Tibetan
ར་གྱུར་ཞེས་བསམ་པ་འབའ་ཞིག་གིས་ཆོག་པར་འཛིན་པ་དགག་པའོ། །དེ་ནི་བླང་བ་དང་དོར་བ་རྟོགས་ནས་ཡང་རྟོགས་པ་དང་མཐུན་པར་དངོས་སུ་སྒྲུབ་པའི་དོན་ཏེ་ཕྲིན་ལས་བཞི་པའོ། །རང་གི་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་དོན་ལ་མངོན་ པར་ཞེན་པ་དང་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར། མཚན་མེད་རབ་ཏུ་སྦྱིན་ལ་སོགས། །ཡང་དག་སྒྲུབ་ལ་མཁས་པ་འདི། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་འདི་ལ། །ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པར་འདོད། །ཅེས་བསྟན་པ་རྣམས་སོ། །རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྲོག་གཅོད་པ་སྤོང་བ་དང༌། མ་བྱིན་པར་ལེན་པ་སྤོང་བ་དང༌། འདོད་པས་ལོག་པར་གཡེམ་པ་སྤོང་བ་དང༌། བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་སྤོང་བ་དང༌། ཚིག་རྩུབ་པོ་སྤོང་བ་དང༌། ཕྲ་མ་སྤོང་བ་དང༌། གནོད་སེམས་སྤོང་བ་རྣམས་ནི་གཞན་ལ་གནོད་པ་སྤོང་པས་གཞན་གྱི་དོན་དུ་བསྡུས་ལ། ངག་འཁྱལ་པ་དང༌། བརྣབ་སེམས་དང༌། ལོག་པར་ལྟ་བ་རྣམས་སྤོང་བ་ནི་རང་ལ་གནོད་པ་སྤོང་བས་རང་གི་དོན་བསྡུས་པའམ། ཡང་ན་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་མ་བསྔོས་པས་ཉན་ཐོས་རྣམས་ལྟར་ན་རང་འབའ་ཞིག་གི་དོན་ནི་མ་ཡིན་གྱི་གཉི་གའི་དོན་དུའོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ལ་ལམ་དང་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་ཇི་སྙེད་དུ་བསྟན་ཀྱང་དེ་དག་ལས་གཙོ་བོ་ནི་དགེ་བ་བཅུ་པོ་འདི་དག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་ལའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདི་དག་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་སྡུག་ཅིང་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཅན་ཡིན་པས་ན་དགེ་བའོ། །ལུས་ཀྱི་གསུམ་དང་ངག་གི་བཞི་དང་ཡིད་ཀྱི་གསུམ་རྣམས་ནི་བཅུའོ། །ལས་ཀྱི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྐད་ཅིག་གཞན་དུ་མི་གནས་ཤིང༌། །བྱེད་མེད་ཡིད་ཀྱང་གང་གིས་ནི། །བྱེད་དང་བཅས་ལྟར་སྣང་བྱེད་པ། །སེམས་པ་དེ་ནི་ཡིད་ཀྱི་ལས། །ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ན་ལས་ནི་སེམས་པ་སྟེ། སེམས་པ་དེ་ཡང་བརྣབ་སེམས་སྤོང་བ་དང༌། གནོད་སེམས་སྤོང་བ་དང༌། ལོག་པར་ལྟ་བ་སྤོང་བ་རྣམས་ཀྱི་དབང་དུ་འགྲོ་ཞིང་དེ་དག་གི་ལམ་དུ་འཇུག་པས་ན་ལས་དེའི་ལམ་ནི་དེ་དག་གོ །ལྷག་མ་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ་བདུན་ནི་ལས་ཀྱང་ཡིན་ལ་སེམས་པ་ཡང་དང་པོར་འདི་དག་སློང་ཞིང་བསྐྱེད་ལ། དེ་ནས་ཀྱང་འདི་དག་ལ་རྟེན་ཅིང་འཇུག་པས་ལས་ཀྱི་ལམ་ཡང་ ཡིན་ཏེ། དེ་སྐད་དུ་དབྱིག་གཉེན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས། ཆོས་མངོན་པ་མཛོད་ཀྱི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ལས། གསུམ་མམ་བདུན་ནི
Chinese
驳斥仅仅通过思考“成为RA”就认为足够。那是了悟应取舍之处，并与再次了悟相符，实际修持之义，即四种事业。所谓“自己的利益”，是因为没有脱离对自身利益的执着。所谓“以三轮清净来区分”，是指之前所说：“无相殊胜布施等，精通如实修持此，通达一切相之此，欲其与解脱分相应。”等等。所谓自他利益之特征，是指断除杀生，断除不予取，断除欲邪行，断除妄语，断除恶语，断除离间语，断除害人之心，这些是断除对他人之害，故归于利他；断除绮语，断除贪心，断除邪见，这些是断除对自身之害，故归于利己。或者，所谓自他之利益，是指未发愿成佛，如声闻乘，则非仅为自利，而是为了二者的利益。所谓成佛之道，是指为了成就佛果，无论开示了多少道和道的支分，其中最主要的是这十善，故如是说。所谓十善业之道，这些是异熟果美好且令人愉悦的，故为善。身之三、语之四、意之三，总共是十。所谓业之道，如云：“刹那不住异，无作者意亦，何者似有作，心即意之业。”以这种方式，业即是心，而心又受断除贪心、断除害人之心、断除邪见等的支配，并进入这些道的范畴，所以业的道就是这些。其余的，如杀生等七者，既是业，也是心，首先发起和产生这些，然后也依赖和进入这些，所以也是业之道。如世亲菩萨所说，《俱舍论》的偈颂中说：三或七者
English
Refuting the notion that it is sufficient to merely think "becoming RA." That is the meaning of realizing what should be adopted and abandoned, and actually practicing in accordance with re-realization, which is the four activities. The so-called "own benefit" is because one has not separated from attachment to one's own benefit. The so-called "distinguished by the purity of the three spheres" refers to what was previously stated: "Without characteristics, superior giving, etc., skilled in truly accomplishing this, understanding all aspects of this, it is desired that it be in accordance with the aspect of liberation." And so on. The characteristics of self and other's benefit mean abandoning killing, abandoning taking what is not given, abandoning sexual misconduct, abandoning lying, abandoning harsh speech, abandoning divisive speech, and abandoning harmful thoughts. These are abandoning harm to others, so they are included in benefiting others. Abandoning idle talk, abandoning greed, and abandoning wrong views are abandoning harm to oneself, so they are included in benefiting oneself. Or, the so-called benefit of self and others means that since one has not vowed to become a Buddha, like the Shravakas, it is not only for one's own benefit, but for the benefit of both. The so-called path of Buddhahood means that in order to attain Buddhahood, no matter how many paths and branches of the path are taught, the most important of these are these ten virtues, so it is said. Regarding the path of the ten virtuous actions, these are virtuous because their fully ripened results are beautiful and pleasing. The three of body, the four of speech, and the three of mind are ten in total. The so-called path of action is as follows: "A moment does not stay different, even the mind without a doer, whoever seems to be acting, that thought is the action of the mind." In this way, action is thought, and thought is also governed by abandoning greed, abandoning harmful thoughts, and abandoning wrong views, and enters into the category of these paths, so the path of action is these. The remaining seven, such as killing, etc., are both action and mind, first arousing and generating these, and then also relying on and entering into these, so they are also the path of action. As Vasubandhu said, in the verses of the Abhidharmakosha: Three or seven
Tibetan
་ལས་ཀྱང་ཡིན། །ཞེས་བཤད་ལ། ལས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱང༌། དེ་ནི་སེམས་པ་དང་དེས་བྱས། །སེམས་པ་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཡིན་ནོ། །དེ་བསྐྱེད་ལུས་དང་ངག་གི་ལས། །ཞེས་སོ། །དེ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གོམས་པ་ལའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མོས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་དབང་གིས་གོམས་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ཞིག་ཏུ་གཞག་གི་དངོས་གཞི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པར་བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྗེས་ལ་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱིན་པ་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་ལ། བསོད་ནམས་ཤིན་ཏུ་ཆེར་བསགས་པའི་སེམས་ལ་ཇི་ལྟར་སྨོན་པ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་སྦྱིན་པ་ནི་ས་དང་པོ་དེར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་རྟོག་པའི་མཚན་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱུས་ཏེ་དེ་ལ་སྦྱོར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཚོགས་ནི་ས་དང་པོ་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་སོ། །དེ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་ཚོགས་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་གནས་ཀྱང་ད་དུང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་པས་དེ་དག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ས་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་ཅིང༌། དེའི་ཚེ་ཡང་དེ་དག་གི་བརྡར་བཏགས་པར་ཤེས་པས་དཔྱོད་ཀྱི་དངོས་པོར་འཛིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་པ་ལ་འགོད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྡར་བཏགས་པ་ཙམ་ལ་ལྟོས་པའོ། །ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་དངོས་པོར་མངོན་པར་མ་ཞེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཆོས་ཐམས་ཅད་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། །གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་བློ་རབ་ཏུ་ལོག་པས་འདི་དག་ནི་དབྱེར་མེད་པར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ངེས་པར་གྱུར་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རང་དང་གཞན་དུ་འབྱེད་པ་མེད་པས་རང་གི་དོན་དུ་མཐོང་བས་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་ཅིང་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ ཤེས་ཕྲིན་ལས་དང་བཅས་པ་དེ་ཉིད་ཐབས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྟོབས་སོ། །དེ་ལ་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ནི་དྲོད་ལ་སོགས་པ་ཐོབ་པ་སྟེ། ཤིང་ཏོག་སྨིན་པ་དང༌། མ་སྨིན་པ་བཞིན་དུ་ལས་སུ་རུང་བའོ་ཞེས་བདག་གི་བླ་མས་ལུང་ཕོག་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས་ཀྱང་བསྟན་ཏོ། །ཉན་ཐོས་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་ནི་ཤིན་ཏུ་མཚན་མ་མེད་པའི་དབྱིངས་སུ་ཡང
Chinese
也是从（业）中产生的。如是说，业的体性也是：彼乃心与心所造，心是意之业，由此生起身语之业。如是说。之后，所有法皆习惯于自性空性，名为信解，仅是依于作意而习惯，并非真实之本体。因为在极喜地等处，安立其如实作意之故。其后，依赖布施波罗蜜多，布施是福德之业中最殊胜者，为了使积累极大福德之心如愿成就，布施是初地中，能使法界周遍运行，具有觉悟体性，无二之法的因，意即与之结合。资粮是初地之福德与智慧二者。成为其圆满之因，意即虽安住于极喜地之殊胜资粮，然尚未圆满，为了使彼等圆满，在二地等处，使戒律等一切波罗蜜多之法圆满，彼时亦知彼等是假名安立，故以不执著于所观事物之方式安立。如是，意即仅观待假名安立。不显现执着于能知与所知之体性，所有法皆无所缘之体性，意即：由于能取与所取之念彻底转变，故确信此等无有分别，乃是法界显现种种。如是，为了知晓，无有自他之分别，以见自利之方式，使众生得以成熟，且由于不执着于显现，故智慧与事业兼具，彼即是方便波罗蜜多之力。其中，众生成熟是指获得暖相等，如水果成熟与未成熟般，可以运用，这是我的上师所授记的。如是，《经庄严论》中也有阐述。声闻与不共之菩萨道，亦于极无相之界中。
English
It also arises from (karma). As it is said, the nature of karma is also: It is created by mind and mental factors. Mind is the karma of the mind. From this arise the karmas of body and speech. So it is said. After that, all phenomena are accustomed to being empty of inherent existence, which is called faith. It is only accustomed by relying on attention, and it is not the real essence. Because in the Extremely Joyful Land and so on, it is established as truly paying attention to it. After that, relying on the perfection of generosity, generosity is the most excellent of the deeds of merit. In order to make the mind that has accumulated great merit achieve its wishes, generosity is the cause of the non-dual Dharma in the first ground, which can make the Dharma realm run all over and has the nature of enlightenment, which means to combine with it. The accumulation is the merit and wisdom of the first ground. Becoming the cause of its perfection means that although it dwells in the special accumulation of the Extremely Joyful Land, it is not yet complete. In order to complete them, in the second ground and so on, all the perfections such as discipline are completed, and at that time, it is also known that they are nominally established, so they are established in a way that does not cling to the objects of observation. Thus, it means only looking at nominal establishment. The characteristic of not appearing to be attached to the nature of the knower and the known, all phenomena are the nature of having no object, which means: Because the thoughts of the grasper and the grasped are completely transformed, it is certain that these are not different, but the Dharma realm manifests in various ways. Thus, in order to know, there is no distinction between self and others. By seeing the way of self-interest, sentient beings can be matured, and because they do not cling to appearances, wisdom and action are combined, which is the power of the perfection of means. Among them, the maturation of sentient beings refers to obtaining warmth and so on, just like the ripening and unripening of fruits, which can be used. This is what my guru predicted. Thus, it is also explained in the Ornament of the Sutras. The path of the Hearers and the uncommon Bodhisattvas is also in the realm of the extremely non-dual.