར་བྱས་པའོ། །ས་དང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ངག་གི་ཚོགས་རྒྱས་པར་མི་གནས་ཏེ། མི་དམིགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་བསྟན་ཞེ་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། མཁྱེན་ནས་ཏེ་མངོན་པར་རྟོགས་པས་སོ། །ཆོས་རྣམས་མ་གཟིགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་དང་བཅས་པའོ། ། གང་ཞེ་ན། ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པར་འདོད་པའོ། །དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་རབ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང༌། དེ་ནས་བརྒྱ་བྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང༌། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཟུགས་རྟག་ཅེས་བྱ་བར་གནས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང༌། གཞན་ཡང་ཤཱ་རིའི་
Chinese
是故，名为余。如是五种遍计，遮止了以胜义谛的方式完全回向。虽然如此，但在世俗谛的方式中则是完全回向，即舍弃下劣的菩提后，以六度圆满五度。由于远离世俗谛的方式，因此它们不能安乐地圆满资粮。这是声闻道的行相。从“世尊”等开始，到“现证菩提”之间的段落是区分章节。圣声闻道中，由于色等蕴为空性，由于空性诸法无有差别，由于不缘念这些暖相，故认为是顶位。其中，以常等方式遮止住处，以遮止对境而认为是忍位。从十地开始，以开显不住广大，宣说转为法之最胜。为何如此？因为佛陀了知后，未见诸法。其中，“圣声闻道中”是指声闻们所证悟之道的因是暖相，即如何色等蕴是积聚，因此是空性。这些空性也无有差别。所谓“这些”，是指不缘念色等，故认为是顶位。所谓“其中”，是指色等。以常等方式遮止其住处，即以遮止对境而认为是忍位。所谓“从十地开始”，是指从第一地和第二地等开始。所谓“开始”，是指首先。从初地等开始，到“不应作”之间，语的积聚不住广大，因为是开显不缘念。如何开显呢？为何如此？因为佛陀了知，即以现证。所谓“未见诸法”，是指与因一同。什么是呢？是认为转为法之最胜。之后，从“具寿善现”等，以及从“帝释”等，以及以对境的方式，不应安住于色常等，以及其他舍利的
English
Therefore, it is called the remainder. Thus, these five kinds of pervasive calculation prevent the complete dedication in the way of ultimate truth. Although this is the case, in the way of conventional truth, it is a complete dedication, that is, after abandoning the inferior Bodhi, the five perfections are completed with the six perfections. Because they are separated from the way of conventional truth, they cannot happily complete the accumulation of merit. This is the aspect of the Hearer's path. The section from "Bhagavan" and so on to "manifestly realize Bodhi" is to distinguish the chapters. In the Noble Hearer's path, because the aggregates such as form are emptiness, because these emptinesses are without difference, because these heats are not focused on, they are considered to be the peak. Among them, the endurance is considered by preventing the dwelling place in ways such as permanence, and by preventing the object. Starting from the ten grounds, by revealing the non-abiding vastness, it is said to be transformed into the most excellent of Dharma. Why is this so? Because the Buddha knew and did not see the dharmas. Among them, "In the Noble Hearer's path" means that the cause of the path realized by the Hearers is the heat, that is, how the aggregates such as form are accumulated, therefore it is emptiness. These emptinesses are also without difference. The so-called "these" refers to not focusing on form, etc., so it is considered to be the peak. The so-called "among them" refers to form, etc. By preventing its dwelling place in ways such as permanence, that is, by preventing the object, it is considered to be endurance. The so-called "starting from the ten grounds" refers to starting from the first ground and the second ground, etc. The so-called "starting" means first. From the first ground and so on to "should not do", the accumulation of speech does not abide greatly, because it is revealing non-focus. How is it revealed? Why is this so? Because the Buddha knows, that is, by manifest realization. The so-called "did not see the dharmas" refers to being together with the cause. What is it? It is considered to be transformed into the most excellent of Dharma. After that, from "Venerable Subhuti" and so on, and from "Indra" and so on, and in the way of object, one should not abide in form permanence, etc., and other relics of
Tibetan
བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་མི་གནས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་དག་གི་བར་གྱིས་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་དྲོད་དང་རྩེ་མོ་དང་བཟོད་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་གོ །ཡང་ཇི་ལྟར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་དེ་དག་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་དག་གི་འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་ཆེད་དུ་སྒོམ་པའི་ཕྱིར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ཞེས་གསུངས་སོ། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་སྐབས་འབྱེད་པ་ནི་དེ་ནས་འཁོར་དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང༌། རབ་འབྱོར་གྱིས་སྨྲས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ལྟག་དང༌། དེའི་འོག་ཏུ་སྟོན་པ་འདི་ནི་ཤེས་རབ་ཟབ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ལྟག་ཡན་ཆད་དོ། །ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་པའོ། །ལྷག་མ་ནི་བཤད་པའོ། །སྐད་ནི་ངག་གོ །རབ་ཏུ་བརྗོད་པ་ནི་ཚིག་གི་ཚོགས་སོ། །སྨྲས་པ་ནི་བརྗོད་པ་སྟེ། རབ་ཏུ་བརྗོད་པ་དེའི་ཚོགས་ཀྱིས་སོ། །འཆད་པ་ནི་འཁོར་གྱི་ནང་དུའོ། །སྟོན་པ་ནི་དེའི་རིགས་ཅན་དག་ལའོ། །ཡི་གེ་གཅིག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་གཅིག་པུ་ཞིག་ཀྱང་ངོ༌། །མ་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་དག་གི་བསེ་རུ་ལྟ་བུ་ལ་མ་བསྟན་པའོ། །དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྲིད་པ་ཐ་མ་ལ་ཐོས་པར་མི་རུང་བའོ། །དེ་དག་གིས་ཤེས་པར་མི་རུང་བ་ནི་ཐོས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སོ། །ཡི་གེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་པ་མེད་པར་བདག་ཉིད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་འཕགས་པའི་ལམ་མོ། །སྟོན་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོན་པ་པོ་མེད་པའོ། །མི་དགོས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱིས་བསྟན་མི་དགོས་པའོ། །ཡེ་ཤེས་ཟབ་པ་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཡི་གེ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བསྟན་པ་ལས་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང༌། གཞན་དག་ལ་སྟོན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡི་གེ་མེད་པའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལྷའི་བུ་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགྲ་ བཅོམ་པ་ནི་བསེ་རུ་ལྟ་བུའོ། །ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ནི་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་ཆུབ་ནི་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་དཔེས་བསྟན་པར་མཛད་པ་ནི་དཔེར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། །རབ་འབྱོར་དེ་ནི་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །ཀྱེ་མ་གནས་བརྟན་རབ་འབྱོར་འདི་ནི་བདག་ཅག་ལ་བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ལམ་གསལ་བར་བྱེད་དོ་སྙམ་དུ་བསམས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཟབ་པ་དང་ཕྲ་བའི་ལམ་
Chinese
从名为“子”等开始，到“不住之方式”为止，按照顺序是暖位、顶位、忍位和胜法位。又，如果与声闻的决定性区分部分相符的那些是声闻的，那么，为了那些的圣道而修习的缘故，被称为声闻道。当宣说独觉佛之道时，区分其时机是从“从那时起，那个眷属”等开始，以及“善现所说”的结尾，以及其下的“导师是甚深智慧”的结尾为止。名为“词”是指教。“剩余”是解释。“语”是言语。“善说”是词的集合。“说”是言说，即以善说的集合。解释是在眷属之中。导师是对那些同类者。名为“一个字”是指仅仅一个字。“未说”是指未对其他像犀牛角一样的人宣说。“那”是指在最后有中不应听闻。“那些不能知晓”是指以听闻的力量。名为“字”是为了没有教导而自己现证菩提的缘故。“般若波罗蜜多”是指像犀牛角一样的圣道。“没有导师”是指没有导师者。“不需要”是指不需要他人教导。因为甚深智慧本身的力量，所以说了“没有字”等，因为不是从教导中产生，以及因为没有对其他人教导，所以没有字。那是什么原因呢？因为天子们说“如来”等。“如来”是因为通达了如是性。“阿罗汉”是像犀牛角一样。“正等觉佛”是因为舍弃了能取之相的分别念。“菩提”是成为果的智慧。以譬喻来指示那个智慧，是从“譬如”开始，到“善现那是不存在的”为止。‘唉呀，尊者善现，这为我们阐明了像犀牛角一样的道路啊’，这样想的当下，深奥和微细的道路。
English
From the beginning of "called 'son'" etc., up to "the way of non-abiding," in order, they are the stages of warmth, peak, forbearance, and supreme dharma. Furthermore, if those that correspond to the definitive distinguishing part of a Shravaka are those of a Shravaka, then, because of meditating for the sake of the noble path of those, it is said to be the Shravaka path. The path of a Pratyekabuddha should be spoken of. The occasion for distinguishing it is from the beginning of "from then on, that retinue" etc., and the end of "said by Subhuti," and up to the end of "the teacher is profound wisdom" below that. "Word" means teaching. "Remainder" is explanation. "Speech" is language. "Well-spoken" is a collection of words. "Said" is speaking, that is, by the collection of well-spoken words. Explaining is within the retinue. The teacher is to those of the same kind. "Even one letter" means even just one letter. "Not spoken" means not taught to others like a rhinoceros horn. "That" means not permissible to hear in the last existence. "Those cannot know" means by the power of hearing. "Letter" is for the sake of self-manifesting enlightenment without teaching. "Prajnaparamita" means the noble path like a rhinoceros horn. "Without a teacher" means without a teacher. "Not needed" means not needing to be taught by others. Because of the power of profound wisdom itself, it is said "without letters" etc., because it does not arise from teaching, and because there is no teaching to others, therefore there are no letters. Why is that? Because the sons of the gods say "Tathagata" etc. "Tathagata" is because of understanding suchness. "Arhat" is like a rhinoceros horn. "Perfectly Complete Buddha" is because of abandoning the conceptual thought of the apprehended aspect. "Bodhi" is the wisdom that has become the fruit. Showing that wisdom by example is from the beginning of "for example" up to "Subhuti, that does not exist." 'Alas, Venerable Subhuti, this clarifies the path like a rhinoceros horn for us,' immediately upon thinking that, the profound and subtle path.
Tibetan
ལས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཤིན་ཏུ་ཟབ་པ་དང༌། ཕྲ་བར་བསྟན་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཟབ་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་རབ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། སུས་ཀྱང་བརྗོད་པ་མེད་པ་ཐོས་པ་མེད་པ་བསྟན་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་དག་གི་བར་གྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཟབ་པ་མ་ཡིན། ཕྲ་བ་མ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་ཏེ། མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་སུ་བརྟགས་པ་སྟེ་བཞག་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་བསེ་རུ་ལྟ་བུ་དག་ནི་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་པའོ། །དེ་ནས་ལྷའི་བུ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། གཉིས་སུ་བྱར་མེད་ཅེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་དེ་དག་གསུངས་ཏེ། བདག་གི་རྫས་མི་དམིགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ཕུང་པོ་དག་ལ་སེམས་ཅན་དུ་བཏགས་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་དང་ཆོས་ཉན་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ལ། ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་བསེ་རུ་ལྟ་བུ་དག་ནི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་སྤངས་པའོ། །དེ་ནས་འདི་བསྟན་པ་ན་དོན་དུ་གཉེར་བ་དང་དོན་དུ་མི་གཉེར་བ་དག་གནས་སྐབས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ། གནས་བརྟན་རབ་འབྱོར་ལ་གནས་བརྟན་དྲུག་པོ་དེ་དག་དང༌། ལྷའི་བུ་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱས་དྲིས་པའོ། །སུ་དག་དོན་དུ་གཉེར་བ་ནི་འདོད་པའོ། །ཟབ་པ་ནི་རྟོགས་པར་དཀའ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །བརྟག་པར་དཀའ་བ་ནི་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །རྟོག་གེའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ནི་བསམ་པའི་ལམ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྲ་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཁས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་ལ་མཁས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ བའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་བར་དཀའ་བ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་ལྔའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པར་དཀའ་བ་ནི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞི་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཕྱིར་རོ། །གྱ་ནོམ་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་རྣམས་ལས་ཤིན་ཏུ་འཕགས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་འཕགས་པའོ། །མཁས་པ་དང་མཛངས་པས་རིག་བར་བྱ་བ་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ལ་སོགས་པས་རིག་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་རིགས་ཅན་དག་གི་ཚིག་དོན་དུ་གཉེར་བའི་དགག་པ་རྒོལ་བ་དང་བཅས་པའི་ལན་ནི། དེ་ནས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་རབ་འབྱོར་གྱིས་ལྷའི་བུ་དེ་དག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་
Chinese
行持菩提之智慧甚深且微细之显示，即是智慧之甚深。之后，从具寿善现等开始，到无人能言说、无人能听闻、无人能显示等之间，所说的色等并非甚深，并非微细。因为是无之故。对于色的考察，即无有安立等，因为是无之故。如此，如犀牛角般者，已舍弃所取之分别念。之后，从天子等开始，到无有二者之间，宣说了这些。虽然自我的实物不可得，但因为在蕴上假立为有情，所以有情和听闻佛法如幻术等。对于外境的色等也是如幻术等。因为如实之自性不存在之故。如此，如犀牛角般者，未舍弃能取之分别念。之后，在宣讲此法时，寻求意义者和不寻求意义者，如其所应。对具寿善现，由六位具寿以及百千万亿天子所提问。谁寻求意义呢？是欲求者。甚深是因为难以证悟之故。难以考察是因为各自以自证智所知之故。非思辨之境是因为超离思维之路之故。微细是因为一切分别之戏论寂灭之故。智者是因为通达一切法如实之真相是智者之因