Tibetan
། ཤཱ་རིའི་བུ་གང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །ཇི་ལྟར་བསྐལ་པ་བཟང་པོ་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དུ་ཞིག་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་རྟོགས་སླའོ། །དེ་ནི་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་ལ་གདམས་པའོ། །མ་ཞེན་པ་ལ་གདམས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། སུས་ཀྱང་ཐུབ་པ་མེད་དེ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གསུངས་སོ། །ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་དགེ་བ་བཅུ་དང༌། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སྤྱོད་པ་ན་ལུས་ལ་སོགས་པ་མི་དམིགས་པ་ནི་མ་ཞེན་པ་སྟེ། དེའི་མན་ངག་ནི་མ་ཞེན་པ་ལ་གདམས་པའོ། །ངལ་བའི་གཉེན་པོ་ནི་མི་ངལ་བ་སྟེ། དེ་ལ་གདམས་པ་དེའི་བར་དུ་བྱས་ནས་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ལྷ་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གསུངས་སོ། །ངལ་བའི་རྒྱུ་ནི་རློམ་སེམས་པ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོ་ནི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་སེམས་པ་སྟེ། དེ་ནི་མི་ངལ་བ་ལ་གདམས་པའོ། །དམིགས་པ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པ་ནི་ལམ་མོ། །ཕྱོགས་བཅུ་ཀུན་དུ་དེ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ནི་ཡང་དག་པར་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་སྟེ། དེའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཤཱ་རིའི་བུ་ཡེ་ཤེས་དེ་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གསུངས་སོ། །དེ་ནི་ལམ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ལ་གད་མས་པའོ། །འདི་ལྟར་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། །མིག་ལྔ་རབ་ཏུ་ཐོབ་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་ཡོད་དེ། དེ་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱད་ནི་དོན་དམ་པའི་སྤྱོད་ ཡུལ་ཅན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་སྤྱན་ནི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ནོ། །ལྷག་མ་ནི་རྟོགས་པར་སླའོ། །དེ་དག་ནི་རྒྱ་ཆེར་སྤྱན་ལྔ་དག་ལ་གདམས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་མངོན་པར་ཤེས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རབ་ཏུ་ཐོབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྒྱ་ཆེར་མངོན་པར་ཤེས་པ་དྲུག་ལ་གདམས་པའོ། །ཇི་ལྟར་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་དང༌། མངོན་པར་ཤེས་པ་དྲུག་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ཡོད་ཅེ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ས་བརྒྱད་པ་ལ་ནི་དེ་གཉི་ག་ཐོབ་པ་ཡིན་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་ནི་གཉི་ག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་དག་པ་དང༌། མཐར་ཕྱིན་པ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་བའི་ལམ་ལ་གདམས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་སྐབས་ནི། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འད
Chinese
舍利子等如是说。若问在此贤劫中有多少菩萨现证圆满菩提？为此，说“有”等，易于理解。这是对僧伽宝的教诲。以教诲不执著为前提，从“如是说”至“无人能胜”之间，如是说。行身语意之十善，及六波罗蜜多时，不执著于身等，即是不执著，其口诀是不执著之教诲。止息疲劳之对治是不疲劳，于此教诲之间，从“其他”至“与天神共世间”之间，如是说。疲劳之因是傲慢，其对治是不思念蕴、界、处等，此乃不疲劳之教诲。以无缘之方式修持波罗蜜多等是道。于十方一切处受持，是如实受持，以此为前提，从“舍利子，具如是智慧”至“亦不真见一切佛法”之间，如是说。此乃受持道之教诲。如是，菩萨摩诃萨于行般若波罗蜜多时，能善得五眼，且能清净。其中，智慧之行境是胜义谛。法眼是圣者之行境。其余易于理解。此等是广为教诲五眼。如是，“善得般若波罗蜜多”等，是广为教诲六神通。若问佛眼与第六神通如何存在于菩萨身上？菩萨于第八地获得二者，佛地则二者圆满、清净、究竟。当说见道之教诲，其时机是，此后薄伽梵
English
Thus spoke Shariputra and others. If asked how many Bodhisattvas will manifest complete enlightenment in this fortunate aeon? For this reason, it is said "there is," etc., which is easy to understand. This is the instruction to the Sangha Jewel. Taking the instruction on non-attachment as a premise, from "Thus he spoke" to "no one can overcome," it is said thus. When practicing the ten virtues of body, speech, and mind, and the six paramitas, not fixating on the body, etc., is non-attachment, and its instruction is the teaching of non-attachment. The antidote to fatigue is non-fatigue, and between that instruction, from "other" to "the world with the gods," it is said thus. The cause of fatigue is arrogance, and its antidote is not thinking about the aggregates, elements, and sources, etc., which is the teaching of non-fatigue. Meditating on the paramitas, etc., in a non-referential way is the path. Holding it in all ten directions is truly holding it, and on this premise, from "Shariputra, endowed with such wisdom" to "also does not truly see all the Buddha's teachings," it is said thus. This is the instruction on holding the path. Thus, when a Bodhisattva Mahasattva practices the Prajnaparamita, they can well obtain the five eyes and purify them. Among them, the object of wisdom is the ultimate truth. The Dharma eye is the object of the noble ones. The rest is easy to understand. These are extensively instructed on the five eyes. Similarly, "well obtained the Prajnaparamita of clairvoyance," etc., is extensively instructed on the six superknowledges. If asked how the Buddha eye and the sixth superknowledge exist in a Bodhisattva? The Bodhisattva obtains both on the eighth ground, and on the Buddha ground, both are complete, pure, and ultimate. The instruction on the path of seeing should be spoken, and its occasion is, after that, the Bhagavan
Tibetan
ས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། བསྟན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གསུངས་སོ། །ལམ་དེ་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་སྟེ། དེ་དག་གི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རང་རང་གི་དམིགས་པ་དང་མི་དམིགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས། །འདི་ལྟ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་རྒྱ་ཆེར་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་གི་ཐུན་མོང་ངག་གི་ཆ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མི་དམིགས་པ་སྟེ། དེའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནས། འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གསུངས་སོ། །མིང་ཙམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གྱིས་སྟོང་པའི་མིང་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དོན་གྱི་མིང་མེད་དེ་ཕྱི་རོལ་དུ་ཁ་བལྟས་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་བཞིན་དུ་ཡང་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་ཡང་མེད་དོ། །གཉི་གར་ཡང་མེད་དེ་གཉི་ག་ལས་གཞན་པའི་ཕྱོགས་གསུམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་མིང་ཙམ་མོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་ཡང་རིགས་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བར་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །དེ་བས་ན་མིང་ཙམ་ཐ་སྙད་ཙམ་བཏགས་པ་ཙམ་འདི་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བལྟ་བར་བྱའོ། །རིགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ནི་འདིར་ལྷག་མཐོང་ཡང་དག་པར་བསྡུས་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་དེ། དེ་ལས་ མཐོང་བའི་སྐད་ཅིག་མའི་མི་རྟག་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཅན་སེམས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་ལུས་ཅན་ཏེ། དེའི་མིང་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་མིང་ངོ༌། །སྐྱེ་བ་མེད་པ་ནི་མ་སྐྱེས་པའོ། །འགག་པ་མེད་པ་ནི་མ་འགགས་པའོ། །དེ་ཉིད་ལ་སྡུག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཚན་ཉིད་མི་དམིགས་པ་སྟེ། དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པའོ། །དེ་ནས་ནང་གི་ཕུང་པོ་དང༌། ཁམས་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་དང༌། ལུས་དང༌། དེའི་ཡན་ལག་དག་དང༌། ཕྱི་རོལ་གྱི་རྩྭ་དང༌། ཤིང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་རྨི་ལམ་དང་བྲག་ཅ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་མིང་ཙམ། བཏགས་པ་ཙམ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང༌། འགག་པ་མེད་པར་ཤེས་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། དེ་དག་གི་མི་དམིགས་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའོ། །དེ་ནས་དེ་ཕུང་པོ་དང་སྐྱེ་མཆེད་དང་ཁམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གསུམ་དང༌། གསུམ་འདུས་པ་ལས་བྱུང་བའི་རེག་པ་དང༌། ཚོར་བ་དང༌། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌།
Chinese
从“地”等开始，到“已宣说”之间所说。此道亦有十六刹那，如是彼等各自之所缘与非所缘之差别。从“如此”等开始，将广为宣说。彼等共同语之分是菩萨和般若波罗蜜多不可得，就此而论，从“其后”等开始，到“例如这样”之间所说。“唯名”是指意义空虚之名，因为内在自性之意义的名不存在，要知道其唯是向外观望。即使外境之义不存在，然以外境之义显现，故此外境之义亦不存在。二者皆不存在，因为二者之外不存在第三种情况。因此，般若波罗蜜多唯是名。菩萨之名亦应以同一理路清楚显示，因此宣说了“彼亦”等。因此，应当视此唯是名、唯是假名、唯是施设，并非真实。以理路等之分别念，此处说为已摄集胜观，因为由此产生见之刹那无常。有情有情是指无始无终之有身者，彼之名是有情之名。无生是指未生。无灭是指未灭。于彼不缘苦与痛苦之相，此是于苦知法之忍。其后，内在之蕴、界、处与身体及其支分，以及外在之草、木等，如同梦境与回声等，彼等亦唯是名、唯是施设、知其无生与无灭。如是，菩萨与般若波罗蜜多之名，以及彼等之不可得是于苦知法。其后，彼蕴、处、界之三种差别，以及从三者聚合所生之触、受、一切烦恼等。
English
It is said from "earth" etc., to "has been taught." That path also has sixteen moments, according to the nature of those, by the distinctions of their respective objects and non-objects. From "like this" etc., it will be extensively explained. The common speech part of those is that Bodhisattva and Prajnaparamita are unobtainable, in terms of that, it is said from "then" etc., to "like this for example." "Mere name" means a name empty of meaning, because the name of the meaning of the inner self does not exist, it should be known that it only looks outward. Even though the meaning of the external object does not exist, it appears as the meaning of the external object, therefore the meaning of the external object also does not exist. Neither exists, because there is no third possibility other than the two. Therefore, Prajnaparamita is only a name. The name of Bodhisattva should also be clearly shown by the same reasoning, therefore "that also" etc. is taught. Therefore, it should be seen that this is only a name, only a term, only a designation, and is not reality itself. By the distinctions of reasoning etc., here it is said that Vipassana is completely gathered, because from that arises the momentary impermanence of seeing. Sentient being, sentient being, refers to embodied beings without beginning or end, its name is the name of sentient beings. Unborn means not born. Unceasing means not ceased. Not perceiving the characteristics of suffering and pain in it, this is the forbearance of knowing the Dharma of suffering. Then, the inner aggregates, elements, sources, and body, and its limbs, and the outer grass, trees, etc., are like dreams and echoes, etc., those are also only names, only designations, knowing that they are unborn and unceasing. Likewise, the name of Bodhisattva and Prajnaparamita, and their unobtainability is knowing the Dharma of suffering. Then, the three distinctions of those aggregates, sources, and elements, and the contact, feeling, all afflictions, etc. arising from the combination of the three.
Tibetan
རྣམ་པར་བྱང་བ་རྣམ་པ་མང་པོ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ༌། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་དོན་དུའོ། །དེ་ལྟར་ན་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཁམས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཁམས་ན་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ༌། །དེ་དག་ཀྱང་མི་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། རབ་འབྱོར་དེ་ནི་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །ཆོས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལ་མི་རྟོག་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོར་རོ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི་ཁྱད་པར་དུ་སྟེ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཆོས་ལ་གནས་ནས། དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ལ་སོགས་པ་སྒོམ་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཆོས་ལ་གནས་ཏེ། དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་སྒོམ་པ་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་མོ། །ཆོས་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་བཏགས་པ་ཙམ་མོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ རྣམ་པར་བྱང་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་འབྱུང་བ་མེད་པའོ། །གང་རྣམ་པར་བྱང་བར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བས་ནི་དེའི་སྤང་བར་བྱ་བ་མེད་པ་སྟེ། དེ་ནི་ཀུན་འབྱུང་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པའོ། །གཟུགས་ལ་ཆགས་པར་འགྱུར་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་མངོན་པར་ཆགས་པར་མི་འགྱུར་བའོ། །མངོན་པར་ཆགས་པ་ཉིད་ནི་དངོས་སུ་ན་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་དེའི་ཚེ་ཤིན་ཏུ་ཉམ་ཆུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་སྐབས་ཕྱི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་དེ་ནི་ཕུང་པོ་མེད་དོ། །མིག་ལ་སོགས་པ་མེད་དོ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་དོ། །དེ་ལ་ཤེས་པ་དང་རེག་པ་མེད་དོ། །རེག་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཚོར་བ་ཡང་མེད་དོ། །འདུས་བྱས་པ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་སྤོང་བ་ལ་མངོན་པར་ཆགས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་འབྱུང་ལ་ཆོས་ཤེས་པའོ། །ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང༌། མིག་དང༌། མངོན་པར་ཤེས་པ་དང༌། སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང༌། སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་དང་བཅས་པ་ལ་མངོན་པར་ཆགས་པར་འགྱུར་བ་མེད་པ་ནི་ཀུན་འབྱུང་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པའོ། །དེ་ལྟར་དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མངོན་པར་ཆགས་པ་མེད་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་འཕེལ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐྱོན
Chinese
完全清净的多种相状也无法如实照见。为何如此说，是为了何种意义呢？应将“如是行”与之相连。般若波罗蜜多于有为界和无为界中也无法如实照见。因为那些也无法照见。那是苦的随顺智忍。就苦的随顺智而言，世尊宣说了“善现，即是如此”等等。对所有这些法不作分别念是其自性。不作分别念是殊胜的，安住于不作分别念之法，修习念住等是苦的随顺智。以苦的随顺智等安住于不作分别念之法，修习善法是见道。诸法的体性仅仅是假立。也不会变为一切烦恼， 也不会变为完全清净，这是因为没有实体的缘故。什么也不会变为一切烦恼呢？是没有集起。什么不会变为完全清净呢？这意味着没有需要断除的，那是集起法智忍。不执著于色，这意味着也不会现前执著。现前执著本身实际上是痛苦和集起。那时，由于极度衰弱，是后来的状态，所以这样说。那也没有蕴。没有眼等。其中没有识。其中没有知和触。也没有从触生起的感受。也没有有为法。断除它就不会现前执著，这是集起法智。般若波罗蜜多，以及眼，以及现前了知，以及空性，以及如是性等等，以及与成熟有情相伴随，不执著于这些是集起随顺智忍。如是，以对一切法没有执著的波罗蜜多来增长，这是菩萨的过失。
English
Perfectly purified manifold aspects are also not seen as they truly are. Why is this said, for what meaning is it? It should be connected with "thus one acts." The Perfection of Wisdom is also not seen as it truly is in the realm of the conditioned and the realm of the unconditioned. Because those are also not seen. That is the forbearance of knowing suffering accordingly. With regard to knowing suffering accordingly, the Blessed One spoke of "Subhuti, it is like this" and so forth. Not conceptually thinking about all those dharmas is its own nature. Not conceptually thinking is excellent, abiding in the dharma of not conceptually thinking, cultivating mindfulness and so forth is knowing suffering accordingly. Abiding in the dharma of not conceptually thinking with knowing suffering accordingly and so forth, cultivating virtuous dharmas is the path of seeing. The characteristics of dharmas are merely imputed. It will also not become all afflictions, It will also not become completely purified, this is because there is no entity. What will also not become all afflictions? It is without arising. What will not become completely purified? This means there is nothing to be abandoned, that is the forbearance of knowing the dharma of arising. Not being attached to form, this means also not being manifestly attached. Manifest attachment itself is actually suffering and arising. At that time, because of extreme weakness, it is a later state, so it is said. That also has no aggregates. There are no eyes and so forth. There is no consciousness in it. There is no knowing and contact in it. There is also no feeling arising from contact. There is also no conditioned phenomena. Abandoning it will not manifestly attach, this is the knowledge of the dharma of arising. The Perfection of Wisdom, and the eye, and manifest knowledge, and emptiness, and suchness and so forth, and being accompanied by the maturation of sentient beings, not being attached to these is the forbearance of knowing arising accordingly. Thus, increasing with the perfections that have no attachment to all dharmas, this is a fault of the Bodhisattva.