Tibetan
ནི་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསོལ་ཏེ། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་དེ་དོན་དམ་པར་མ་མཆིས་ནའོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ཚེ་དབྱིངས་དོན་དམ་པར་བརྗོད་དུ་མ་མཆིས་པ་ཇི་ལྟར་མཆིས་པར་འགྱུར་ཏེ། མི་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་ཀྱི་མཚན་མའི་དངོས་པོ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བར་མི་རིགས་ཏེ། མེད་པ་ནི་རྟེན་དང་མི་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསམས་པའོ། །རྟེན་དུ་འདོད་ན་ཡང་མཚུངས་པར་འགྱུར་ཏེ། གང་དེ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་བས་ན་བྱམས་པ་ཁྱོད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བཟོད་ཅིང་འདོད་པ་དང་སྤོབས་པས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཤེས་རབ་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཤེས་རབ་བོ། །དེ་སྤྱོད་པ་ན་མཉམ་པར་བཞག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྒྱུན་གྱིས་འཇུག་པའོ། །དེ་ནི་མ་ལགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམིགས་སུ་མ་མཆིས་སོ། །དེ་རྣམ་གྲངས་འདིས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་ཉེ་བར་དགོད་པའོ། །ཀྱང་གི་སྒྲས་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ཡང་ངོ༌། །རྣམ་གྲངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པའོ། །གཞན་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་དང་ ཆོས་ཉིད་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཡང་དག་པར་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་དེ་སོ་སོར་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདུ་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྣམ་གྲངས་གཞན་གསུངས་ཏེ། གཞན་ཡིན་པར་གྱུར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་གཞན་ཡིན་པར་གྱུར་ནའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པའམ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དངོས་པོར་གྱུར་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་འབྲེལ་པའང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེའི་མཚན་མ་ཡང་བྱིས་པས་དམིགས་སུ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དབྱིངས་དང་འདྲ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་མཚན་མ་དམིགས་པ་ལའང་དེའི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའི་སྒོམ་པ་ལྟར་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དབྱིངས་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །བྱམས་པས་གསོལ་པ། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དབྱིངས་དང་ཉེ་བར་འབྲེལ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་དངོས་པོ་དེ་དམིགས་སུ་མ་མཆིས་ན་དེ་ཅི་མ་མཆིས་པའམ་མཆིས་པ་ཡང་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དེ་ལ་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་ཉིད་དམ་མེ
Chinese
又问及“是”等。如果事物不是真实存在的。所谓“是”，那时，如果本体不是真实可说的，那会怎样存在呢？不会存在。因为有为法的相的事物，不应被称为不可说的本体。因为不存在就是不具备所依。这是所思考的。即使认为是所依，也会同样。因为那是其自身的法性，是其自身的自性。世尊因此说了“慈氏，你”等，意思是忍耐、欲望和勇敢。所谓“般若行”，因为是无分别，所以是究竟的智慧。行持它时，因为是等持，所以是持续进入。所谓“不是”，是没有对境。所谓“以这个名相也”，所谓“是”，是近距离的措辞。而“也”字，也将要解释。所谓“名相”，是种类。所谓“非异”，是因为法与 法性无别。所谓“非非异”，是因为对于如实了知法性的智慧来说，它不会分别显现。以“有为”等说了其他的名相。所谓“如果成为异”，是如果成为异。所谓“如果那样”，是如果那样。所谓“将证得涅槃或无上正等菩提”，如果真的是异，那么因为与成为事物的烦恼也没有关联。如果真的是非异，那么它的相也会成为孩童无法对境，类似于不可说的本体。因为对于对境相，也会像对于其对治方的精进修持一样，证得不可说的本体。慈氏请问：与不可说的本体密切相关的般若行，如果那个事物没有对境，那么它是不存在还是存在呢？世尊开示说：对于它，是否存在呢？
English
Then he asked about "that" and so on. If the object is not truly existent. The so-called "that," at that time, if the essence is not truly speakable, how will it exist? It will not exist. Because the object of the characteristics of conditioned phenomena should not be called the unspeakable essence. Because non-existence is the very absence of a basis. This is what was thought. Even if it is considered a basis, it will be the same. Because that is its own Dharma-nature, it is its own essence. The Blessed One therefore said, "Maitreya, you," etc., meaning patience, desire, and courage. The so-called "Prajnaparamita practice," because it is non-conceptual, it is the ultimate wisdom. When practicing it, because it is Samadhi, it is continuous entry. The so-called "is not," there is no object. The so-called "also with this term," the so-called "that" is a nearby wording. And the word "also" will also be explained. The so-called "term" is a kind. The so-called "non-different" is because Dharma and Dharma-nature are inseparable. The so-called "non-non-different" is because for the wisdom that truly knows the Dharma-nature, it does not appear separately. With "conditioned phenomena," etc., other terms were spoken. The so-called "if it becomes different" is if it becomes different. The so-called "if so" is if so. The so-called "will attain Nirvana or unsurpassed perfect enlightenment," if it is really different, then because it is not related to the afflictions that have become objects. If it is really non-different, then its characteristics will also become impossible for children to objectify, similar to the unspeakable essence. Because for the objectified characteristics, one will attain the unspeakable essence, just like the diligent practice for its opponent. Maitreya asked: If that object is not objectified in the Prajnaparamita practice closely related to the unspeakable essence, then does it not exist or does it exist? The Blessed One taught: For it, does something exist?
Tibetan
ད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་གང་ཡང་མེད་ལ་འོན་ཀྱང་གང་གི་ཚེ་རྣམ་པར་རྟོག་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བར་གྱུར་ལ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ན་སྣང་བར་མི་འགྱུར་བ་དེ་བས་ན། དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡེ་ཤེས་དམ་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་རབ་ཏུ་འབྱེད་པ་ལ་མཁས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རབ་ཏུ་འབྱེད་པ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་སྟེ། གང་གཞན་དག་ལས་ཀུན་བརྟགས་པ་དང༌། གཞན་གྱི་དབང་དང༌། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་གསུངས་པ་འདིར་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་ཀུན་བརྟགས་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང༌། རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང༌། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལ་སྣང་བ་ཡིན་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཀུན་བརྟགས་པའོ། །རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་དབང་ ངོ། །གཞན་གྱི་དབང་ལ་ཀུན་དུ་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། དུས་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱི་དབང་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་སྟེ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཡོད་པ་ལ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ། དེ་བས་ན་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །གསོལ་པ། དེ་དག་གང་གི་རྫས་སུ་མཆིས་གང་གི་རྫས་སུ་མ་མཆིས། གང་ནི་རྫས་སུ་མ་མཆིས་པ་དང་རྫས་སུ་མཆིས་པ་མ་ལགས་པའི་དོན་དམ་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུམ་པོ་དག་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་ནི་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ཉེ་བར་བླངས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །གསོལ་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདི་ལྟར་གཟུགས་ཞེས་བགྱི་བ་གཉིས་སུ་མ་མཆིས་པར་བརྩི་བ་ནས། ཆོས་ཐམས་ཅད་གཉིས་སུ་མ་མཆིས་པར་བརྩིས་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཀུན་དུ་བརྟགས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་པོ་གཟུགས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ནི་གཟུགས་མ་ཡིན། གཟུགས་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། གང་གཟུགས་མ་ཡིན་གཟུགས་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་དེ། དེ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་རྣམས་ཀྱི་བར་དུ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་གྲངས་སུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །གསོལ་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ལྟར་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལ་མཁས་པས་ཇི་ལྟར་མ
Chinese
任何事物都不会变成现在这样，但是当它变成分别念的时候，它就会显现为分别念。当它脱离分别念时，它就不会显现，因此，它不是真实存在的，因为它不是神圣智慧的境地。它也不是不存在的，因为它是分别念的显现。被称为精通区分法的人，是指对诸法的区分，即三种自性：遍计所执、依他起、圆成实。这里按照顺序，显示了遍计所执的色等，依他起的色等，以及法性的色等。其中，因为显现却不存在，所以是遍计所执。因为由因和缘产生，所以是依他起。在依他起中，空性即是遍计所执的自性，那就是圆成实的自性，因为它在任何时候都如是存在。任何依他起都是分别念，因为它以一种方式存在，却以另一种方式显现。诸法的法性，即空性，那就是真如，因此，圆成实的自性被称为法性。提问：它们哪些是实有，哪些不是实有？哪些既不是实有也不是非实有的，请用胜义谛来区分。世尊依次回答了这三者。其中，世尊说，分别念是执取实有而产生的。提问：世尊，您说从色开始就被认为是无二，直到一切法都被认为是无二，这是为什么呢？世尊回答说：遍计所执等三者，对色的区分不是色，也不是非色。任何不是色，也不是非色的，那就是无二。同样，在诸佛的不共法之间也是如此，因此被算作是无二。提问：菩萨如何精通这无二之境呢？
English
Nothing whatsoever becomes the present, but when it becomes conceptualization, it appears to conceptualization. When it is free from conceptualization, it does not appear, therefore, it is not truly existent, because it is not the realm of sacred wisdom. It is also not non-existent, because it is the appearance of conceptualization. One who is called skilled in distinguishing dharmas refers to the distinction of dharmas, which are the three natures: the completely imputed, the dependent, and the thoroughly established. Here, in order, the form, etc., of the completely imputed, the form, etc., of the dependent, and the form, etc., of the nature of reality are shown. Among these, because it appears but does not exist, it is the completely imputed. Because it is produced by causes and conditions, it is the dependent. In the dependent, whatever is empty of the nature of the completely imputed is the nature of the thoroughly established, because it exists in that way at all times. Whatever is the dependent is conceptualization, because it exists in one way but appears in another way. The nature of reality of dharmas, which is emptiness, is thusness, therefore, the nature of the thoroughly established is called the nature of reality. Question: Which of these are substantial and which are not? What is the ultimate distinction between what is not substantial and what is substantial? The Blessed One answered the three in order. Among them, the Blessed One said that conceptualization arises from taking what is substantially existent. Question: Blessed One, how is it that you consider form, etc., to be non-dual, and then consider all dharmas to be non-dual? The Blessed One answered: The three, such as the completely imputed, the distinction of form is not form, nor is it non-form. Whatever is not form and is also not non-form is non-dual. Likewise, it is the same among the unmixed dharmas of the Buddhas, therefore it is counted as non-dual. Question: How does a Bodhisattva become skilled in this non-dual realm?