Tibetan
་ལ་སོགས་པས་རྣམ་པར་དབེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །སེམས་ཅན་རྣམས་བདེ་བར་གྱུར་ཞེས་བསམ་པ་འབའ་ཞིག་གིས་ཆོག་པར་འཛིན་པ་དགག་པའོ། །དེ་ནི་བླང་བ་དང་དོར་བ་རྟོགས་ནས་ཡང་རྟོགས་པ་དང་མཐུན་པར་དངོས་སུ་སྒྲུབ་པའི་དོན་ཏེ་ཕྲིན་ལས་བཞི་པའོ། །རང་གི་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་དོན་ལ་མངོན་ པར་ཞེན་པ་དང་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར། མཚན་མེད་རབ་ཏུ་སྦྱིན་ལ་སོགས། །ཡང་དག་སྒྲུབ་ལ་མཁས་པ་འདི། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་འདི་ལ། །ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པར་འདོད། །ཅེས་བསྟན་པ་རྣམས་སོ། །རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྲོག་གཅོད་པ་སྤོང་བ་དང༌། མ་བྱིན་པར་ལེན་པ་སྤོང་བ་དང༌། འདོད་པས་ལོག་པར་གཡེམ་པ་སྤོང་བ་དང༌། བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་སྤོང་བ་དང༌། ཚིག་རྩུབ་པོ་སྤོང་བ་དང༌། ཕྲ་མ་སྤོང་བ་དང༌། གནོད་སེམས་སྤོང་བ་རྣམས་ནི་གཞན་ལ་གནོད་པ་སྤོང་པས་གཞན་གྱི་དོན་དུ་བསྡུས་ལ། ངག་འཁྱལ་པ་དང༌། བརྣབ་སེམས་དང༌། ལོག་པར་ལྟ་བ་རྣམས་སྤོང་བ་ནི་རང་ལ་གནོད་པ་སྤོང་བས་རང་གི་དོན་བསྡུས་པའམ། ཡང་ན་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་མ་བསྔོས་པས་ཉན་ཐོས་རྣམས་ལྟར་ན་རང་འབའ་ཞིག་གི་དོན་ནི་མ་ཡིན་གྱི་གཉི་གའི་དོན་དུའོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ལ་ལམ་དང་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་ཇི་སྙེད་དུ་བསྟན་ཀྱང་དེ་དག་ལས་གཙོ་བོ་ནི་དགེ་བ་བཅུ་པོ་འདི་དག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་ལའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདི་དག་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་སྡུག་ཅིང་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཅན་ཡིན་པས་ན་དགེ་བའོ། །ལུས་ཀྱི་གསུམ་དང་ངག་གི་བཞི་དང་ཡིད་ཀྱི་གསུམ་རྣམས་ནི་བཅུའོ། །ལས་ཀྱི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྐད་ཅིག་གཞན་དུ་མི་གནས་ཤིང༌། །བྱེད་མེད་ཡིད་ཀྱང་གང་གིས་ནི། །བྱེད་དང་བཅས་ལྟར་སྣང་བྱེད་པ། །སེམས་པ་དེ་ནི་ཡིད་ཀྱི་ལས། །ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ན་ལས་ནི་སེམས་པ་སྟེ། སེམས་པ་དེ་ཡང་བརྣབ་སེམས་སྤོང་བ་དང༌། གནོད་སེམས་སྤོང་བ་དང༌། ལོག་པར་ལྟ་བ་སྤོང་བ་རྣམས་ཀྱི་དབང་དུ་འགྲོ་ཞིང་དེ་དག་གི་ལམ་དུ་འཇུག་པས་ན་ལས་དེའི་ལམ་ནི་དེ་དག་གོ །ལྷག་མ་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ་བདུན་ནི་ལས་ཀྱང་ཡིན་ལ་སེམས་པ་ཡང་དང་པོར་འདི་དག་སློང་ཞིང་བསྐྱེད་ལ། དེ་ནས་ཀྱང་འདི་དག་ལ་རྟེན་ཅིང་འཇུག་པས་ལས་ཀྱི་ལམ་ཡང་ ཡིན་ཏེ། དེ་སྐད་དུ་དབྱིག་གཉེན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས། ཆོས་མངོན་པ་མཛོད་ཀྱི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ལས། གསུམ་མམ་བདུན་ནི་ལས་ཀྱང་ཡིན། །ཞེས་བཤད་ལ། ལས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱང༌། དེ་ནི་སེམས་པ་དང་དེས་བྱས། །སེམས་པ་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཡིན་ནོ། །དེ་བསྐྱེད་ལུས་དང་ངག་གི་ལས། །ཞེས་སོ། །དེ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གོམས་པ་ལའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མོས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་དབང་གིས་གོམས་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ཞིག་ཏུ་གཞག་གི་དངོས་གཞི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པར་བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྗེས་ལ་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱིན་པ་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་ལ། བསོད་ནམས་ཤིན་ཏུ་ཆེར་བསགས་པའི་སེམས་ལ་ཇི་ལྟར་སྨོན་པ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་སྦྱིན་པ་ནི་ས་དང་པོ་དེར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་རྟོག་པའི་མཚན་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱུས་ཏེ་དེ་ལ་སྦྱོར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཚོགས་ནི་ས་དང་པོ་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་སོ། །དེ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་ཚོགས་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་གནས་ཀྱང་ད་དུང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་པས་དེ་དག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ས་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་ཅིང༌། དེའི་ཚེ་ཡང་དེ་དག་གི་བརྡར་བཏགས་པར་ཤེས་པས་དཔྱོད་ཀྱི་དངོས་པོར་འཛིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་པ་ལ་འགོད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྡར་བཏགས་པ་ཙམ་ལ་ལྟོས་པའོ། །ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་དངོས་པོར་མངོན་པར་མ་ཞེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཆོས་ཐམས་ཅད་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། །གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་བློ་རབ་ཏུ་ལོག་པས་འདི་དག་ནི་དབྱེར་མེད་པར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ངེས་པར་གྱུར་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རང་དང་གཞན་དུ་འབྱེད་པ་མེད་པས་རང་གི་དོན་དུ་མཐོང་བས་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་ཅིང་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ ཤེས་ཕྲིན་ལས་དང་བཅས་པ་དེ་ཉིད་ཐབས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྟོབས་སོ། །དེ་ལ་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ནི་དྲོད་ལ་སོགས་པ་ཐོབ་པ་སྟེ། ཤིང་ཏོག་སྨིན་པ་དང༌། མ་སྨིན་པ་བཞིན་དུ་ལས་སུ་རུང་བའོ་ཞེས་བདག་གི་བླ་མས་ལུང་ཕོག་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས་ཀྱང་བསྟན་ཏོ། །ཉན་
Chinese
等等以远离之自性，宣说了有情之利益。驳斥了仅仅以“愿有情众生安乐”之念就足够的想法。那是了知应取舍之后，与再次了知相符，而实际成办之义，即四种事业。所谓“自利”，是因为没有脱离对自利之显着执着。所谓“以三轮清净而善加区分”，如前所说：“无相善施等，于真实成办善巧者，于此通达一切相者，视为与解脱分相应。”等等所宣说。所谓自他之利益的体性，即舍弃杀生、舍弃不予取、舍弃欲邪行、舍弃妄语、舍弃粗恶语、舍弃离间语、舍弃害心，这些是舍弃对他人之损害，故归于利他。舍弃绮语、贪心、邪见，是舍弃对自身之损害，故归于自利。或者，所谓自他之利益，若未回向于佛果，如声闻乘，则非仅为自利，而是二者之利益。所谓成佛之道，为欲证得佛果，虽已宣说了众多道和道的支分，然其中主要者即此十善，故如是说。所谓十善业道，这些是异熟果可爱且悦意，故为善。身之三、语之四、意之三，即为十。所谓业道，以“刹那不住异，无作者意亦何所为，似具作者而作用，心即意之业”之理，业即是心，此心亦随顺舍弃贪心、舍弃害心、舍弃邪见，且趣入彼等之道，故彼业之道即是彼等。其余杀生等七者，既是业，亦是心，首先发起和生起此等，其后亦依止和趣入此等，故亦是业道。如是说。
English
Etc., it is taught that the benefit of sentient beings is through the very nature of being separated. It refutes the idea that it is sufficient to merely think, "May all sentient beings be happy." That is the meaning of actually accomplishing in accordance with understanding what should be taken and abandoned, and then understanding again, which is the four activities. The so-called "own benefit" is because one has not separated from being manifestly attached to one's own benefit. The so-called "well distinguished by the purity of the three spheres" is as previously stated: "Those who are skilled in truly accomplishing the formless giving, etc., those who understand all aspects, are considered to be in accordance with the part of liberation." etc. The so-called nature of the benefit of oneself and others is to abandon killing, abandon taking what is not given, abandon sexual misconduct, abandon lying, abandon harsh speech, abandon divisive speech, abandon harmful thoughts. These are abandoning harm to others, so they are included in benefiting others. Abandoning idle talk, greed, and wrong views is abandoning harm to oneself, so it is included in benefiting oneself. Or, the so-called benefit of oneself and others, if it is not dedicated to Buddhahood, like the Shravakas, it is not only for one's own benefit, but for the benefit of both. The so-called path to Buddhahood is that although many paths and branches of the path have been taught for the purpose of attaining Buddhahood, the main ones among them are these ten virtues, so it is said as such. The so-called path of the ten virtuous actions is that these are virtuous because their fully ripened results are lovely and pleasing. The three of body, the four of speech, and the three of mind are the ten. The so-called path of action is that, according to the principle that "A moment does not remain other, and even the mind without a doer, by what does it act as if with a doer? That thought is the action of the mind," action is thought. That thought also follows abandoning greed, abandoning harmful thoughts, and abandoning wrong views, and enters into their path, so the path of that action is those. The remaining seven, such as killing, etc., are both action and thought, and first arouse and generate these, and then also rely on and enter into these, so they are also the path of action. It is said as such.
Chinese
于世亲（དབྱིག་གཉེན）尊前，于《阿毗达磨俱舍论》之偈颂中说：“三或七亦是业。”又说业之体性：“彼乃思及思所作，思是意之业，彼生身语之业。”如是。之后，所谓串习一切法自性空性，乃是依于信解作意而串习，仅是安立为如此，并非真实之本体。因为于极喜地等，安立为作意真如之故。其后，所谓依于布施波罗蜜多，布施是福德业之最胜，为了于积累极大福德之心如何如愿以偿，布施是第一地中，周遍法界觉悟之体性，无二之法之因，即是与之结合之义。资粮是第一地之福德与智慧二者。所谓彼成为圆满之因，即使安住于极喜地之殊胜资粮，然仍未圆满，为了令彼等圆满，于第二地等，圆满持戒等一切波罗蜜多之法，彼时亦知彼等是假名安立，并非以执取为观察之实事之方式而安立。所谓如是，是观待于假名安立而已。不显现执着于能知与所知实事之体性，所谓一切法无所缘，谓由能取与所取之识彻底转变，故此等无别而显现为法界之种种，对此成为定解。如是，为了知晓，无有自他之分别，以见为自利，故令有情成熟，且因无有显现执着，故智慧与事业兼具，彼即是方便波罗蜜多之力。其中，有情成熟乃是获得暖等，如果实成熟与未成熟般，堪能运作，此乃吾之根本上师所授之教言。如是，《经庄严论》中亦有开示。听闻
English
In the presence of the venerable Vasubandhu, it is said in the verses of the Abhidharma-kośa: "Three or seven are also karma." And the nature of karma is also said: "That is thought and what is done by it; thought is the karma of the mind; that which arises from it is the karma of body and speech." Thus. Then, the so-called familiarization with the emptiness of all phenomena by their own nature is merely established as familiarization by the power of faith and attention, but it is not the actual basis. For it is established as attending to suchness in the Joyful Ground and so on. After that, the so-called reliance on the perfection of generosity is because generosity is the supreme of meritorious actions, and in order to fulfill the wishes of a mind that has accumulated immense merit, generosity is the cause of the Dharma in the first ground, the nature of realizing the all-pervading Dharmadhatu, the non-duality of Dharma, that is, the meaning of combining with it. Accumulations are the two, merit and wisdom, of the first ground. The so-called "because it has become the cause of complete perfection" means that even though one abides in the special accumulations on the Joyful Ground, it is still not complete, so in order to complete them, on the second ground and so on, all the Dharma of the perfections such as discipline are completely perfected, and at that time, one also knows that these are nominal designations, and they are established not in the manner of grasping them as objects of investigation. The so-called "in the same way" refers only to reliance on nominal designation. The characteristic of not manifestly clinging to the objects of knowledge and what is to be known, the so-called "all phenomena are without object," means that because the minds of grasping and being grasped are completely reversed, these appear as various aspects of the Dharmadhatu without distinction, and this becomes certain. Thus, in order to know, there is no distinction between self and other, and by seeing it as one's own benefit, sentient beings are matured, and because there is no manifest clinging, wisdom and activity are combined, and that is the power of the perfection of means. Among them, the maturation of sentient beings is the attainment of heat and so on, and like the ripening and unripening of fruit, it is workable, which is the instruction given by my root guru. Thus, it is also taught in the Ornament of the Sutras. Hearing