Tibetan
ཉིས་སྨོས་སོ། །དེ་ནས་དགེ་བ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་ བསྟན་ཏོ། །དེ་ནས་ནི་ཡུམ་འདི་ཟབ་པས་བདག་གི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཞིང་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བསྟན་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་གོ །དེ་ནས་ནི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་བཟོད་པར་གསོལ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་བསྟན་ཏེ། འདི་ནི་ཏེ་ཞིག་འགྲེལ་པའི་བསྡུས་པའི་དོན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་སྤྱིར་སྦྱར་བའི་ཚུལ་ཅུང་ཟད་ཅིག་བརྗོད་ནས། ད་ནི་ཡན་ལག་གི་དོན་ཅུང་ཟད་དགྲོལ་ཏེ། །འདིར་སློབ་དཔོན་གྱིས་དང་པོ་ཉིད་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་ཕྱག་འཚལ་བ་རྩོམ་ཞེ་ན། འགྲེལ་བ་བརྩམས་པ་མཐར་ཕྱིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་ཞིག་ཡུལ་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་ནི་བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པ་བསོད་ནམས་དང་ལྡན་པའི་བསམ་པ་རྣམས་ནི་ངེས་པར་འགྲུབ་སྟེ། དེ་བས་ན་འཕགས་པ་རྒྱ་ཆེར་རོལ་པ་ལས། བསོད་ནམས་ལྡན་པའི་མི་ཡི་བསམ་པ་རྣམས་ཀྱང་འགྲུབ། །ཅེས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་དམ་པའི་སྤྱོད་པ་དང་མཐུན་པར་རབ་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེས་རང་གི་གཞུང་ལ་འགྲོ་བ་འབྱུང་བ་རྣམས་དད་པར་འགྱུར་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པ་དམ་པ་རྣམས་ནི་དང་པོར་ཡུལ་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། རང་འདོད་པའི་ལས་ལ་འཇུག་ཅིང་གཞུང་འདིར་ཡང་དང་པོར་ཕྱག་འཚལ་བ་སྣང་བས་ན་སློབ་དཔོན་འདི་ནི་དམ་པའོ། །འདིས་ཕྱག་འཚལ་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡང་དམ་པ་སྟེ། དམ་པས་འདོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དད་པས་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་རྣམས་འཇུག་པའི་ཐབས་སུ་གྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་དགོས་པ་དེ་གཉིས་གཟིགས་ནས་དང་པོ་ཉིད་དུ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་གུས་པར་ཕྱག་འཚལ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། དེར་བསྟེན་པའོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་འདི་ཆོས་རྣམས་ལ་དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་མཁས་པས་འཇིག་རྟེན་ གནས་སམ་མྱ་ངན་འདས་ཀྱང་རུང༌། །ཆོས་ཉིད་སྐྱོན་མེད་ཆོས་རྣམས་སྟོང་པ་འདི་གནས་ཏེ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་དེ་བཞིན་ཉིད་འདི་རྗེས་སུ་རྟོགས། །དེ་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་ཞེས་སངས་རྒྱས་མཚན་གསོལ་ཏོ། །ཞེས་གསུངས་ལ། ཡང་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་ཡི་གེ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་སུ་ཡང་སྟོན་པ་དང་ཉན་པ་དང༌། ཤེས་པར་བྱེད་པ་མེད་དོ་ཞེས་
Chinese
再说一遍。然后讲述了一个完全回向善根的偈颂。然后，因为这部《母经》深奥，所以讲述了一个偈颂，说明它不是我的境界，而是圣人的境界。然后讲述了一个简要说明请求宽恕的偈颂。这应该理解为《彼经》注释的简要意义。像这样稍微讲述了一般结合的方式后，现在稍微解释一下分支的意义。这里，如果有人问，阿阇梨为什么一开始要作礼拜呢？是为了使所作的注释得以完成。因为对特殊的对境作礼拜，能够使内心生起巨大的福德，具有福德的意愿必定会实现。因此，在《圣大游戏经》中说：“具有福德之人的意愿也会实现。”另外，为了与圣人的行为相符而进行详细说明。这样，对于自己的论典，众生就会产生信心。因为世间的圣人们首先对特殊的对境作礼拜，然后才开始自己想要做的事情。而且，在这部论典中也显现出首先作礼拜，所以这位阿阇梨是圣人。以此作礼拜的智慧波罗蜜也是神圣的，因为是为了让圣人欢喜，所以对于以信心跟随的人来说，这是进入的方法。像这样，考虑到这两个必要，所以一开始就说了“恭敬顶礼智慧波罗蜜多”。这里所说的智慧波罗蜜多有两种：自性和依处。怎么说呢？诸法的真如，对于诸法来说，不是能说为彼或此的，这就是自性智慧波罗蜜多。因此，智者无论是安住于世间，还是涅槃，这无垢的法性，诸法空性是存在的。菩萨随之证悟此真如。因此，佛陀被称为如来。这样说。又为什么呢？智慧波罗蜜多不是文字，因此，对于它，没有人是能说者、能听者和能知者。
English
Again, it is said. Then, a verse of complete dedication of merit was taught. Then, because this "Mother Sutra" is profound, a verse was taught, explaining that it is not my realm, but the realm of the noble ones. Then, a verse was taught, briefly explaining the request for forgiveness. This should be understood as the concise meaning of the commentary on "That Sutra." Having briefly explained the general way of combining like this, now slightly explain the meaning of the branches. Here, if someone asks, why does the Acharya begin by making prostrations at the very beginning? It is in order to bring the composed commentary to completion. Because making prostrations to a special object generates great merit in one's being, and the intentions of those with merit will surely be fulfilled. Therefore, in the "Noble Great Play Sutra," it is said, "The intentions of people with merit will also be fulfilled." Furthermore, in order to thoroughly demonstrate conformity with the conduct of the holy ones. In this way, beings will have faith in their own treatise. Because the holy ones of the world first make prostrations to special objects, and then begin the work they desire. And, in this treatise as well, it appears that prostrations are made at the beginning, so this Acharya is a holy one. The Prajnaparamita to which he prostrates is also holy, because it is for the sake of pleasing the holy ones, so for those who follow with faith, this becomes a means of entry. In this way, considering these two necessities, it was said at the very beginning, "Respectfully prostrating to the Prajnaparamita." Here, the Prajnaparamita that is spoken of has two aspects: the nature itself and the basis thereof. How so? The suchness of all dharmas, which cannot be spoken of as this or that in relation to dharmas, is the Prajnaparamita by its very nature. Therefore, whether the wise one abides in the world or in nirvana, this flawless nature of dharma, the emptiness of all dharmas, exists. The Bodhisattva realizes this suchness accordingly. Therefore, the Buddha is called Tathagata. It is said like this. And why is that? The Prajnaparamita is not a letter, therefore, for it, no one is a speaker, a listener, or a knower.